9 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE 
Niederblátter germ.) evolvuntur, priusquam planta ad folia 
frondosa progrediatur. Ubi phyllotaxis opposito-decussata est et 
duae tantum cotyledones adsunt, foliorum par cotyledonibus proxi- 
mum solito more cum iis cruciatim stat; quomodo in specie- 
bus alternifoliis et in iis quae cotyledonibus 3— 6 gaudent, res 
sese habeat, nondum cognitum est. — Observandum denique, 
Loranthaceas nonnullas (e. gr. Viscum album) pro positione ad 
ramum nutritorem aeque bene deorsum ac sursum et lateraliter 
erescere posse `). His folia, ut pagina superior cum inferiore uti 
situs jubet commutari possit, utrinque aeque conformata sunt; an 
autem illae quoque species, quae prorsus diversis foliorum paginis 
gaudent (e. gr. altera stomatophora, altera eporosa), directione tam 
varia crescere possint, adhue probandum est. 1d quod iis com- 
mendatur, quibus has stirpes vivas observandi occasio data est. 
In multis Loranthaceis, praesertim in Visceis, post germinatio- 
nem ex haustro primario processus laterales originem ducunt, qui 
radicum ad instar sub cortice rami nutritoris prorepunt, hunc modo 
annulatim cingentes, modo longitrorsum eum sequentes et indiscri- 
minatim sursum et deorsum currentes. Cum ejus ligno et cortice 
coalescunt et ubi radium medullarem tangunt, haustra primario 
similia in eum immittunt. Quae postea, quum radii medullares 
tali modo invasi crescere desinant, lignum aútem et haustrum in- 
crementum continuent (hoc quidem non apice sed basi progrediente), 
demum in lignum undiquaque proportione accrescens intrasa et 
sepulta videntur.*) Processus horizontales contra apice continuo 
elongantur, ramos agunt, et haud raro etiam ramulis transversis 
in formam Н invicem conjunguntur. Inserviunt non solum ад 
parasitum ramo. nutritori firmius affigendum eique succum adducen- 
dum, sed etiam propagationi; nam passim novi caules ex iis pro- 
nascuntur, forma gemmarum adventitiarum, ibi praecipue, ubi cor- 
tice rami nutritoris destructo processus superne nudatus, et inferne 
haustro majore instructus est. 
, Natura morphologica haustrorum, tum primarii, tum secunda- 
riorum, sicut et processuum lateralium radiciformium quodammodo 
ambigua est. Pro radicibus ea forte habeas, ut forma, functiones 
et origo e cauliculo suadent; sed organo in veris radicibus nun- 
quam desiderato, pilorhiza nempe (Wurzelhaube germ.) carent. °) 
Siquidem pro caulibus ea declarabis, objiciendum est, nunquam ea 
folia performare et ramos caulesve semper forma gemmarum ad- 
ventitiarum progignere, id quod organis caulinis in universum 
alienum, radicibus potius convenit. Tali in titubatione ea forte pro 
organo sui generis habeas. Quod non solum in Loranthaceis, sed 
apud omnes fere plantas parasiticas occurrit, solemniter forma 
organi ad radices ordinarias lateralis et functione donatum ramos 
alienos invadendi et succum ex iis hauriendi. Affinitatem autem 
quam proximam absque dubio cum radice habet, nam in non- 
nullis promiscue cum radicibus terrestribus vel aéreis ceterum 
simillimis nisi pilorhiza instructis provenit, et nil forsitan est, nisi 
radix ad opus parasiticum adaptata indeque, qaum pilorhiza huic 
operi probabiliter impedimentum esset, pilorhiza destituta. Quam 
licet conjecturam paucis his verbis minime probatam habere velim, 
tamen in insequentibus eam accipiamus, organa Ша „да Пот га“ 
1. е. radices sugillantes appellando. 
Beitrüge zur Anatomie und Physiol d. РА. p. 178. 一 
1) Cf. SCHACHT; 
rum plantarum caules non certa versus 
Quibus causis efficiatur ut illa 
horizon directione crescant, incognitum est. 
2) In Visco albo super Pinum habitante cl. SCHACHT 
annos annotinos 70 penetrantia. Cf. Beiträge 1. с. 
3) СІ. Scnacur in Visci albi radicibus subcorticalibus pilorhizam in- 
dicavit, sed errore. Cf. HARLEY, Linn. Transact. 1. с. 
+ 
haustra vidit 
PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 10 
Hae bdallorhizae in quibusdam speciebus mon intra sed 
extra corticem rami nutritoris efformantur. In Oryctanthe (cf. 
infra с. tab.), Phthirusae speciebus et al. originem ducunt ad 
basin parasiti nodoso-intumidam, ut verae radices in cortice in- 
teriore praeformantur et coleorhiza ad basin relicta erumpunt. ') 
Pariter ac subcorticales pilorhiza carent, super ramum nutrito- 
rem sursum, deorsum et transversaliter prorepunt, ramificantur eic. ; 
distantiis subaequalibus haustoria efformant, quae, ut cauliculus 
embryonis, ramo adsugillantur et haustra in eum immittunt. Supra 
haustoria ex his radicibus nova propago originem ducere potest; 
‘eam forma prolis adventitiae pronasci, vix commemorari opus est. 
In aliis speciebus (с. gr. in Struthanthis et Phthirusis per- 
multis (cf. infra Sírulh. marginalum с. tab.), bdallorrhizae 
etiam e caule superiore frondoso pronascuntur. Plerumque variis 
ramorum locis apparent, magno subinde numero, causa externa 
haud obvia; hae semper indole peculiari gaudent. Initio in are 
liberae sunt, apice plus minus hamato-curvatae, et hac conditione 
perseverant, nisi ramum alienum tangunt; quo autem facto, apice 
curvato illum prehendunt, cirrhi in modum spiratim ei circum- 
volvuntur et haustoriis adsugillantur. ") Quamobrem nomen „га- 
dices prehensiles* iis imponimus. Probabile est, tales radices, 
pariter ac cirrhi e metamorphosi caulis vel folii enati, irritabilitate 
quadam et fortasse etiam, ut ramos vicinos tutius prehendant, fa- 
cultate movendi donatas esse; in speciebus autem scandentibus sine 
dubio jam ipso ramulorum flagelliformium ambitu  circumagi 
possunt. Radices in cirrhos mutatae ceterum inter rarissimas regni 
vegetabilis formationes numerantur, hucusque in Vanilla solummodo 
et Lycopodiis quibusdam cognitae, in quibus tamen multo minus 
ac in Loranthis distinctae et elegantes sunt. — E cirrhis radica- 
libus novam propaginem hucusque nondum proficiscentem vidi; pro 
organis igitur praecipue affigentibus et nutrimentum adducentibus 
eos habeam. : 
Rarius bdallorhizae locis definitis e саше prorumpunt. 
14 quod e. gr. in Struthantho complexo (cf. infra с. tab.) usu 
venit. Caulis scandens et volubilis, quo haec species gaudet, ubi 
ramo alieno (nutritori) arctius applicatur, statim e parte appressa 
radices emittit quae ramo adsugillantur. Modo breves hae restant, 
totae cum ramo confluunt et quasi unicum haustorium referunt, 
modo longiores fiunt et haustoriis pluribus per intervalla distanti- 
bus adnectuntur. Ех his quoque radicibus novam propaginem 
exortam haud vidi; copiosam contra e parte rami affixa, quae 
quidem haud adventitia proles, sed normalis е foliorum axillis 
esse solet, ` 4 
Diversae, quas descripsi, radicis formae momenti cujusdam 
systematici sunt. In Viscineis omnibus, et inter Lorantheas ame- 
ricanas in Psittacantho et Phrygilantho (еге solummodo subcorticales, 
proveniunt; Oryctanthus nonnisi basilares supracorticales habet; 
agreae prehensiles Phthirusam praecipue et Struthanthum ornant.?) 
Іп Lorantheis gerontogaeis prehensiles deficiunt, basilares autem 
tum extra tum intra corticem frequentes sunt. 
1) Cf. Kansten, Beitrag zur Entwickelungsgeschichte der Loranthaceen, 
1. c. ' 
2) Нос e speciminibus siccatis conclusum, examini botanicorum, qui 
plantas illas vivas observare possunt, adhuc commendatar. Omnino 
hae radices accuratiore investigatione dignae sunt. 
3) In figuris Florae Peruvianae Loranthi omnes, nobis nunc ad diversa 
genera relati, radicibus basilaribus extracorticalibus donati sunt; 
quod quidem, ut de quibusdam figuris omni certitate affirmare possum 
et in aliis verisimile habeam, potius delineatoris figmentum quam 
in accurata naturae observatione positum apparet. 
