55 BALANOPHOREAE: LOPHOPHYTUM. 56 
IV. Frores reminei (tab. XIV. fig. 1—14). 
Hi elongato-obconici, e mutuá applicatione 6-angulati, dorso 
ventreque subcompressi, medio leviter constricti, sursum minute 
longitrorsum striati, et apice concavitate crateriformi instructi ex- 
stant, e cujus fundo styli surgunt duo, dextram et sinistram 
versus axem capituli spectantes, breves, divergentes, stigmatibus 
parvis subgloboso-capitatis terminati (fig. 9). Praeter imam basin 
carnosulam flos consistentiá dura, apicem versus fere ossea gaudet, 
colore lutescenti, longitudine 4'/,—5'/, mm. 
Strueturam internam historia evolutionis perspectà facilius 
intelliges. Haec optime investigatur in capitulis 2—3 mm. dia- 
metientibus, quae parum etiamdum convexa, in centro leviter de- 
pressa existunt, in qualibus omnia foris stadia principalia, inde 
a primis cellulis usque fere ad perfectionem , obvia sunt. Flos 
nascitur, nullo bracteae vestigio antecedente, instar primordii hemi- 
sphaerici (fig. 1 a.), quod cito in cylindrum brevem, dein sub- 
clavatum abit (fig. 1 b.), infra cujus apicem, ad dextram et sinistram 
versus axem capituli, phylla duo, carpidia quidem, pronascuntur 
(fig. 1 c. d.). Celeriter accrescendo haec formam cochlearis 
excavati adipiscuntur (fig. 2), apicibus inflexis connivent et 
inde a basi valvatim coalescunt, ita ut loculum unum subovoideum, 
apice diu apertum includant (fig. 4); suturá coadunationis haud 
visibili. Origine singulum carpidium duo tantum cellularum strata 
exhibet, exterius et interius (fig. 3); quorum prius, eo ut nonnisi 
parietibus in superficiem verticalibus dividatur, strati simplicis in- 
dolem servat, et cellulis denique transverse ampliatis, ad parietes 
praecipue externos et transversales incrassatis, atque fluido hyalino ` 
repletis, in epidermidem distinctam transit (fig. 8—19 ep.). Al- 
terum contra, cellulis omni directione divisis, cito plura strata ex- 
hibet, quae parietibus cellularum tenuibus et contento opaco gra- 
nuloso distincte ab epidermide discrepant (cf. fig. 3—8). In parte 
hac internà, quae igitur corpus floris constituit, praecipuae evolutio- 
nis insequentis res geruntur. 
Primordii illius, quod carpidiis originem dabat et propterea 
pro axe florali nobis existimatur, apex initio evolutionis modo de- 
scriptae in fundo inter carpidia, instar gibberis subhemisphaerici 
minuti nidulat (fig. 4 a.). Dein vero forma coni libere in loculum 
prominentis elevatur et sub apice verruculas 2 subrotundas, singulas 
carpidiis antepositas progignit, quae ovulorum primordia sistunt, 
stadio subsequenti instar corporum subovoideorum ex apice columnae 
centralis libere dependentia (fig. 5. 6). Interea carpidia perfecte 
clauduntur et ex apice coalescente stylos emittunt (fig. 6), carpi- 
diorum medianis respondentes; quos e collatis figuris 4—6 ex epi- 
dermide ad locum coadunationis in meristema mutatà originem 
ducere recognoscas. 
Jam etiam in parietibus ovarii quaedam transformantur. Zona 
parenchymatis, communem stylorum basin cingens, in sclerenchyma 
transit, primum in annulum tenuem tantum conspirans (fig. 6—8 ве.), 
dein vero, cellulis adjacentibus gradatim in eandem indolem соп- 
versis, stratum crassum campaniforme constituens, quod apice, ut 
contextus tenues ad stylos ducentes transmittat, apertum vel quasi 
perforatum est (fig. 10. 11 sc.). Cellulae ejus valde incrassatae 
et porosae, parietibus per strata numerosa bene distincta dispositis 
et colore dilute aureo donatis exstant; qualis indolis etiam cellulae 
quaedam singulatim sparsae in superiore ovarii parte offenduntur 
(fig. 10. 16 sc’.). — Eodem fere tempore, quo sclerenchyma, etiam 
fasciculi fibrovasculares efformantur; imá basi duo, ad dextram et 
sinistram positi ideoque carpidiorum medianis respondentes, qui 
autem breviter supra basin ramos duos emittunt, statim in media- 
nam floris procurrentes, alterum antrorsum, alterum dorsum versus 
spectantem, ita ut in sectione transversali fasciculos 4 invenias in 
crucem dispositos (fig. 12 f.).*) Adscendunt omnes usque ad 
stratum sclerenchymaticum (fig. 10. 11 ве.), ad cujus faciem ex- 
ternam definiuntur (fig. 10. 11 f.). 
Placenta cum ovulis interea incremento adeo accelerato utitur, 
ut denique totum loculum expleat, columnà simul inter ovula ita 
dilatatá, ut parietem ovarii utrinque tangat. Quo facto, omnes hae 
partes inter sese coalescunt (fig. 8); unde ovarium in corpus so- 
lidum et placenta in septum completum medianum abeunt. Ob- 
servandum, оуша integumentis destituta perseverare (cf. fig. 
8—12 ov.). 
Deinde sacci amniotici originem ducunt. In singulo ovulo 
unieus efformatur, qui in flore perfecte evoluto utriculum extra- 
axilem, septo propiorem refert, plasmate valde opaco farctum, 
apice vesiculis 2 embryonalibus, basi duobus s. d. antipodibus, in 
medio cytoblasto instructum (fig. 11. 12 s. e.). Ех hac indole 
concludendum est, ovula typo anatropo et apotropo evoluta esse; 
id quod etiam stadiis junioribus e cellularum configuratione re- 
cognoscere potuisses (cf. fig. 8). — Reliquus nuclei contextus 
iteratà divisione іп parenchyma regulare compactum, plasmate 
opaco scatens, transit; qualem fabricam etiam septi apex adipiscitur, 
ita ut ovula in verticem communem obtuse productum confluere 
videantur. (fig. 10. 11.). Denique in strato ovarii interno, inde 
a stadio circiter quo ovula cum illo coalescunt, cellulae novam 
subeunt divisionem ; quà stratum effingunt peculiare, e cellulis quam 
adjacentes minoribus contextum, totum ovulorum systema cingens, 
cujus accuratiorem indolem figuris nostris 10—12 pa. facilius quam 
descriptione perspicias. Apice hoc in fasciculum parenchymatis 
angusti longetensi attenuatur, qui sclerenchyma penetrat et, dicho- 
tomia facta, in stylos excurrit (fig. 10.). Ibidem telam con- 
ductricem sistit (fig. 10 st., 13 ad t. c.); peripheria autem sty- 
lorum strato simplici cellularum ampliorum, epidermalibus ovarii 
haud absimilium, in series longitudinales 12—20 ordinatarum obti- 
netur (fig. 13 ер.). Stigma efformatur ratione Heloseos (fig. 10 stg.). 
Flos hoe stadio perfectionem attigit. Negligo, diversarum 
ejus partium structuram fusius adhuc describere, quum, quae ante- 
cedentibus nondum commemoravimus, figuris nostris satis illustren- 
tur; id solum adjicimus, praeter plasma, in ovulis densius obscurum, 
in omnibus floris cellulis etiam cytoblastos magnos fuscos contineri, 
Indoles morphologica floris Lophophyti feminei secundum 
evolutionem antecedentibus descriptam haec est: Totus flos pistillum 
nudum refert, e carpidiis duobus lateralibus valvatim coalitis con- 
flatum. Axis pistilli іп placentam, origine liberam centralem, 
denique in septum medianum dilatatam producitur, e cujus apice 
ovula 2 descendunt, carpidiis anteposita, anatropa, apotropa, cum 
ovarii parietibus septoque toto ambitu coalita. Ovarium denique 
vertice in marginem brevem stylorum basin cingentem abit; qui 
minime, ut prioribus placuit auctoribus, perigonii superi vestigium, 
sed nil refert, nisi simplicem carpidiorum protuberantiam , qualis 
in pistillis permultis, praecipue gynobasicis , observatur. **) 
*) Exceptione in flore abnormi, qui uno tantum ovulo gaudebat, fasciculos 
6 observavi, imá basi in 2 confluentes, quorum dispositionem in 
fig. 14 recognoscas. 
жж) СП. 8снотт et Ехрілснев, quibus primam Lophophyti descriptionem 
debemus (Melet. 1), flores ejus femineos jam pro yovariis nudis bi- 
locularibus declaraverunt; quae vero sententia, figuris imperfectis 
et fere schematicis tantum sublevata, posterioribus haud accepta 
est. Praecipue cl. J. D. Hooker ovario non solum perigonium 
