7 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE 
Loranthaceas haud indiscriminatim in omnibus stirpibus 
vivere, sed delectum facere, cognitum est. Cryptogamas, Mono- 
cotyleas et Dicotyleas annuas prorsus fugere videntur, hucusque 
solummodo in Dicotyleis perennantibus et in Coniferis repertae. 
Inter quas species succo lacteo scatentes saltem haud praediligunt, 
licet non prorsus eas abhorreant, ut olim creditum est; jam enim 
super Artocarpum, Ficum, Cerberam, Hippomanem et al. observatae 
sunt"). Partes lignosas, truncum ramosque incolunt, forte etiam radices 
(quaedam ,,terrestres autotrophae“); exceptione rarissima GRIFFITH 
super folium Guttiferae Loranthum juvenilem (probabiliter autem 
mox periturum) vidit. Nonnullae in speciebus pluribus et di- 
versissimis vivunt (e. gr. Viscum album super Populum, Pyrum, 
Acer, Pinum etc.; cf. praeterea infra in parte systematica specierum 
stationes), aliis in paucas invicem affines, adeo in unicam speciem 
adsignatis ( Lorantho europaeo in Quercum et Castaneam, Phrygi- 
lantho aphyllo іп Cereum peruvianum etc.); denique super in- 
vicem quoque crescere possunt, aut diversa supra diversam (e. gr. 
Viscum album in Lorantho europaeo, Dendrophthora Epiviscum 
in Dendrophthora buxifolia et Phoradendro rubro), aut species 
eadem in sui ipsius ramis, quod exemplum inter vegetabilia forte 
unicum in Ps?//facantho dichroo observavi. — Loranthaceae igitur 
eligendi quandam facultatem pro speciebus diversam habent; quibus 
causis eam debeant, nondum constat. Id quod cl. HARIEY de Visco 
albo suspicatus est*), in structura anatomica, imprimis in numero 
magnitudine et dispositione radiorum medullarium stirpis nutricis 
eam pendere, denuo accuratius et pro aliis etiam speciebus pro- 
bandum erit, 
П. Germivario. Insertio. HAUsTRA。 RADICES. 
Viscinum, quod in Loranthacearum baccis continetur, 
nisi totum semen obducit, saltem supra cauliculum (s. d. radiculam) 
invenitur eique dense adhaeret. Ejus ope semen substrato alicui 
facile adglutinatur, ita etiam ramis super quos germinare debet. 
Quum autem baccae integrae delabi soleant et in his viscinum 
epicarpio laevi obtegatur, pauca probabiliter semina ad germinatio- 
nem pervenirent, nisi natura jam aliud auxilium providenter pa- 
rasset, quod simul ad species latius disseminandas inservit. Baccis 
enim alliciuntur aves, praesertim e genere Turdi, quae eas avide come- 
dunt, solum autem pericarpium carnosum concoquere valent et semen 
cum viscino adhaerente revomunt vel excrementis abjiciunt. Quia 
hoc viscinum etiam ad aves capiendas adhibetur, inde proverbium 
originem duxit: НіхЛа Ха aur xaxóv, turdus ipse sibi 
perniciem cacat.*) Facile est intellectu, tali modo semina sat fre- 
quenter ad ramos pervenire debere, ut specierum existentia inde 
tuta reddatur; explicatur etiam eo, quod singulae, licet omni organo 
transportationi vel migrationi idoneo careant, supra ingentem terra- 
rum aream disseminatae sint, aliae in regionibus per maria terrasque 
longe separatis simul proveniant. — Creditum est, semen Visci 
aliarumque Loranthacearum germinare nequi, nisi antea stomachum 
turdi percurrisset. Quae quidem sententia licet simplici experimento 
refutetur, quod etiam semen e bacca recente sumptum arteque 
1) Cf. stationes specierum infra in parte systematica; GRIFFITH, in 
Transact. Linn. Soc. Lond. XVIII. 80.; Ковтнагз, over de op Java 
etc. verzamelde Loranthaceen, in Verhandl. d. Bataafsch Genootschap, 
vol. XVII., et Martius, über die Vegetation brasil, Parasiten, in 
Münchener Gelehrte Anzeigen, 1842. p. 380 sqq. 
2) HARLEY, on the parasitism of the Mistletoe, in Transact. Linn. Soc. 
Lond. XXIV. 175. 
3) Etiam nomen Loranthorum in lingua tupica: Guira- v. Oera- 
repoty, i. e. stercus avium, inde originem ducit, 
PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 8 
ramo agglutinatam germinare valet, haud tamen negandum erit, 
semina in avis stomacho jam emollita citius forte et tutius ac alia 
germinatura esse. 
Minus bene intelligendum est, quamnam utilitatem viscinum 
speciebus terrestribus praebeat, quarum semina in solo (super 
radices?) germinant. Conjicimus autem, hanc substantiam plerisque 
ordinis membris utilissimam etiam in iis, quibus nullum commo- 
‘dum offert, quasi per hereditatem retentam esse. 
Quando semen viscini ope ramo alicui adhaeret, reliquis conditio- 
nibus faventibus"), germinare incipit. Primum cauliculus elongatur, 
viscinum penetrat, et verticaliter axem rami nutritoris petit. Sursum 
igitur crescit, si semen faciei rami infernae adnexum est, deorsum 
si supernae ; id quod ex analogia eorum caulium, quorum directio 
luce determinatur (attractione cauliculi per ramum nullius sane 
momenti), eo explicari potest, quod cauliculus partem rami maxime 
obscuram quaerat, eam igitur, quae semine obtegitur et obumbratur. 
Postquam cauliculus ad rami superficiem pervenit, apice plerumque 
jam origine incrassato intumescit, ramo apprimitur et facie appressa 
subplanus fit; mox autem aucto incremento peripherico hinc plus 
minus concavus evadit, cellulis simul periphericis auctis, in. papillas 
mutatis et materie vistida sese obtegentibus arcte cum ramo 
connascitur, et demum ei tamquam acetabulum adhaeret. Postea 
e media concavitate processum plus minus acutum protrudit, e 
cellulis tenuibus cum fasciculo vasculari axili conflatum, qui cortici 
rami .nutritoris applicatur eumque sensim sensimque dissolvendo et 
resorbendo perforat et usque ad lignum procedit. Ibi sistitur et 
in discum irregularem supra lignum dilatatur, quocum simul intime 
coalescit, sicut etiam eum cortice perforato; cellulis suis periphericis 
leptopleuris perseverantibus et fasciculis vascularibus haud cum 
invicem confluentibus *). Totum hoc organum, quum non solum 
insertioni, sed etiam succo e ramo nutritore kauriendo inserviat, 
haustrum nobis appellabitur (Senker germ., Sucoir gall., 
Sucker angl.). 
| Quod cotyledones attinet et plumulam, priores in germinatione 
aut liberae expanduntur et plumulam accrescentem intermediam 
habent, aut, ubi in embryone connatae sunt, postea quoque in co- 
haesione perseverant, plumula e fissura basilari lateraliter protrusa. 
In speciebus americanis semper priorem evolutionem vidi, alteram 
in asiaticis quibusdam usu venire Ш. бвіғғітн retulit 3). Ulterior 
evolutio pro speciebus diversa, in universum vix aliquid peculiaris 
offert. Cotyledones nunquam frondosae fiunt; in Lorantheis autem 
jam folia, quae eas subsequuntur, hac formatione gaudent (nisi, 
ut in L. aphyllo, folia omnino ad squamas reducta sunt); 
‘in. Visceis contra saepius squamae quaedam (cataphylla s. 
1) De hisce conditionibus vix aliquid certi constat. Substratum vim 
quamdam exercere videtur ; nam legitur, Visci semen nonnisi in ra- 
mulis novellis germinare posse, Phthirusam contra Theobromae 
CPassowia odorata Karst., cf. KARSTEN, Beitrag zur Entwickelungs- 
geschichte der Loranthaceen, in Berlin. Bot. Ztg. 1852. n. 18—21) 
partes subere jam tectas praediligere. Equidem Psittacanthum di- 
chroum tum in ramulis novellis, tum in adultis suberosis germinan- 
tem inveni. — Ceterum primum germinationis stadium, propulsio 
cauliculi, nulla substrati ratione absolvi videtur; ulteriore solum 
evolutione ab eo pendente. 
2) Exceptio observatur, ubi Loranthus super Loranthum crescit; tunc 
enim fasciculi vasculares rami nutritoris cum iis haustri confluunt, 
unde alter tamquam ramus cum altero conjunctus evadit. Ubi contra 
Loranthus super plantam alienam crescit, ei potius implanatus est, 
tamquam planta autotropha solo, et haud inepte cellulae haustri 
periphericae leptopleurae cum pube radicellorum comparari possunt. 
3) Ємғғітн, Linn. Transact. 1. c. 
———————À 
— 
AA RA ы: ы 
=з SE CS ARN NUN, Равни 
