815 САСТАСЕАЕ: 
I 
Tab. LVIII. Rhipsalis Regnellii, p. 295. 
LIX. ü sarmentacea, p. 296. 
LX. Nopalea coccinellifera, p. 301. 
TABULAE EXPLICATAE—GEOGRAPHIA. 
316 
Tab. LXI. Opuntia Brasiliensis, p. 304. 
LXII. ү, monacantha, р. 305. 
LXIII. Peireskia bleo, p. 311. 
f. i. facie interiore visus. 
1. а. a latere ventrali visus. 
1.4. a latere dorsali visus. 
1. 1. a latere laterali visus. 
ap. apertus. 
ac. aculeus. 
SIGLA. 
sq. squamula. ov. ovarium. 
pe. perigonium vel pars ejusdem. о. ovulum. 
st. stamen, ` pl. placenta. 
a. anthera, i sm. semen, 
po. granula pollinis. al. albumen. 
stil. stilus. e. embryo. 
stg. stigma. = horizontaliter sectus. 
fr, fructus. || verticaliter sectus. 
Tabulas habitus referentes cl. C. Е. ScmwipT, professor Berolinensis, analyses cl. auctor C. SCHUMANN delineavit ; 
tab. XLVII, L et LI secundum icones 
pro parte adhuc ineditas horti Berolinensis. 
DE DISTRIBUTIONE CACTACEARUM GEOGRA PHICA. 
Familia Cactacearum nulli alii arcte affinis omnino orbi 
neogaeo propria est, specie unica exclusa quae in Africae 
occidentalis regionibus calidissimis et humidissimis distribu- 
tione vasta gaudere videtur et pariter in insula Mauritii 
Ceylonaeque spontanea invenitur. Rhipsalis cassytha Girtn., 
ut peregrinatores narrant, in silvis Guineae superioris et in- 
ferioris quantitate ingente saepius arbores vestit et more 
tomicum e ramis mediis in truncos descendit. Probabile ést, 
hane plantam ab avibus ex patria Americana olim transpor- 
tatam et loco natali novo tali modo multiplicatam esse. 
Baccae nempe mucilagine copiosa tenaci impletae eas Visci 
repetunt et facile pedibus et plumis: avium inhaerent, ita ut 
semina quae vim germinationis diu conservant, trans oceanum 
dispergere optime et facillime possint. An planta in Ceylonae 
insulam eodem more transplantata, an ope hominum ei ho- 
spitium novum procreatum sit, hodie ulterius dijudicandum 
non est. 
Nune species ultra 1000 Cactacearum descriptae vel in _ 
catalogis enumeratae exstant, per hortulanos sine dubio in- 
ordinate multiplicatae et mea sententia forsan ad vix 700 
reducendae. Difficillimum autem est judicium certum de spe- · 
ciebus Cactacearum proferre, quum non paucae olim diagnosi 
saepius brevi et insufficienti e stirpibus sterilibus modo ad- 
umbratae mox postea e vita decesserint et nune vix vel ne 
vix quidem. authentice recognoscendae sint. Materies autem 
in museis conservata omnium plantarum pessima, : generibus 
Rhipsalidis, Peireskiae, Epiphylli et Zygocacti, quae partem 
exiguam solam exhibent, exceptis, ideoque scientiae parum 
utilis est. 
Tabulam, quae distributionem Cactacearum omnium ex- 
hibet et 883 species continet, e litteratura sola composui, 
quam ob rem cum veritate partim modo congruit. Numerus 
specierum, quarum patria ad hunc usque diem ignota, quod 
maxime dolendum est, 130 vel fere 17 9/0 superat. Probabile 
sum, et coelum serenum requirunt. 
autem est, partem majorem earum e ditionibus Mexicanis in 
hortos nostros introductam esse. 
Cactaceae praecipue clima aridum calidum, etiam aestuo- 
Paucis exceptis, quae 
planities humidas regionum tropicarum incolunt et maxima 
pro parte epiphytice arboribus. innixae in umbris silvarum 
proveniunt, nil Cactaceis majoris detrimenti est quam copia 
pluviorum. Temperatura diminuta et gelu ipsum minoris 
momenti quam serenitas coeli. қ 
Conditiones meteorologicas optime aptas ditiones Mexi- 
canae offerunt; et centrum vegetationis familiae, si regionem 
illam centrum nominamus, ubi species plurimae vigent, sine 
ulla dubitatione Mexico exhibet. Hoc loco, cui Californiam 
et ditiones Texanas contiguas adjeci, с. 400 species inveniun- 
tur i. е. ultra dimidium omnium et hic numerus sane incre- 
‘mentum capiet, si patria Cactacearum omnium in lucem pro- 
trahetur. : 
. Non solum numero specierum sed etiam generum di- 
tiones Mexicanae omnibus aliis longe praecedunt: 15 i. e. 
75°/o ulteriorum ibi reperiuntur, e quibus 4 nempe Anhalo- 
nium, Leuchtenbergia, Pelecyphora et Pfeiffera paucas vel 
solitarias species modo includunt, praesertim tria priora in- 
dole valde peculiari. Species pleraeque aream arcte limitatam 
inhabitant et paucae, illis exceptis quae cultura, ut Opuntiae 
et Cerei generum species quaedam, ope hominum late dispersae 
sunt, regiones Mexicanas transgrediuntur. In libris cacto- 
logicis interdum patriae specierum latius extensae leguntur, 
sed haud improbabile est, auctores hine inde in errorem іп- 
ductos esse, quia non ubique satis constat, stirpes e locis in- 
dicatis in ealdaria nostra transportatas esse. 
Si e centro vegetationis ad Arcturum versus progredi- 
mur, numerus specierum celeriter deminuitur, ita ut civitates 
Boreali-Americanae, regionibus Californicis Texanisque neglec- 
tis, in summa speciebus 11 solis hospitium praebeant. Una 
earum ad genus Cerei pertinet, aliae omnes ad Opuntiam. 
