11 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 12 
Anatomiam radicum hoc loco describere longum esset, et lecto- 
rem remitto ad scripta virorum ill, UNGER, SCHACHT, KARSTEN, 
Снатім, Ратва et HarLey *). 
Ш. DE CAULE ET FOLIIS 
Loranthearum. pauca tantum ad conformationem. externam spectantia 
exponere in animo est; quoad structuram internam ad opera citata 
remittimus. De Visceis infra post hujus subordinis characterem 
loquemur. 
Caulis plerumque erectus est, rarius scandit, ` In quibusdam 
hoc ope radicum prehensilium perficit, ipse statu adultiore strictus 
est, novellis tantum extremitatibus flexuosis et flagelliformibus. Hae 
probabiliter, ut in aliis plantis cirrhorum ope scandentibus usu 
venit, in circulo sese movént, ut radicellas cum ramis quampluri- 
mis in contactum mittant, provectiore aetate stabiles fiunt. — In 
aliis speciebus caulis non solum radicellarum ope utitur, sed ipse 
quoque volubilis est. Tune ramuli novelli, pariter ac in praece- 
dentibus, flagelliformes sunt et absque dubio mobiles; insuper autem 
etiam folia novella habent subinde in organa prehensilia mutata. 
Lamina enim in his adhuc rudimentaria, petiolus perfecte jam evo- 
lutus est, tota hamato-curvata et in caulem uncinato-recurva sunt, 
tali modo ad ramulos vicinos prehendendos optime adaptata. Hanc 
curvaturam saepe postea, ubi limbus perfecte explicatus est, adhuc 
retinent. Hi caules a prioribus, qui foliis novellis ab omni parte 
aequabiliter reductis et cauli erecto-appressis gaudent, tam certis 
limitibus separantur, ut eorum ope specierum cohortes quasdam 
dignoscere queas. Observandum ceterum habeo, in caule volubili 
rara inter vegetabilia exceptione directionem spirae haud constare, 
sed tum in diversis stirpibus, tum in diversis ejusdem caulis parti- 
bus contrariam subinde esse; ut etiam in cirrhis radicalibus usu venit. 
Forma caulis, ubi folia in spiram continuam disposita sunt, 
in universum cylíndrica nil peculiaris offert; siquidem folia oppo- 
sito-decussata stant, internodia, saltem juvenilia herbacea, plerumque 
plus minus quadrangula et compressa occurrunt. Anguli ita distri- 
buti sunt, ut a petiolis paris alicujus foliorum ad petiolos paris 
vicini 2 acutiores currant, 2 obtusioribus cum iis alternis, aeque 
ad tertium par etc., ita quidem, ut ab altero ad alterum par con- 
stanter directio commutetur, anguli igitur haud spiris sed lineis 
horsum-vorsum versis ad caulem decurrant. Subinde anguli ob- 
tusiores vix conspicui sunt, unde caulis anceps evadit, subinde 
acutioribus fere aequales, caule tunc subregulariter tetragono; 
omnes provectiore aetate citius lentiusque obliterantur et caulis 
demum teres fit, — Ubi internodia fortiter compressa occurrunt, suc- 
, cessiva inter sese et unumquodque etiam cum foliorum pari basilari 
cruciata stare debere, e tota hac indole patet; unde fere species 
producitur, ac si folia, dum adhuc in gemma et cauli erecto-appressa 
erant, internodium complanavissent, 
Internodía invicem directe subsequentia continua sunt; sola 
in Psittacanthi sectione Arthraxon plus minus articulata occurrunt, 
simul cum foliis stricte oppositis, quae in reliquis metatopia saepe 
disjecta sunt. Eadem differentia etiam in inflorescentiis Arthraronis 
1) Uwcxnm, Beiträge zur Kenntniss der parasitischen Pflanzen, in Annal. 
d. Wiener Museums, 11. p.16 sqq. — Scuacnr, über Schmarotzer- 
gewüchse und deren Verhalten zur Nahrpflanze, in Beiträge zur 
Anatomie und Physiologie d. РЯ. — Karsten, Beitrag zur Ent- 
wickelungsgeschichte der Loranthaceen, Bot. Zeitung 1. c. — CHATIN, 
Anatomie comparée des végétaux, p.417 sqq. t. 74-90. — PrrRA, 
über die Anheftungsweise einiger phanerogamischer Parasiten an ihre 
Nührpflanzen, in Bot. Zeitung 1861. p. 53 Sqq. c. tab. — HARLEY, 
On the parasitism of the Mistletoe in Linn. Transact. 1. c. 
et Hemiarthronis, et reliquarum Loranthearum observatur. Ad arti- 
culationes, praesertim in inflorescentiis, caulis plerumque in marginem 
annuliformem protensus est. 
Rami singulatim vel plures collaterales e foliorum axillis pro- 
ficiscuntur, subinde una cum inflorescentiis, plerumque nonnisi ve- 
getativi. Adventitios e radicibus solum pronatos in caule frondoso 
nunquam vidi. Rami normales rarissime prophyllis squami- 
formibus incipiunt, solemniter jam ad basin folia frondosa habent, 
subsequentibus similia nisi saepius paullo minora, quae transversa- 
liter (i. e. ad dextrani et sinistram) versus axem primarium stant. 
Nunquam rami vegetativi cum axe generatore articulati sunt; in 
inflorescentiis contra generationes ramulorum successivae absque 
exceptione articulatione notantur. 
Folia jam supra in charactere subordinis adumbrata vix aliquid 
praeterea offerunt, qupd mentione speciali indigeat. Forma et 
magnitudine in speciebus plerumque valde varia, nervatura et con- 
sistentia magis jam constant; stomatum distributione nunquam lu- 
dunt. Obliqua vel falciformia torsione petioli saepe verticaliter 
diriguntur. 
IV. DE INFLORESCENTIIS。 = 
(Accedit tab. I.) 
De Loranthearum inflorescentiis paullo diligentius nobis 
disserendum erit; non solum enim sat singulares, hucusque autem 
vix bene intellectae sunt, sed etiam characteres offerunt ad dis- 
positionem specierum generumque quam maxime idoneos itaque 
accurate illustrandos. 
Flores Loranthearum nunquam terminales, rarissime genuine 
axillares sunt (Phthirusa clandestina Mart., cf. tab. nostr. infra); 
solemniter in inflorescentiis offenduntur, quae saepissime formas 
racemi, spicae vel paniculae habent. Pro typo floris singuli 6-merum 
accipimus. Hic (cf. fige. 1—4) intra calycem marginiformem ре- 
tala habet 6 staminaque totidem anteposita, quae alternatim lati- 
tudine et longitudine diversa sunt, ut supra in charactere subordinis 
jam descripsimus. , Historia evolutionis edocti sumus"), pe- 
tala latiora verticillo exteriori, angustiora interiori addicta esse, 
itemque stamina longiora post petala angustiora sed ante stamina 
breviora enasci. Unde corollam cum androeceo e verticillis quatuor 
regulariter alternantibus compositam et stamina „petalis opposita“ 
revera iis alterna recognoscimus (ut in Monocolyleis permultis, 
Lauraceis, Berberide etc.). Quomodo ex hoc typo flores Loran- 
thearum, qui aliis numeris gaudent, derivari possint, infra explicare 
conabimur; nunc ad diversas inflorescentiae formas, quas exhibent, 
contemplandas transeamus. 
А. Racemus pedunculis 1-floris. 
. €, Pedunculis ebracteolatis. 
> 2 
Hanc inflorescentiam simplicem species peruvianae Lor. grandi- 
florus В. P., verticillatus R. P., corymbosus Dietr.*), multaeque 
gerontogaeae exhibent. Pedunculi ad rhachin solita Loranthearum 
1) Karsten, Beitrag zur Entwickelungsgeschichte der Loranthaceen, in 
Bot. Zeitung 1. с. — HOFMEISTER, Neue Beiträge zur Kenntniss der 
Embryobildung der Phanerogamen, vol. I. р. 539 sqq. 一 Quod hi 
autores protulerunt, propria investigatione confirmare possum. 
2) Brevitatis causa et quum genera Loranthearum gerontogaea mihi 
minus bene cognita sint, in hoc dissertationis capite species in uni- 
versum nomine collectivo-generico Loranthus appellare liceat. 
