191 САСТАСЕАЕ. 192 
aut elongato suffulciuntur. Non raro е. g. in Cereo, Epiphyllo, 
Echinocacto ovula plura vel plurima basi funiculis vinciuntur 
et tali modo funiculum communem ramosum praebent. Ovula 
funiculis longis instructa semper cum his angulum rectum 
efformant vel omnino reversa sunt ita ut micropyle cum in- 
tegumento interiore exterius superante plicae funiculi hoc loco 
dilatati immersa reperiatur. Нос latus superius funicyli viam 
traductoriam utriculi pollinis exhibet et interdum pilis minu- 
tissimis marginalibus ornatum est. Ovula Opuntiae magnopere 
peculiaria quia plica funiculi utrinque ovulum circumdat et 
omnino includit. Jam cl. Payer hanc relationem evolutionis 
historia optime persecutus est. Omnino peculiaria ovula Pei- 
reskiae aculeatae se offerunt. Secundum cavitatem ovarii hu- 
millimam ovula non erecta inveniuntur, sed basi ovarii in- 
cumbentia latere latiore ei imposita, funiculo brevissimo parieti 
insidentia. Naturam ovulorum Cactacearum assidue et dili- 
genter scrutari, botanicis Brasiliensibus maxime recommendo, 
quia haud improbabile est, illa notas praebere ad distinctio- 
nem generum vel sectionum saltem aptas. 
Stilus ut videtur saepissime fistulosus poro minutissimo 
cum ovario communicat et apice in ramos plures et plurimos 
stigmatosos mollissimos carnosos abit. Utriculi pollinis autem, 
ut species plures Cerei et Echinopsidis me docuerunt, parte 
superiore saltem tubum stilosum effugiunt et in telam ipsam 
mediam stili descendunt. 
Ovarium interdum рһуШв parvis vel modice elongatis 
extus obtegitur; quamobrem opinionem probo, quae hanc par- 
tem floris pro axi habet. In axillis illa hinc inde lanuginem 
plus minus copiosam et aculeos vel setulas parvas vel majores 
fovent, qui puncto vegetationis excrescunt pariter ac aculei 
et tomentum ex areolis caulium. Interdum etiam fasciculi 
pilorum et setarum in apicem phyllorum elevantur, ita ut 
optime relationem eandem persequamur, quam in tuberculis 
descripsimus. Flos praebet perigonium quod differentiam di- 
stinctam calycis et corollae vel petalorum non sinit. Numerus 
phyllorum interdum ingens: exteriora plerumque naturam magis 
 sepalorum similem consistentia duriore offerunt, interiora 
vulgo petaloidea tenuiora magis colorata. Tubus perigonii 
nunc elongatus nune abbreviatus nune nullus pro notis gene- 
rum maxime idoneus, tali modo ut Cactaceae omnes in Tubu- 
losas et Rotatas saepius segregentur. 
Stamina plerumque tubo stamineo affixa modo parietem 
totam interiorem vestiunt, modo conspicue in series duas vel 
tres disgregantur. In genere Zygocacti stamina circuli in- 
terioris in tubum brevem connascuntur eui lamina parva e 
parte superiore dependens inferne denticulata additur. Fila- 
menta semper evoluta filiformia interdum difformia; antherae 
nunc dorso- nunc basifixae versatiles saepius erectae dithecae 
granula pollinis minuta (in Opuntia modo majora) globosa tri- 
rimosa et triporosa includunt. 
Fructus plerumque baccatus (Echinocactus autem sicciores 
offert) aut epicarpio сагпозо semina circumdat aut parte in- 
teriore funiculis intumescentibus emollescentibus carnosus fit, 
tune pericarpium autem pro rata partem minorem baccae 
exhibet. 
Васса nune perigonio emarcido coronata nunc nuda et 
non raro toro depresso plus minus alte umbilicata. In spe- 
ciebus pluribus Opuntiae (an in omnibus?) et in genere No- 
paleae non solum perigonium sed cum eo tela, cui phylla 
perigonii et stamina omnia insident, zona disjunctionis (Tren- 
nungsschicht Germanice) dejicitur. Haec relatio caute 
observanda quia facile opinio oriri potest, illis formis tubum 
perigonii proprium esse quod omnino cum natura non congruit. 
Ovarium Melocacti primum in cephalio inclusum ita ut 
pars superior floris modo id superet, post praegnationem 
sensim sapra cephalium elevatur et baccam rubram carnosam 
probabiliter pro cibo animalium porrectam exhibet. Si autem 
illa non aufertur, tandem desiccat et in cephalium iterum 
reducitur. Itaque in caldariis nostris saltem non raro in 
cephalio baccas maturas semina includentes invenimus quod 
jam cl. Mique. bene observavit et descripsit. 
Semina pro rata parva, in Opuntia et Nopalea solis 
majora, characteres bonos pro distinctione generum praebere 
videntur. Quum autem ne flores quidem hodie multarum 
specierum Cactacearum пой sint, momenti minus gravioris 
adhue evadunt. 
Embryo aut distincte cotyledonibus subcarnosis іп al- 
bumine carnoso gaudet aut corpus unicum subglobosum vel 
clavatum apice vix vel ne vix quidem bilobulatum demonstrat. 
Relationem priorem in universum Phyllocactus, Zygocactus et 
Opuntia, ulteriorem formae caulibus globosis v. clavatis e. g. 
Echinopsis et Echinocactus offerunt. 
Omnibus cactologis optime notum fuit illas formas quae 
primo visu caulibus ecostatis teretibus (Rhipsalis) vel arti- 
culis applanatis foliaceis (Epiphyllum) ab habitu Cerei dis- 
crepant, casu quasi hine inde articulos Cereinos genuisse. 
Relationem primum cll. Link et Отто in Abbild. auserlesener 
Gewüchse anno 1828 t. 21 in Hariota salicornioide optime 
demonstraverunt. Ipse in pluribus Rhipsalidis speciebus et 
optime in Epiphyllo Gaertneri, quod e Brasilia hortus Be- 
rolinensis benevolentia cl. Е. MUELLER acceperat, et aliis 
speciebus generis observavi. Icones nonnullas ramulorum 
anormalium cl. бокве, in Pflanzenbiologische Schilderungen 
t. I. fig. 5, quae Rhipsalidem paradoxam, t. IV. fig. 6, quae 
Hariotam supra laudatam exhibent, depinxit, non minus 
specimen egregium Lpiphylli phyllanthoidis pag. 99, quod 
apice artieuli normalis ramulum Cereinum profert. 
Hortulani, cl. Prerrrerus et alii auctores jam invenie- 
runt, haec genera germinantia e semine caulem Cereo simi- 
lem produxisse, qua de re opinio cl. GoEBELI haud negligenda 
est, haec genera phyllogenetice e formis Cereinis orta esse 
et ramulos abnormes statum, quem nomine atavismi div 
Darwintus praedicavit, exhibere. 
