241 CACTACEAE: MALACOCARPUS. 242 
Oss. Malacocarpo Selloi sime dubio affinis, sed indole aculeoram 
haud curvatorum et floribus subduplo brevioribus, setis ex axillis phyllo- 
rum tubi superiorum solitariis bene distinctus. 
4, MALACOCARPUS ACUTATUS Lx. et Отто, caule 
subgloboso apice planiusculo ad medium manifeste impresso, 
statu juvenili lanugine copiosa hoc loco non impleto, dein 
cephalio convexiusculo coronato, basi rotundato vel subangu- 
stato; costis 16—20 verticalibus rectis superne rotundatis 
sectione transversali angustius triangularibus acutatis sub- 
serratis, lateribus compressis inter areolas impressis supra 
illas subintumescentibus; areolis in costis contiguis alternan- 
tibus, orbicularibus, inferioribus subtransverse ellipticis, to- 
mento crispulo copiosiore vestitis; acv'eis pluribus inaequi- 
longis patentibus, minoribus et majoribus summis marginalibus 
centrali plerumque solitario, interdum autem majoribus peri- 
phericis centrum versus tendentibus; aculeis omnibus vel ma- 
joribus solis subcurvatis, statu vetustiore (e PFEIFFER et Lx.) 
aculeis 7 modo recurvatis appressis; floribus pluribus verticem 
caulis coronantibus sed haud ex concavitate, pluribus simul 
apértis, basi lanugine areolarum cinctis, ovario et tubo tur- 
binato perigonii phyllis parvis in axilla lanuginem foventibus 
munitis; phyllis petaloideis spathulato-lanceolatis apice ob- 
tusis; androeceo perigonio duplo breviore; stilo androeceum 
paulo superante, in stigmata plura soluto. 
Malacocarpus acuatus Salm- Dyck, Cact. hort. Dyck. 25; 
Forst.-Rimpl. Handb. Cacteenk. 457. 
Echinocactus acutatus Lk. et Otto (E. acuatus sphalmate) 
in Verhandl. d. Ver. z. Befórd. des Gartenb. der Kónigl. Preuss. 
Staaten 111. 424; Pfeiff. Enum. diagn. Cact. 54; Labour. 
Monogr. Cact. 173. 
Caurais usque ad 10—15 em. altus et ejusdem vel paulo majoris 
diametri, statu juvenili saturate, adulto glaucescenti-viridis. Costar с. 
1 em. altae et basi 6—7 mm. latae, interdum inter areolas flexuosae. 
AREOLAE с. 1 cm. inter se distantes, statu juvenili 2—8 mm, diametro, 
tomento niveo e pilis pro rata longiusculis composito haud convexo ob- 
tectae, statu adultiore ad cephalium breve concavitatem farciens confluente. 
AcuLE: interdum vix tomentum superantes, minores ad 6, majores ad 
10 mm. et paulo ultra longi, juniores cornei serius albidi vel flavescentes 
. vetustiores cinereo-fuscescentes modice pungentes. FLokks ex areolis prope 
concavitatem c. 4 cm, diametro, jam e caulibus junioribus emissi flavi, 
PHYLLA PETALOIDEA Citrina, tubus brevissime pilosus (ex PFEIFFER). STA- 
mina €. 1 em. longa, antheris flavis. SmiLus illis subaequilongus purpu- 
reus, in stigmata 8 purpurea desinens (ex FónsTER-RÜMPLER). 
Habitat in Brasilia australi et in Uruguay ; loco ulteriore primum 
cl. Sello invenit et in hortum Berolinensem misit. (Vidi stirpem sterilem.) 
Oss. I. Costis angustis et indole aculeorum ab affinibus bene ab- 
horret. Cl. Sar w-Dyck eum in genus Malacocarpi recepit, qua de re pro- 
babile est, apicem caulis tomento denso quod pseudocephalium nominare 
caetophili solent, coronatum esse. Ex iisdem rationibus bacca verisimiliter 
carnosa elavata purpurea. 
Oss. ПІ. In omnibus libris supra laudatis hanc speciem sub titulo 
Echinocacti acuati reperimus. Certissime sphalmate modo hoc nomen 
ortum et negligentia auctorum posterius conservatum est. Cll. auctores 
speciei nempe omnes diagnoses e lingua Latina in Germanicam trans- 
tulerunt. Diagnosis Latine scripta modo sequente exhibetur: Caule sub- 
globoso glaucescente, costis 20 acuatis, spinis 7 patentibus recurvis, quod 
Germanice ,Der Stamm fast rund, etwas blaugrau mit 20 zu geschürf- 
ten Kanten, 7 abstehenden zurückgebogenen Stacheln* redditur. Mani- 
festum est, verba ,acuata' et ,zugeschürft" congruere. Нас de causa 
nomen specificum acuatum in acutatam mutavi, quod, quum acuatus nec 
in lingua latina nee in botanica technica exstet, certissime probandum est. 
Incertae sedis. 
5. MALACOCACTUS ACICULA TUS Guruin, caule 
globoso subdepresso ; costis 11—19 verticalibus obtusis ; areolis 
approximatis junioribus lanatis albidis; aculeis tenuibus rectis 
subrigidis, exterioribus 10 radiantibus, infimo longissimo, cen- 
trali solitario. 
- 
Malacocarpus aciculatus Salm-Dyck, Cact. hort. Dyck. 
25; Forst.-Rúmpl. Handb. Cacteenk. 457. 
Echinocactus aciculatus Salm-Dyck, Hort. Dyck. 341; 
Pfeif. Enum. diagn. 51; Labour. Monogr. Cact. 172. 
Exemp'ar unicum 24 em. diametro et 8—9 em. altum. ACULEI 
12 mm., infimus 2,5 em. longi, straminei (e Блімм-Пүск). 
Habitat in Brasilia, 
Ons, Planta, cujus diagnosin ex exemplari unico modo auctor com- 
posuit, in hortis exstare desiit, 
6. MALACOCARPUS ERINACEUS Först. caule glo- 
boso vix vertice impresso virente; costis 8—10 magis minusve 
spiraliter tortis crenatis; areolis junioribus lanugine longa 
velutina densissima munitis, in apice tam confertis ut cepha- 
lium Melocacti simulent sed deplanatum, approximatis, basi 
tuberculis in gibbum prominentem protractis insidentibus ; 
aculeis pluribus subaequalibus rigidissimis, centrali solitario 
recto, 
Malacocarpus erinaceus Fórst.- Rümpl. Handb. Cacteenk. 
455, cum xylogr. 53. ; 
Malacocarpus corynodes var. erinaceus Salm-Dyck, Cact. 
hort. Dyck. 25. 
Echinocactus erinaceus Lemaire, Cact. alig. nov. 16; 
Walp. Repert. II. 318. 
Echinocactus corynodes Pfeiff. var. erinaceus Labour. Mo- 
nogr. Cact. 170. 
Costak sinubus usque ad 12 mm. profundis repandis vix acutatis 
disjunctae: AREOLAE basilares mox nudae ACULEIS 9—10 armatae; illi ad 
basin subalati cornei, 2, 3 vel 4 superi graciliores breviores teretes, late- 
rales 4 quorum anteriores 2 sat tenues posterioresque magis robusti, 2 
denique aut 3 infimi deflexi quasi accumbentes, omnes apice fuscescentes, 
Habitat in Uruguay prope Montevideo (ex Fórster- Rümpler). 
Oss, Quamquam cl. princeps Sarw-Dyck eum cum M. corynode 
S.-Dyck congruentem putavit (nescio an ex autopsia), e descriptione et 
ex icone Fórsteriana ambo discrepare mihi videntur. 
1. MALACOCARPUS COURANTII Sarm Dyck, caule 
subgloboso apice vix impresso lanato; costis 19—21 acutatis 
ad areolas erenato incisis et inter eas sinuato-repandis; areolis 
subconfertis albo-tomentosis; aculeis exterioribus recurvato- 
patentibus sensim longioribus, summis gracilibus, inferioribus 
validioribus, infimo interdum deficiente, longissimo centrali 
solitario erecto (e Satm-Dyck). 
