13 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE PHYSIOLOGIA ЕТ MORPHOLOGIA. 14 
taxi opposito-decussati stant, saepe metatopice disjecti, rarius in 
spira '/,, */, vel affini, et cum rachi et ovario articulati sunt (fig. 5). 
Ad eorum basin ex analogia aliarum plantarum bracteam quaeras; 
haud vero ibidem invenitur. Contra squama bracteacea ad apicem 
pedunculi stat, quae extrorsum seu deorsum spectat (fig. 5). 
Accuratius observanti singularis haec dispositio facile explicatur; 
squamae enim margines ad pedunculi basin decurrentes videmus, 
et articulationem pedicelli apicalem haud super squamam con- 
tinuatam (fig. 5, 6), unde intelligimus, hane squamam origine basi- 
larem postea pedunculo usque ad ejus apicem adnatam esse. Quod 
historia evolutionis perfecte comprobatur, ut figurae 6 a—e do- 
cent. Igitur squama Ша veram pedunculi bracteam refert; bracteolae 
deficiunt. 
Siquidem, ut subinde obvenit, in pedunculo Loranthi margines 
bracteae decurrentes vix bene vel omnino non conspiciuntur 
(fig. 7), ex analogia tamen concludendum erit, etiam in hoc bracteam 
adnatam esse. 
Haec autem Loranthearum lex generalis est: Bractea pe- 
dunculo suo adnascitur, si hic flore terminatur (v. flo- 
ris analogo, casu abortus); libera contra perseverat, si 
axem flore haud terminatum (rachem secundariam) in axilla 
habet. Quae lex ex insequentibus clarius adhuc elucebit. 
Quomodo floris partes in racemo simplici cum bractea sua dis- 
positae sint, figuris 8—11 docetur. Flos 6-merus (fig. 8) ita stat, 
ut petala latiora cum staminibus longioribus positionem + versus 
axem occupent (i. e. partes 2 anticae, tertia impar postica); in 
5- et 4- meris (fig. 9, 10) petala typo $ et + disposita sunt, latio- 
ribus, ubi alternatim differunt, positione versus axem plq. haud de- 
finitis, saepius autem omnibus aequalibus. Occurrunt etiam flores 
4-meri, qui partes 2 medianas, 2 laterales habent (fig. 11); tales 
probabiliter typo binario exstructi sunt, quum priores e floribus 
6-meris abortu reductis originem ducere verisimile habeam. 
Racemus simplex, pedunculis 1-floris, bractea pedunculo ad- 
nata, bracteolis nullis, e frequentissimis Loranthearum est inflores- 
сеп а; rarior quidem apud americanas et in australasicis quoque 
minus communis, vulgatissimus tamen apud species Asiae, Africae 
et Europae. Computamus sub hoc typo modificationes, quae 
nonnisi in dimensionibus axium variatis versantur. Liceat exempla 
quaedam enumerare: 
1) Racemus (sensu vulgari, i. e. rachi elongata, pedunculis 
distinctis aequilongis). Ашегісапае: L. grandiflorus В. P., 
corymbosus Dietr. Gerontogaeae: L. cordifolius Wall., 
curvalus Bl., ensifolius Thw., lanuginosus Heyne, amplexi~ 
folius DC. etc. etc. — a) Racemus ad spicam tendens: L. li- 
gustrinus Wall., buddlejoides Desr., lomentosus Heyne, penta- 
petalus Roxb. — В) Racemus ad umbellam v. corymbum 
tendens: Americanus: L. verticillatus В. P. Species geronto- 
gaeae: L. graciliflorus Roxb., neilgherrensis ИЗМ. el Arn., 
ferrugineus Roxb. etc. 
2) Spica (in hac bracteas positionem originariam conservare, 
pedunculis quibus adnasci potuissent haud evolutis, patet): 
L. europaeus L., coccineus Jack, Hookerianus Wall., Lam- 
bertianus Wall., odoratus Wall. etc. (floribus saepe in rachem 
plus minus immersis). 
3) Capitulum (subinde cum transitu іп spicam): L. nodiflorus 
Thw., platyphyllus Hochst., lageniferus Wght. (in hac specie 
bracteae in involucrum campaniforme coalitae sunt). 
4) Umbella (subinde cum transitu ad capitulum vel ad corym- 
bum): L. sclerophyllus Thw., penduliflorus Fenzl, Kraussia- 
nus Meissn., memecylifolius ИЗМ. etc. 
Loranth, 
a) Umbella ad radios 2 (v. perpaucos) reducta, pseudo- 
cy ma (fig. 12): L. Erocarpi Behr, Candolleanus Woht. 
et Arn., cinnamomeus Wall. etc. 
В) Umbella (s. racemus v. corymbus ) ad radium unicum reducta, 
rachi rudimentaria, flore spurie axillari (bracteae 
praesentia facile a genuine axillari dignoscendo), fig. 13. 
Frequens apud L. cuneatum Heyne, fuscum Bl., glaucum 
Thunb. etc., promiscue cum fasciculis 2- et 3-floris. 
8. Pedunculi bracteolati. 
Fingas, ex apice pedunculi fig. 5 b supra bracteam et sub 
ovario bracteolas duas laterales (i. e. ad dextram et sinistram a 
floris mediana positas) pronasci, et racemum Lor. feírandri R. P. 
habes (fig. 14). In hoc bracteolae liberae sunt, marginibus bractea 
primaria (v. potius ejus apice libero) ') tectae et cum ea involucrum 
triphyllum formantes. Idem occurrit in gerontogaeis L. coriaceo Desr., 
viridifloro Wall., formoso Bl. et quibusdam aliis. — Pedunculis 
abbreviatis spicae evadunt vel capitula L. globosi Roxb., capitellati 
WgM. Arn., loniceroidis L. (fig. 15); abbreviatione minus per- 
fecta fasciculi L. Heinwardliani Blume, Schlechtendaliani Schull. 
et. al. Omnes hae species, quarum igitur flores singuli foliolis 
3 distinctis fulciuntur, a cl. Manrio olim in genus Tristeriz con- 
ciliatae erant. 
In americanis quibusdam, nobis ad genus Orycíanthum relatis, 
flores in foveas racheos incrassatae plus minus immersi, bracteae 
et bracteolae valde reductae sunt (fig. 16). Accidit etiam, ut hae 
prorsus aboriantur, unde transitus ad formas sub a 2) descriptas 
obvius est (cf. tab. nostr. XXIX et XXX). 
In antecedentibus speciebus bractea et bracteolae liberae 
extant, in sequentibus coalescere solent. Quod inter americanas in 
speciebus quibusdam antillanis изи venit, quae a cl. Brome olim 
in genera Dendropemon et Lipolactes relatae, nobis Phthirusae 
sectionis titulo adscribuntur. Nunc apicibus satis distinctis et 
margine e bractea decurrente originem clare adhuc ostendunt (fig. 
17, L. emarginatus Sw.), nunc perfectius jam coalitae dentibus 
3, quorum anticus (bractea primaria) paullo major est, vestigium 
solummodo obscurum coalitionis exhibent (fig. 18, 19, L. uni- 
florus Jacq.), nunc denique sine vestigio coadunatae cupulam trun- 
сабат antice vix productam referunt (fig. 20, L. pauciflorus Jacq. ). 
In his speciebus bracteolae vel earum apices, ubi adhuc dignosci possunt, 
versus posticum floris latus plus minus et subinde ita approximatae 
occurrunt, ut invicem et versus bracteam primariam capessant parem 
distantiam (angulum 120°); id quod, quum origine laterales sint, 
e tendentia organorum universa enititur, quae quando in verticillum 
conflantur et aequa circiter magnitudine gaudent (ut inter bracteam 
et bracteolas hasce obtingit), intervallis aequalibus circa peri- 
pheriam sese distribuere student. 
Cupulae ejusdem originis etiam species nonnullas geronto- 
gaeas ornant, e. gr. L. venustum Fenzl, Schimpert Hochst. (fig. 21), 
oblongifolium E. Meyer, Acaciae Zucc. Subinde partes in iis con- 
flatae sat facile dignosci queunt, saepius tamen, ut in fig. 21, ne 
levissimum originis vestigium amplius ostendunt. 
In hanc categoriam etiam Lor. cuneifolius В. Р. (Phrygi- 
lanthus nob.) referendus est, cujus inflorescentiam minus facile 
intelligendam paullo fusius describere ratum duco (cf. fig. 22—29). 
———— 
1) Si in insequentibus simpliciter de bractea loquimur, declaratione 
speciali haud addita, semper apicem liberum bracteae intelligendum 
esse volumus. 
3 
