15 LORANTHACEAE: ADVERSARIA , DE PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 16 
Obiter obtuenti nil nisi flos simpliciter axillaris adesse videtur 
(fig. 22), sub ovario cupula tridentata instructus, cujus dentes 
positione 2 versus caulem gaudent; ad basin pedunculi insuper 
squamae 2 minutae laterales inveniuntur, super quas pedunculus 
articulatus est (diagrammatice in fig. 26). Саршае evolutionem 
persequendo (id quod in hac specie etiam ad specimina sicca sat 
bene efficitur), eam е phyllo antico, origine demissiore et 
majore, et duobus laterali-posticis, origine altioribus et minoribus 
enascentem videbis (fig. 23—25); analogia igitur formarum 
supra descriptarum phyllum anticum pro bractea, alia pro bracteolis 
declarabis. Quid autem bractea in flore, qui axillaris est? et unde 
bracteolae, squamulis 2 lateralibus jam ad basin pedunculi obviis? 
Hoc ita intelligendum esse censeo: Squamulae basilares haud ad 
ipsum pedunculum pertinent, sed ad axem valde abbreviatum e 
folii axilla pronatum, super quem pedunculus tamquam axis se- 
cundi gradus proficiscitur. Unde hujus articulatio supra squamu- 
las originem ducit; bractea autem et bracteolae suae іп 
cupulam conflatae sunt, cujus dentes positione et evolutione do- 
cent, florem in axe illo abbreviato anticum stare. Phryg:lanthus 
cuneifolius igitur haud flore axillari, sed racemo ad unicum florem 
reducto gaudet (Cf. diagramma in fig. 27). Quod hie in rachi 
abbreviata, ргорһуШв duobus (squamulis basilaribus) instructa, 
quasi terminalis stat, sententiae nostrae haud contrarium est, quum 
dispositio talis in organis origine lateralibus sed apici proximis 
(e. gr. in carpidiis florum) frequentius obveniat. Ulteriorem con- 
firmationem pedunculi 2- v. rarius etiam 3-flori praebent, qui in 
hac specie subinde observati, fig. 28 et 29 repraesentantur; re- 
cognoscimus enim in iis racemos 2- (v. 3-) floros, quorum pedun- 
culi inter se connati sunt. 
Quod positionem partium in floribus bibracteolatis attinet, 
haec ab ebracteolatis haud diversa est (cf. fig. 8—11, 26, 27, 29). 
Unde conjicere licet, in ebracteolatis bracteofas typo vel idea floris 
adesse, sed haud ad evolutionem pervenisse. 
Inflorescentiarum formis hucusque descriptis species geronto- 
gaeae fere omnes, praeter paucas in Nova Hollandia et insulis 
Oceani Pacifici erescentes, gaudent; eae contra, quae in insequen- 
tibus illustrandae nobis restant, in antiquo orbe rarissimae plerasque 
species americanas ornant. 
B. Racemus pedunculis trifloris. 
a. Floribus singulis ebracteolatis. 
Si in racemo supra (sub В) adumbrato braeteolae fertiles, | 
i. e, cum flore in axilla, finguntur, forma evadit, quae figg. 30 et 
31 illustratur. Loco pedunculi uniflori (fig. 14) cymam igitur 
seu dichasium triflorum invenimus, reliquis notis immutatis. 
Tale dichasium (,,ramulum apice bracteas 3 floresque 3 gerentem“ 
Auctorum) in futurum ternationem appellabimus. 
Partium floralium in ternatione dispositionem nonnihil singu- 
larem recognoscimus (fig. 35). Flos quidem intermedius seu primarius 
omnino stat ut flos solitarius racemi simplicis (fig. 8); laterales 
. autem seu secundarii contrarios sese praestant, petalis latioribus sta- 
minibusque longioribus typo 2 versus axem generatorem (pedun- 
culum) dispositis (fig. 35). Нас dispositione constanter, et jam 
stadiis juvenilibus gaudent (neque ea ex ulteriore torsione enixa 
est); priusquam autem enucleare studeamus, quibus causis ea de- 
beatur, modificationes hujus inflorescentiae in universum illustrare 
conabimur. 
a) Flores sessiles sunt (fig. 31). Hoc casu bracteolae, 
ut jam supra in cupulis sub A. В.) descriptis observavimus et ex- 
plicavimus, versus axem ita convergunt, ut ab invicem et a bractea 
primaria angulis cc. 120% distent. Aequa ratione etiam flores inter 
sese divergunt. Simul bractea et bracteolae inter se plus minus 
coalescunt, et, commissuris plerumque in dissepimenta brevia ele- 
vatis, cupulas tridentatas referunt, pro floribus recipiendis sub- 
triloculares, dente s. loculo antico solemniter majore (fig. 32). — 
E racemo pedunculis reductis spica ternationum evadit, qualis in 
pluribus speciebus ab ill. DECANDOLIE olim ad sectionem Stachy- 
anihi relatis. obvia est. Spicae racemique subinde in paniculas 
colliguntur (Phthirusa Theobromae et al.) ; in quibus observandum, 
bracteas, quae raches secundarias fulciunt, liberas perscverare, 
illis solummodo, quae pedunculum flore terminatum in axilla habent, 
huic adnascentibus: ut e lege supra (р. 13) enunciata consequitur 
(fig. 33). — Siquidem racemus jam primo pedunculorum pari de- 
terminatur, forma inflorescentiae cymoso-dichotomae evadit (fig. 34), 
quam sicut eam in fig. 12 repraesentatam pseudocymam appella- 
bimus. Quando in hacce rachis et pedunculi valde abbreviantur, 
glomeruli exoriuntur, quales in Struthantho conferto et al. ante 
oculos habes (cf. tab. XXVI). — Inflorescentiae in antecedentibus 
descriptae Síruthanthi et Phthirusae generibus peculiares sunt. 
b) Flores laterales pedicellati (fig. 36, 37). Tune 
bracteolae pedicellis secundariis (pariter ac bractea primario) usque 
ad apicem adnascuntur. Haec forma species e Phrygilantht sub- 
genere Тадиапа, nonnullasque australienses") ornat. Bractearum 
apices in iis saepe foliaceae sunt, constanter persistunt; pedicelli, 
ubi longiores occurrunt, exacte lateraliter patent (fig. 36), ubi vero 
breviores floresque magis approximati, postice convergunt (fig. 37), 
eadem tendentia ducti ut flores in fig. 81. Ceterum ab hac in- 
florescentiae forma transitus ad eam sub a) descriptam obtingunt 
(Phrygilanthus helerophyllus et al.). 
c) Flores omnes pedicellati (fig. 38, 39). In his 
bracteolae pedicellis suis usque ad apicem adnasci solent, bractea 
vero primaria pedunculo solummodo usque ad locum divisionis 
(fig. 38 a). Occurrunt tales ternationes in PArygilanthi subgenere 
Tripodantho et in sectione П. Struthanthi: in utroque commune ha- 
bent, quod apices liberi bractearum tenuiter squamacei sint et cadu- 
cissimi vel decidui (fig. 38 b, 39). Praeterea observandum, flores 
, Subaequaliter pedicellatos subaequis distantiis sese disponere, ita 
ut laterales (pariter ac in fig. 31) postice usque ad 120? convergant. 
Juventute autem pedicelli arcte invicem appressi sunt, unde secun- 
dum dispositionem modo descriptam (id quod figura 40 sine ulteriore 
commentario docetur) efficitur, ut pedicelli laterales plano-convexi 
fiant, facie convexa laterali-postica, intermedius autem trigonus, 
faciebus 2 planis laterali-posticis, una convexa antica. Pedicello 
intermedio reducto (fig. 39 b) vel etiam omnibus diminutis haec 
ternatio in formas suba) et b) descriptas transit, constanter tamen 
bracteis deciduis distinguenda. 
In specie australiensi, L. pendulo Sieb., frequenter usu venit, 
ut ternatio fig. 36 flore quarto augeatur. Hic,semper posticus 
stat, eum floribus lateralibus in verticillum dispositus, iis sub- 
aequilonge pedicellatus et bractea lege generis pedicello adnata in- 
structus est (fig. 41, 43 a). Lor. Miquelii Lehm., item species 
Australiae, simili gaudet inflorescentia, nisi flore mediano abortivo 
diversa (fig. 42. 43 b); unde autem universa dispositione ternatio- 
nibus in figg. 38 et 39 repraesentatis contraria videtur. — Veri- 
1) Inter Australienses huc pertinentes mihi cognitae sunt: Lor. Miquelúi 
Lehm., celastroides Sieb., pendulus Sieb., Societatis Schult., 
linopkyllus Fenzl, filifolius Cunningh. Cf. etiam BENTHAM et 
Кекр. MULLER, Flora austral. vol. HI. 388 sq. 
