51 BALANOPHOREAE: LOPHOPHYTUM. 52 
b. Rachis spadicis (tab. XII. fig. 12—15., tab. ХШ, fig. 1—6). 
Morphosi racheos externa supra jam adumbrata, hoc loco ejus 
anatomiam describere superest. 
Rachis fere tota, ut rhizoma, parenchymate constituitur, 
quod ei rhizomatis in universum consimile sese habet, exceptis 
quod usque ad 4-plum diametri transversalis in longitudinem tensum 
est et granula amyli minora et parciora continet (tab. 12. fig. 13, 
et tab. 13. fig. 1—4 p.). Ad peripheriam isodiametricum fit et duplo 
triplove angustius, interstitiis simul granulisque amylaceis evanes- 
centibus, strata extima 2—4 prorsus deficientibus, cellulis contra 
plasmate radiatim circa cytoblastum distributo repletis (tab. 12. 
fig. 14). Epidermis haud distincta est; cellulae strati superficialis 
adjacentibus consimiles, nisi subconvexe protuberantes exstant. In 
interiore spadicis parte parenchyma penitus leptopleurum, ad peri- 
pheriam zonam offert 1'/,—2 mm. crassam granulis sclerenchymaticis 
intertextam (tab. 12. fig. 12 sc.), rarioribus tamen ac in rhizomate, 
minoribus, cellulasque minus incrassatas habentibus (tab. 12. fig. 
13. 15 sc., tab. 13. fig. 1 sc.). | 
Fasciculi fibrovasculares, qui magno numero 
(200 —300) e rhizomate in spadicem intrant, in universum directione 
longitudinali eum percurrunt, plus minus tamen flexuosi, hinc ramos 
emittentes, illinc anastomosibus juncti, sursum gradatim pauciores, 
in sectione transversali per totum spadicem aequa fere densitate 
sparsi (tab. 9. fig. 11, tab. 12. fig. 12. 13 f.). Crassiores magis 
in centro, tenuiores versus peripheriam occurrere solent (fig. 12); 
omnibus quidem tam tenuibus, ut oculo nudo puncti tantum vel 
lineolae adspectum praebeant. Cambio gaudent utrinque aperto; 
xylema nunc extrorsum, nunc transversaliter, nunc centrum versus 
dirigunt (fig. 13). In axes capitulorum 30—40, in bracteas 3 ex- 
currunt, Dicotylearum more e directione longitudinali subito ex- 
trorsum flexi (cf. tab. 9. fig. IT). 
Fasciculus singulus in sectione transversali ellipticus vel sub- 
orbicularis xylema, phloéma et cambium offert, ut in fig. 2— 4. tab. ХШ 
disposita. Xylema vasibus constituitur et prosenchymate, acceden- 
tibus quibusdam tubis cribrosis in latere cambio opposito; vasa 
sparsa vel 2— 10 congregata (fig. 2. 3 v.), angusta, longiuscule 
articulata, fuscescentia, primaria laxe ramoso-reticulata, subsequentia 
(s. cambio propiora) angustius denique angustissime transversaliter 
striata (fig. 4 v., 5); spirifera deficiunt. Prosenchymatis cellulae 
vasibus vix angustiores eorumque articulis vix longiores, non multum 
acutatae, parietibus tenuibus albidis laevibus gaudent, secundum 
cl. Охеевом igitur ,,pseudoparenchy maticae** salutandae (fig. 2—4 pr.) ; 
iis cellulae phloématis consimiles sese habent, nisi colore parietum 
fuscescenti diversas (fig. 2—4 phl.). Tubi cribrosi antecedentibus 
intermixti pariter non multum differunt, excepto quod utrinque 
subinde clavato-ampliati et parietibus transversalibus minus obliquis 
et in lamellas cribrosas albidas transformatis instructi sint, lamellis 
similibus haud raro etiam in parietibus longitudinalibus obviis 
(fig. 4 cr., fig. 6); qualem indolem etiam illi tubi offerunt, xylema 
concomitantes. Denique cambii cellulae, distincte seriatim ordinatae, 
praecipue parietibus tenuissimis et transversalibus nondum obliquis a 
prosenchymaticis differunt (fig.2—4 cb.). Totus fasciculus amylo caret; 
cellulae potius, vasibus exceptis aériferis, plasmate repletae sunt 
praecipue in cambio denso et opaco, et cytoblastis magnis, in cellu- 
larum directione longetensis. Singulae tamen cellulae loco talis 
cytoblasti corpus offerunt subglobosum, hyalinum, lucem vehementer 
frangens, quale etiam in parenchymate circumjacente passim offen- 
ditur (fig. 3. 4cyt."), probabiliter pro cytoblasto deformato ha- 
bendum. 
Hisce fasciculis ii in reliquis plantae partibus provenientes 
similes sese habent, magnitudine tamen et numero elementorum 
magnopere ludentes; solae antherae, eo ut vasa spirifera offerant, 
magis conspicue aberrant. 
c. Bracteae 
petiolo gaudent semicylindrico canaliculato et limbo peltato rhombeo- 
ovato (tab. 9. fig. IL, tab. 13. fig. 7). Petiolus 1 centim. cc. longus 
e basi angustà (vix 2 mm. 1t.) versus limbum sensim dilatatur et 
incrassatur et denique in illum, qui verticaliter super petiolum stat 
eique paullo infra medium affixus est, ita abit, ut elevationem 
transversalem constituat, quae e medio limbi oblique ad ejus angu- 
los laterales decurrit, cum superiore illius parte concavitatem ca- 
naliculatam format, deorsum vero et versus margines sensim in 
limbum attenuatur (cf. tab. 18. fig. Y. 8). Limbus 2—8 centim. 
longus totidemque fere latus concaviusculus exstat, basi obtusus 
vel obtuse retractus, apice acumine variae longitudinis acuto vel 
mutico ornatus, marginibus attenuatus et superne obsolete irregulariter 
denticulatus (tab. 13 fig. T., et tab. 9 — 11). Petiolis verticaliter 
spadici insertis, limbi a basi ad apicem imbricatim sese obtegunt, 
veluti squamae strobili pinacei arcte concludentes. Pars basilaris ita 
obtecta crassior consistentiam servat mollem carnosam et colorem 
pallidum, spadicis axi consimilem; item fere petiolus sese habet, 
paullo tamen firmior; apex autem limbi obtegens v. denudatus con- 
sistentià gaudet multo rigidiore coriacea, in acumine marginibusque 
fragili, et colore fusco- vel caeruleo-nigrescenti. 
Hanc indolem bracteae omnes, a basi usque ad apicem spa- 
dicis offerunt, excepto quod sursum gradatim diminuuntur. Incipiente 
anthesi simultaneo delabi videntur, petiolis ad basin solutis vel 
passim rudimentum relinquentibus (cf. tabulam in Schott et Endl. 
Melet. bot.). 
Bracteae cum squamis rhizomatis et pedunculi ordine phyllo- 
taxeos eodem et continuo dispositae sunt, licet series earum minus 
distincte, ac in rhizomatibus conspiciantur, tum propter bractearum 
latitudinem, tum ob defectum areolarum, quibus in rhizomate squa- 
mae insident (cf. tab. 11). Plerumque verticillis alternis ordinatae 
sunt, 5- 6- 1- 8- et 9-meris, 6- et 7-meris frequentioribus, rarius 
per spiras divergentiae 4%, 3%, 2 (quas transitum inter verticillo- 
rum illorum divergentias constituere et verisimiliter igitur origina- 
rias phyllotaxeos rationes exhibere, patet). Praeter hasce in 
duobus spadicibus aliam etiam taxin observavi, valde singularem, 
duas nempe spiras parallelas et alternas, divergentiá 4 in 
uno, 4 in altero spadice. *) 
Bractea singula unieum tantum capitulum suffulcit, quod 
exacte in ejus medianà stat (tab. 9. fig. II). 
ж) Duabus hisce taxeos rationibus accuratius investigatis, recognosces, 
eas e verticillis dimeris, secundum + aut + in spiram unicam disposi- 
tis, explicari posse;-quá quidem ratione accipere deberes, in verticillis 
secundum 4 dispositis phylla haud exacte opposita esse, sed uno 
latere $,, altero igitur dd peripheriae ab invicem distare. Haec a 
legibus phyllotaxeos exceptio sufficienter ita explicari possit, ut phylla 
origine quidem opposita, postea dilationem lateralem vel torsionem 
quasi subierint; nam e positione ША originariá spirae duae evaderent, 
quarum phylla superposita essent, e mutatá autem spirae alternae, 
naturae melius convenientes, quia lex est generalis, ut phylla spatium 
sibi in axe concessum quam perfectissime explere studeant. (Figuris 
quibusdam schematicis de hisce rebus, per verba non bene explican- 
dis, facile tibi rationem reddere poteris). 
