189 САСТАСЕАЕ. | 190 
gaudet, surculus incrassatus strictus ex axillis foliorum in- 
florescentias floribundas gignit. 
Folia generis Peireskiae ut videtur annum per unum 
solum durant, tunc decidunt. Generis Opuntiae autem multae 
species folia mox post germinationem dejiciunt. Folia Peireskiae 
e. g. P. aculeatae Plum. et Bleo DC. lamina oblonga et ellip- 
tica vel Р. calandriniifoliae DC., spathulatae DC. omnino plana 
a foliis aliis consistentia interdum paulo crassiore vix dif- 
ferunt. Opuntia autem semper gaudet foliis plus minus cy- 
lindricis interdum elongatis (ut in O. subulata Engelm.), quae 
rarius diutius in caule permanent. Genera alia aut folia 
minutissima squamiformia (e. g. Rhipsalis, Zygocactus, Epi- 
phyllum, Cereus Peruvianus L.) offerunt; quae magnitudine 
interdum tali modo reducuntur, ut ope lentis validae modo 
aut vi microscopica tantum initio evolutionis demonstranda 
sint (e. g. Echinocactus, Melocactus, Mamillaria) Nulli spe- 
ciei folia profecto absunt et ubique ordine spirali secundum 
angulum divergentiae complicatum е puncto vegetationis 
emittuntur. 
In axilla foliorum punctum novum vegetationis oritur. 
Contra modum consuetum hoe non in axilla ipsa invenitur, 
at folio prope basin impositum est. Textu inter axin et basin 
folii intercalato puncta vegetationis plus minus elevantur et 
tali modo tubercula insignia efficiuntur quae in Mamillaria, 
Anhalonio, Melocacto, ad summum autem in Leuchtenbergia 
evoluta observamus. Si illae mamillae superpositae inter se 
textu intercedente conjunguntur, costae generum Cerei et 
Echinocacti specierum multarum evadunt. Relationes ambae 
in speciebus Echinocacti aliis transitu connectuntur. Illae 
Cactaceae quae caulibus applanatis distinguuntur, cum costatis 
in universo congruunt. 
Cactaceae dein duplo modo se evolvunt. Maxima pro 
parte punctum vegetationis partes novas et interdum flores 
vel ramos profert. Rarius prope basin tuberculi punctum se- 
cundarium et tertiarium creatur quae serius flores germinant. 
Hanc relationem in genere solo Mamillariae reperimus, qua 
re fit, ut flores in axillis tuberculorum oriantur. Punctum 
vegetationis primarium Mamillariae autem illas partes floribus 
exceptis, quae vulgo in apice tuberculorum vel in areolis 
eostarum proveniunt, aeque procreat. 
Postquam punctum vegetationis prope basin in folio ap- 
paruit, statim extrinsecus gibberulum generavit qui aculeum 
primum exhibuit. Dein utroque latere duo alii sequuntur 
quibus plures vel plurimi serie adscendente se applicare so- 
lent. Ex ea parte puncti vegetationis quae ad axin spectat 
non in omnibus speciebus aculei excrescunt, et in Opuntiae 
speciebus quae vulgo aculeolis minutis areolis immersis, glo- 
chidiatis facile in cutem ingredientibus interdum molestissimis 
abundant, illi punctum quasi vallo muniunt dorso non raro 
initio saltem incompleto. Aculeos e puncto vegetationis eva- 
dere ex observationibus, quae auctores plures nobiscum com- 
munieaverunt et quas e propriis comprobare possum, ulla 
dubitatio non exstat. Postquam aculeus latere dextro vel 
sinistro paulo ad medianam folii convergens e puncto vege- 
tationis ortus est, ulterius dorsum versus recedit vel quod 
melius relationem exprimit, inter aculeum et punctum vege- 
Cactac. 
tationis tela intercalatur ita ut aculeus a puncto vegetationis, 
quod locum suum tenet, extrorsum recedit. 
E modo originis botanici plurimi asseruerunt, haec or- 
gana ad categoriam foliorum pertinere, et cl. WETTERWALD 
quia non pro trichomatibus habenda sunt, ea non aculeos sed 
spinas appellare proposuit. Modus autem evolutionis ab illo 
quem in foliis ramorum vel partium vegetativarum observamus, 
quam maxime differt; mihi saltem in illis talis relatio omnino 
ignota. Cl. Совет, hanc quaestionem ope experimenti per- 
solvere tentavit. Ramum Peireskiae grandifoliae quae mea 
sententia cum Peireskia bleo congruit, decapitavit et nunc 
loco aculeorum vulgo axillam implentium ramum foliis spi- 
raliter dispositis onustum ex axilla foliorum excrescere vidit. 
Si autem aculei jam praefuerunt, e mediis ramulus ortus est. 
Experimentum theoriae mea sententia non plane testimonium 
est, quod non axillae omnium foliorum Peireskiae bleo aculeos 
exhibent et quod ut ipse observavi aculei hujus speciei aeque 
serie adscendente nec spirali ex axilla procedunt. 
Quum organa aculeis Cactacearum paria vel similia in 
plantis aliis hodie non inveniantur, forsan illi cum categoriis 
usitatis in analogia ponere nequimus, nisi pro emergentiis 
habemus, nomen organa omnia includens quae loco alio non 
subsumenda sunt. Aculei laterales Peireskiae aculeatae ra- 
morum scandentium pariter e puncto vegetationis axillari 
enasci videntur, quam ob rem illos pro stipulis transformatis 
habere ineptum esset. 
Praeter aculeos areolae tomentum plus minus densum 
vel lanuginem е pilis flexuosis tenuibus longioribus efformatam 
gignunt, rarius omnino glabrae evadunt. Tomentum saepius 
serius decidit, interdum autem vertice caulis auctum apice 
capillum plus minus convexum praebet. Genus Malacocarpi 
cum Echinocacto affinitate satis arcte connexum tali capillo 
interdum magno jam insignis transitum ad Melocactum et 
Cephalocereum Pfeiff. (Pilocereum Lemaire) efformat, ubi pars 
superior caulis a basali quam maxime discrepat. In illis 
caput plantae praesertim nomine cephalii salutatur, sed etiamsi | 
in Malacocarpo cephalium aculeis intermixtum est, tamen 
differentia essentialis inter ambo vix exstat. Ut cl. GOEBEL 
optime descripsit, cephalium e costis caulis oritur; tubercula, 
quae in parte basali Melocacti haud observantur, serie spirali 
e puncto vegetationis caulis toto ambitu vel uno latere solo 
(Cephalocereus) producuntur et pilis longissimis ingenti numero 
et setis robustioribus, quae aculeis correspondent, onusta hoc 
cephalium efformant. Flores ex apice tuberculi cujusve vel 
plurium tandem emergunt. 
Quod inflorescentias Cactacearum attinet, in genere 
Peireskiae modo inveniuntur, racemum compositum plus minus 
conspicue decussatum efformantes. Genera alia flores solita- 
rios ex areola rarius binos vel ternos offerunt. Ovarium 
ubique stricte inferum intus placentis plus minus elevatis 
percursum; interdum ulteriores magis prominentes fere оуа- 
rium tactu mutuo in loculos dividunt (Rhipsalis); nunquam 
autem illas inter se connatas observavi. Ovula plurima ana- 
tropa aut funiculo brevissimo horizontaliter suspensa micro- 
pyle parietem interiorem ovarii tangunt (Zygocactus), ita ut 
utriculus pollinis parietem descendens facile ad illam ducatur, 
28 
