223 САСТАСЕАЕ: 
IV. ZYGOCACTUS К. Scn. 
Ерірнүілдім Haw. (ex p.) Suppl. 85; Pfeiff. Enumerat. diagn. 
127; Pfeiff. et Otto, Abbild. et Beschreib. 1. t. 28; Mig. in. 
Bull. Néerl. livr. I1. 113; Meissn. Gen. pl. 128 (92, 357); 
Endl. Gen. pl. 111. 944; Salm-Dyck, Cact. hort. Dyck. 56; 
Labour. Monogr. Cact. 420; Benth. et Hook. Gen. pl. 1. 850; 
Baill. Hist. pl. IX. 42. — Севкгв DC. Prodr. ПІ. 463 (ex p.). — 
Cactus Lk. Enum. pl. hort. Berol. 24. 
FLoRES zygomorphi orificio perigonii obliquo her- 
maphroditi speciosi. PeriGoNu phylla valde inaequalia 
- infima per paria decussata, par extimum transversale, 
secundum medianum, phylla sequentia spiraliter dis- 
posita, priora libera, sextum et reliqua inter se ad tu- 
bum connata, phylla summa ad labium anticum et po- 
sticum coordinata. STAMINA œ exserta, exteriora tubo . 
perigonii altitudine diversa adnata, interiora с. 20 in 
tubum brevem basi connata, tubo intus appendicula 
membranacea ab apice pendula instructo; filamenta 
filiformia curvata dorso perigonii appressa ; antherae 
breviusculae anguste-lineares basifixae, rimis lateralibus 
dehiscentes; POLLINIS granula globosa rimis tribus ver- 
ticalibus sub aqua inconspicuis percursa, minutissime 
granulosa. Ovarium uniloculare placentis 4—5 parie- 
talibus, ovuta his biseriatim affixa funiculo brevissimo, 
horizontalia anatropa dorso invicem se tangentia, inte- 
gumento interiore exterius superante. STILUS cylindricus 
apicem versus subattenuatus basi haud valde dilatatus ; 
STIGMATA tot quot placentae, carnosa longe papillosa 
primum conniventia demum divaricata. Bacca piriformis 
apice umbilicata perigonio marcescente saepius coronata 
teres. SEMINA parva compresso-oblonga basi oblique 
truncata; EMBRYO curvatus, cotyledones acutae, albumen 
earnosum. 5 
FRUTICES epiphytici articulati, articuli superiores 
Foliacei carnosi parce crenati vel rarius serrati. SQUAMAE 
subinconspicue, in axillis plus minus puberulae et aculeis 
paucis parvis flexilibus haud pungentibus onustae. FLORES 
solitarii vel bini rarius terni ex apice articulorum, hori- 
zontaliter suspensi speciosi. 
. Genus cum speciebus 2, quae nunc formis intermediis 
numerosis ab hortulanis foecundatione mutua factis haud 
facile in cultura disjungi queunt, Brasiliam australem prae- 
cipue provinciam Rio de Janeiro inhabitat. 
Oss. I. Ut cl. Ноокев et BENTHAM in Gen. pl. I. 850 optime jam 
monuerunt, genus prius Epiphylli certissime ad Phyllocactum , pro quo 
nunc Epiphylli nomen restitui, proxime accedit. Si autem inter Zygo- 
cacho formas illas tantum retineo, quae zygomorphia completa indole 
“perigonii et curvatione staminum gaudent, charactere appendiculae tubi 
staminei addito, genus evadit quod semper clare et distincte ab omnibus 
aliis totius familiae distinguendum est. Tali modo species duas nempe 
ZYGOCACTUS. : 224 
Epiphyllum Russellianum Hook. fil. et E. Gürtneri К. Sch. quod prius 
pro varietate illius habuerunt, e genere novo exclusi et in Epiphylli 
genus Haworthianum collocavi, 
Oss. П. Si semen plantulam evolvit, stirps nequaqam naturam 
articulatam offert, sed moles parva evadit quadrangularis acutangula apice 
cotyledones acutas gerens. Inter ambas primum fasciculus pilorum er. 
crescit et e medio tandem caulis articulatus provenit. 
Oes. Ш. Quod nomen hujus generis a me ipso hoc loco propositum 
attinet, notulae nonnullae adjiciendae sunt. Ipse quam maxime doleo, 
quod nomen usu vetere sanctum Epiphylli pro speciebus cultura valde 
divulgatis et а multis cognitis mutavi, sed quum leges prioritatis ubique 
stricte assequar, quod pro nomenclatura simplice necessarium, tandem 
mutationem perficere non haesitavi. 
Genus Epiphylli nempe jam a cl. Hermann anno 1698 in Paradiso 
Lugduno-Batavo propositum, a cl. HAwonTH anno 1812 renovatum in spe- 
ciem Linnaeanam Cacti phyllanthi L. Spec. pl. ed. І. 469 conditum,est. Serius 
in Supplemento 85 cl. HawonTH alteram speciem, Epiphyllum truncatum, 
descripsit, Sine ulla dubitatione constat, pro typo generis Epiphylli spe- 
ciem solam Epiphylli phyllanthi sumeudam esse et cl PFEIFFERUM abusu 
speciem E. truncati pro typo habuisse, Si igitur ulterior genus Hawor- 
thianum delevit, genus Epiphylli novum charactere mutato construxit 
et species reliquas generi Linkiano anno 1831 in Handbuch der Botanik 
П. 10 condito Phyllocacti attribuit, hoc faetum omnino non probandum 
est, quamquam omnes auctores exemplum secuti sunt. Genus Epiphylli 
ergo omnes species Phyllocacti includit et pro Epiphyllis Pfeifferianis et 
anctorum sequentium nomen novum creapdum est. 
Nonnulli botanici autem putare possent, nomina Cactacearum a 
cl. NECKERO jam anno 1791 publici juris facta hodie omnibus aliis prae- 
ferenda esse. Mea sententia autem ilia rejicienda sunt rationibus sequen- 
tibus: Cl. NECKER *) genus Cacti Linnaeanum optimo jure in 4 dividit, 
Cactum (emendatum), Cirinosum, Carpophyllum et Phyllarthum. Nulli 
autem speciem vel species certas Linnaeanas attribuit; in secundo et tertio 
quidem e descriptione forsan elucet, quas in memoria habuerit, ad Ciri- 
nosum probabiliter C. Peruvianus ad Carpophyllum Peireskia aculeata per- 
tinet, sed ad Phyllarthum omnes species Cacti numeravit, quae articulis 
planis foliaceis insignes. Hac incertitudine permotus genera omnia Necke- 
riana potius silentia praeterii quam Ша denuo effodi, quod mea sen- 
tentia cum aliis generibus faciendum esset, nbi cl. Necker speciem nullam 
adnotavit, quae pro typo clare et distincte agnosci potest. 
CONSPECTUS SPECIERUM. 
A. Phylla perigonii summa refracta, rosea apice incarnata ; 
appendieula tubi staminei tubum medium aequans 
1. Z. TRuNCATUS К. Sch. 
B. Phylla perigonii summa recurvata incarnato-coccinea ; ap- 
pendicula tubi staminei brevissima . 2. 2. AvTENSTEINII К. Sch. 
1. ZYGOCACTUS TRUNCATUS К. Scu, fruticulus 
epiphyticus erectus trunculo tereti articulato-ramoso, ramis 
pendulis; articulis binis vel ternis ex inferioribus obovatis 
vel obovato-oblongis apice subattenuatis truncatis basi angu- 
statis yel cuneatis crenatis superne serratis, carnosis; squa- 
mis subinconspicuis vel omnino haud manifestis, areolis pube 
parca setulis binis pluribusve intermixtis munitis; floribus 
apice articulorum solitariis yel binis rarius ternis basi villo 
copiosiore et setis pluribus suffultis; ovario turbinato tereti 
glabro aphyllo carnoso-succoso sessili; perigonii phyllis infimis 
parvis triangularibus herbaceis, sequentibus ovatis obtusis, 
mediis et summis lanceolatis acutis teneris petaloideis in 
tubum mediocrem basi connatis, superioribus arcte refractis; 
staminibus infimis (interioribus c. 20) in tubum cylindricum 
%) Necker, Elementa botanica II. 83—86. 
