65 BALANOPHOREAE: 
Ruizomatis in illo specimine nil nisi pars exigua superest 
(fig. 1 ad rh.), e quà tamen concludendum, integrum rhizoma 
tuber sistere esquamatum , Ombrophylo in universum consimile. 
Externe nigrescens (sicc.), subcorticatum, intus ut in Lophophyto 
e parenchymate carnoso leptopleuro fusco, granulis amylaceis farcto, 
et fasciculis fibrovascularibus tenuibus numerosis varie flexis per- 
curso constat. Sclerenchyma deficit. 
VoLva, quae basin pedunculi cingit (fig. 1 v.), toto ambitu 
cupuliformis, fere usque ad basin in lobos 2 concavos, irregulariter 
circumscriptos, argute marginatos dirupta est. Coriacea, externe 
verruculoso-exasperata opaca, intus laevis nitidula exstat; magni- 
tudine gaudet cc. 3 centim., valde inter Balanophoreas conspicua, 
nonnisi ab Ombrophylis superatá. 
E fundo volvae srapix surgit subspithamaeus, quadrante in- 
feriore nudus pedunculiformis, subsequente spadicellos femineos, 
dimidio superiore flores masculos gestans. Axis seu rachis ejus 
teres, basi 6—7 mm. crassus, sursum paullo incrassatus, summo 
apice iterum attenuatus existit. 
Jam partem spadicis mascuLam describamus. Haec cc. 8 centim. 
longa, subfusiformis, medio fere 2'/, centim. crassa, basi parumper 
tantum, apice subcurvato conspicue attenuata, ANTHERAS Offert nu- 
merosissimas, dense confertas, deorsum spectantes, quae per paria 
prominentiis racheos adnexae spiris angustissimis eam ambeunt et 
penitus occultant. Quae quidem spirae valde irregulares, varie 
flexae vel unilateraliter protractae, hinc annulatim confluentes, illinc 
definitae vel inter vicinas quasi suffocatae occurrunt, ita ut veram 
earum dispositionis legem nullo modo enucleare potuerimus. 
Prominentiae illae, quibus antherae per paria insident, in in- 
feriore spadicis parte indolem offerunt figuris 2 a. b. c. reprae- 
sentatam. Singula corpus refert triangulare, rachi spadicis longi- 
tudinaliter adnexum, superne horizontaliter porrectum apiceque 
subdecurvum, deorsum oblique in rachin decurrens, lateribus com- 
pressum et leviter arcuato-sulcatum, sursum incrassatum angulisque 
rotundatum. Infra cujus apicem antherae sedent, lateraliter et 
deorsum spectantes simulatque divergentes (fig. 2). — Versus 
apicem spadicis hae prominentiae sensim breviores fiunt, apice 
minus decurvae, antheris simul magis horizontaliter porrectis 
(fig. 3); summa denique extremitate in verrucas brevi-cylindricas 
abeunt, in quibus antherae, hoc stadio adhue clausae, verticaliter 
erectae stant (fig. 4. 5). — Unde concludi licet, ultimam hanc indolem 
omnium originariam esse, deorsum autem per racheos elongationem 
gradatim in formas fig. 2, denique fig. 3 repraesentatas abiisse. Unde 
etiam antherarum series, quas in parte spadicis superiore fere con- 
tiguas adhuc conspicis, deorsum magis ab invicem semoventur (fig. 1). 
Talis prominentia cum duabus antheris florem totum sistit, 
prominentià quidem axem hujus floris referente. Flos igitur indole 
morphologicà Lophophyto et Ombrophyto respondet, nonnisi axe 
majore diversus. Bracteá quoque, ordinis more, caret; praeterea 
ovaria abortiva desunt, quibus in Lophophyto et Ombrophyto flores 
masculi stipantur. 
ANTHEBAE, quamdiu adhuc clausae sunt, formam praebent 
ovato-ellipticam , basi suboblique cordatam, apice ,rotundatam. 
Thecae laterales, antheris quidem postice paullo convergentibus, 
contiguae, ita ut connectivum externe haud conspiciatur, strato 
cellularum reticulatarum fere ut in ZophopAyío instructae sunt; 
post dehiscentiam, valvis late reflexo-hiantibus, anthera utrinque 
praesertim apice emarginata et 2—2'/, mm. longa evadit (cf. 
fig. 6. 7). Рогллміз flaventis granula 35—40 micromillim. aequant ; 
structuram eorum jam supra indicavimus (cf. fig. 8). 
FLORES FEMINEL haud ut masculi rachi primariae insident, sed 
in spadicellos secundarios indolis fere ut in Ombrophyto, stipite 
LATHROPHYTUM. 66 
nempe florigero supra flores in discum nudum abeunti instructos 
(fig. 10), dispositi sunt. Stipes spadicelli tenuis, cylindricus, albidus, 
mollis, cc. 5 mm. lg.; discus subrotundus, medio umbilicatus, 
radiato-rugulosus, margine attenuato nunc incurvo nunc recurvo 
lacero-fimbriatus, firmus, nigrescenti-fuscus, 5—7 mm. diam. (fig. 10). 
Flores 20— 80 verticillatim circa stipitem congesti, *) ebracteati 
exstant; spadicelli cc. 50, refracto-patentes, rachem spirá laxa 
irregulari ambeunt, bracteis destituti. 
Lathrophytum Peckolti igitur omnibus organis foliaceis caret, 
praeter stamina et carpidia. Hoc unicum inter plantas Phaenogamas 
exemplum est mihi cognitum phyllorum usque ad eum finem suppres- 
sorum, ultra quem in planta Angiosperma omnino supprimi nequeunt. 
Flores 1'/,—2 mm. lg. ovario gaudent obovoideo, e mutuá 
. confinium pressione subprismatice angulato, vertice leviter concavo, 
seriebus cellularum epidermalium microscopice reticulato-striato, 
fuscescenti. E cujus depressione apicali втүіл surgunt 2, breves 
(vix /, mm.), divergentes, dextram et sinistram versus spadicelli 
stipitem spectantes, cylindrici, sricwATIBUs subgloboso-capitatis ter- 
minati (cf. fig. 11). 
Quod structuram internam attinet, praemonendum, flores spe- 
ciminis nostri jam foecundatos versus maturitatem accedere. Quo 
stadio ovarium parenchyma offert subisodiametricum, leptopleurum, 
amylo farctum, apice grandicellosum, deorsum angustius, basi fasci- 
culis fibrovascularibus 2, qui stylis seu carpidiorum medianis 
respondent, brevibus divergentibus percursum, externe epidermide 
tectum, e cellulis quam internae paullo amplioribus vacuis, ceterum 
fere ut in Lophophyto sese habentibus conflatà (cf. fig. 19—14). 
Intus putamine determinatur ovoideo, in medianá subcompresso, 
apice breviter producto ibidemque perforato, quod e strato simplici, 
apice tantum duplici triplicique cellularum  sclerenchymaticarum 
constat, adjacentibus vix angustiorum, non nimis incrassatarum, 
flavescentium (fig. 12. 13 put.). Ex apice illius perforato tela pro- 
ficiscitur conductrix, quae pro stylis in fasciculos 2 dividitur; stylis 
ceterum omni fere nota ut in Lophophyto sese habentibus (cf. 
fig. 12). Putamini intus adhaeret stratum parenchymatis lepto- 
pleuri, parvicellosi, amylo copiosissimo turgentis, cavitatem magnam 
ovoideam extraaxilem includentis, in cujus ambitu compressum et 
semiresorptum offenditur (fig. 12. 13); ipsa autem cavitas in spe- 
cimine nostro vacua vel rudimentis tantummodo fere prorsus de- 
structis semirepleta exstat; quae quidem seminis juvenilis per ex- 
siccationem decompositi residua sistere, ex analogiá affinium con- 
cludimus. E situ cavitatis extraaxili porro conjici licet, origine 
duo ovula adfuisse, ut in Lophophyto et Ombrophyto sese habentia, 
quorum autem unicum tantummodo in semen abierit, altero cum 
septo per resorptionem evanescenti. Quae sententia, jam ex ana- 
logià illorum generum verisimillima, magis etiam stabilitur fructi- 
bus Ombrophyli semimaturis, qui indolem prorsus eandem, ac modo 
descripsimus, offerunt (cf. e. gr. figuras a cl. WEppELLio in Ann. 
sc. nat. Ш. Ser. XIV. tab. 10. n. 23—27 editas). 
Fructus bene maturi nondum visi sunt. 
« Crescit in silva virginea densissima prope Canta Gallo prov. 
Rio de Janeiro, super radices arborum (forte Myristicae Bicuhybae), 
ubi a. 1867 a cl. Theod. Peckolt, Dr., detecta est. 
De qualitatibus et usu nil hucusque compertum habemus. 
*) Perpaucos quidem flores in situ adhuc offendi, fere omnibus in spe- 
cimine jam delapsis; attamen e cicatricibus dispositio , licet haud 
exacte determinanda, in universum recognosci potuit. 
