19 ARISTOLOCHIACEAE. 80 
pticide sexvalvis, valvis vulgo cum divisionibus 
omplanta, saepius obcordato-cymbiformia, 
ALBUMEN Carnosum 
saepissime hexagonus, ab apice vel saeplus a basi se 
pedunculi partibilis continuis. Sema numerosissima © 
facie dorsali convexa, ventrali concava, medio raphe crass 
vel corneum homogeneum. Емввүо minimus in albumine pro l 
spectans. CoTYLEDONES aequales foliaceae planae sibi invicem appositae. 
a carnosa munita. 
pe hilum situs. Rapricuta hilum 
decumbentibus, saepius herbae v. sur- 
Herran annuae seu rhizomate perennes, -caulibus erectis. v. | prus 
um ad instar disposito, cortice su- 
rrorices volubiles ecirrati, ligno ezonato in laminis radiantibus plicar | 
Forra alterna, plq. petiolata, integra vel lobata, nunquam vere composta, pedatim 
beroso, succo aqueo. 
Fores ut- 
5—7—9-nervia, exstipulata sed saepe prophyllo intraaxillari stipulam simulante concomitata. | | 
plurimum pedunculati solitarii axillares v. nonnunquam spicato- vel racemoso-cyMost, ebracteati seu bracteis 
minimis instructi, magnitudine várúi, nunc minimi, nunc maxim, plerumque lividi | odoremque gravem 
spirantes. — Incolae regionum calidiorum totius orbis, maxima copia in America meridional et in insulis 
Antillanis vigentes. Complures virtutibus medicinalibus gaudent et ab incolis praesertim contra serpentum 
insectorumque morsus adhibentur. Nonnullae ob florum pulchritudinem vel formam eorum singularem in 
hortis coluntur. 
DE ORDINIS AFFINITATIBUS ET STRUCTURA 
ADVERSARIA. 
Ordo singularis plurimisque notis peculiaribus insignis 
quoad affinitatem inter botanicos valde controversus est. Non 
obstante embryone vere dicotyledoneo ad Dioscoreaceas Tac- 
caceasque, ut a cl, ROBERTO BROWN jam indicatum erat, 
nobis proxime aecedere sed intervallo adhue sat magno distare 
videtur. Cum Aroideis, Orchideis, Santalaceis Loranthaceisque 
non deest affinitas quaedam remota, Nonnulli etiam affinitatem 
eum Cytineis, Balanophoreis et Nepenthaceis haud sine ratione 
indicarunt; cum Cucurbitaceis quoque, Myristicaceis et Stercu- 
liaceis relationes quaedam existunt. Has ob causas fortasse 
Aristolochiaceae pro ordine originis antiquissimae existimari 
possunt, qui formis inter eum aliosque ordines fere omnino 
emortuis hodie solitarius et nulli ali arctius affinis conspicitur. 
Hoe loco pauca de structura admodum singulari hujus 
ordinis liceat addere. Imprimis raphidum dispositio notatu 
digna videtur; haec enim erystalla seriebus longitudinalibus 
secus vasa disposita observantur. 
Quoad ligni conformationem accuratissime scripserunt cll. 
DECAISNE, DUCHARTRE aliique*). Statu juniore structura ab 
ea in caeteris Dicotyledoneis solemniter observata vix differt, 
tandem vero, praecipue in speciebus volubilibus, insignis dif- 
ferentia conspieitur. In caulibus vetustioribus cirea medullam 
centralem exstat circulus lignosus vasis magnis porosis irregula- 
riter dispositis percursus, et in segmenta cuneiformia а radiis 
medullaribus divisus; qui etiam ad peripheriam in radios, cor- 
ticis processubus pliearum ad instar separatos, solvitur. Lignum 
extrinsecus obducitur libro; cujus pars cellularis cum medulla 
centrali, mediantibus radiis medullaribus, conjungitur et inter 
divisiones annuli lignosi interjecta est; pars autem fibrosa e 
fasciculis vasorum lignosorum irregulariter dispositis constat. 
Extralibrum adest cortex cellularis saepissime plus minus su- 
berosus crassiusculus, demum irregulariter rimosus. 
*) DECAISNE Mem. sur les Lardizabalées in Arch. Mus. 1839. I. 
143; DucHARTRE Comptes Rendus 1854. p. 1141; GAUDICHAUD 
in Guill, Archiv. IL 501. t. 19. ; 
Caules volubiles arboribus vel fruticibus a sinistra ad 
dextram plerumque circumaguntur. 
In nonnullis speciebus Aristolochiae ad basin petioli pro- 
cessus foliacei formå structuráque stipulas veras referentes ob- . 
servantur. Quos tamen folia primaria seu prophylla rami axil- 
laris abortivi repraesentare haud est dubium *). 
Іп ахіШв foliorum gemmae occurrunt foliaceae, nunc 
solitariae, nunc geminae vel plures. 
Pedunculi nunc solitarii axillares 1-flori, nunc in cymas 
racemiformes vel unilaterales evoluti sunt. 
Ad perianthii conformationem supra jam expositam hoc 
loco addere liceat observationem de structura singulari, ad 
fecundationem ope insectorum accommodata. Adest enim in 
compluribus speciebus generis Aristolochiae processus forma 
varia, saepissime plus minus tubulatus, e perianthii facie interna 
ad confluentem partis basilaris ventricoso-expansae et partis 
mediae tubulatae enascens deorsumque (i. e. versus genitalia) 
inclinatus, Parietes praeterea partis ventricosae intus saepius 
lana gossypina vel pilis obducti sunt. Qua configuratione in- 
sectis florem nectaris gratià visitantibus aditus patet, reditus 
vero praecluditur, aperitur autem, postquam stigmata foecundata 
sunt, nam foecundatione peracta pili illi tubum vestientes cito 
delabuntur; notandum praeterea, flores proterogynos esse, i. e. 
stigmata ante antheras perfecte expansa et ad foecundationem 
adapta habere. Siquidem insectum quoddam ех alio flore, 
polline illius illinitum, advolans in florem irrepserit, pollen in 
stigmate deponet; nunc vero tam diu in flore retinetur, donee 
pili delabuntur et antherae aperiuntür, unde fit, ut insectum, 
inquietudine in flore circumactum, de novo polline illiniatur et 
hoc in alium florem transferat. Tali modo efficitur, ut semper 
flos unus ab altero foecundetur, nec pollen in stigma unius 
ejusdemque floris transferatur. 
Styli et stigmata, teste cl. PAYER, pro organis autonomis 
haud habenda sunt**), quum e staminibus originem ducant, 
*) Cf. DUCHARTRE, sur les prétendues stipules des Aristolochiées, Bull. 
Soc. Bot. France I. 56 (1854). ; 
**) PAYER, Organogenie Végét. p. 431; Van Тікөнем, Anat. Comp. 
de la fleur p. 163 (1872). : 
