17 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 18 
similiter haec indoles eo originem ducit, quod loco bracteolarum | 
2 lateralium verticillus trimerus efformetur, cujus partes spirae 
opisthodromae lege positione 4 distribuuntur (fig. 43). 
В. Flores singuli bracteolati. 
Haec inflorescentia Psittacanthi generi peculiaris est. Refert 
ternationem, cujus flores solemniter pedicellati sunt (fig. 44); 
bracteam primariam B ut in fig. 38 ad locum divisionis, pedicellos 
mutua pressione angulatos vides, angulis ut in fig. 40 configuratis, . 
partes florum singulorum eadem ratione ut in antecedentibus dis- 
positas (cf. fig. 35 et 51), insuper autem unumquemque flo- 
rem cupula fultum (fig. 44). Hae cupulae continuo in pedi- 
cellos suos transfluunt, ea floris intermedii truncata saepiusque 
dentibus 3 typo $ dispositis instructa, cupulis florum lateralium 
contra solemniter laterali-postice in dentem productis. 
Omnia igitur in nova hac forma cum ternatione fig. 38 re- 
praesentata conveniunt, praeter cupulas. Quamnam haè habent 
originem et significationem morphologicam? Laterales facile intel- 
ligendae sunt; collatis enim formis sub figg. 45—48, dentibus 
marginibus aliisque vestigiis persuasus eris, eas eandem habere in- 
dolem ac cupulae fig. 17—20 adumbratae: e bractea nempe et 
duabus bracteolis conflatas esse. Bractea illa jam in ternatio- 
nibus antecedentibus (cf. fig. 38 В Г) conspicitur, bracteolae autem 
nova organa sunt huic inflorescentiae pecularia; tertiariae eae 
appellandae essent, si bracteas florum lateralium secundarias salu- 
tares, ratione bracteae В, quae in ternatione primaria est. Bracteolis 
his novis dispositio partium florum lateralium haud mutatur (cf. 
diagramma fig. 51 cum diagrammate fig. 35), unde conjicimus, 
bracteolas duas, ut in typo floris primarii, ita etiam in eo secunda- 
riorum adesse, sed nonnisi in Psittacantho ad evolutionem pervenire, 
Quid autem de cupula floris intermedii? — Confiteor, de 
hujus natura nondum satis certum me opinionem tantum quodam- 
modo arbitrariam alere. Patet quidem, eam haud е bractea 
bracteolisque originem ducere posse: nam bractea floris intermedii 
jam ad locum divisionis adest (fig. 44 B), bracteolae autem in 
cupulis florum lateralium continentur; sed originis verae certa 
vestigia hucusque frustra fere quaesivi. Soli dentes cupulae 
aequales et typo 1 versus axem dispositi indicium sistunt, 
eam probabiliter e verticillo phyllorum unico et trimero 
secundum + posito constare (fig. 50, 51); quae sententia cupula 
profundius divisa, quam in Рз ас. divaricato H.B.K. exceptione 
observavi et fig. 49 adumbravi, quodammodo sublevatur. — Forte 
autem hanc cupulam haud e phyllis enatam haberes, sed potius 
pro disci extrafloralis specie (ut cl. Влпл.ох similes Choretri et 
Olacinearum quarundam formas interpretatus est). Quod autem 
nullo modo probandum mihi videtur: nam non solum hae cupulae 
nimia affinitate cum lateralibus gaudent (de quarum natura haud 
dubitari potest), ne pro organo tantopere diverso haberi possint, 
sed etiam prima jam floris juventute, vel rectius ante ipsum florem 
efformantur ') et hunc subinde (Psittac. falcifrons, cf. Tab. nostr. 
X. fig. УП. et tab. I. fig. 47) pariter ac cupulae laterales primis 
stadiis calyptratim includunt, id quod a disco organisque affinibus 
alienum potius cum organis foliaceis quadrat et in his revera non- 
nunquam observatur (spatha Magnoliacearum etc.). 
Siquidem opinioni nostrae assentiaris, cupulam e phyllis 3 typo 
$ versus axem positis constare, hane prophyllorum seu bracteo- 
larum formationi adscribere necesse est; et schema ternationis evadit, 
1) Hoc in Ps. faicifronde et Ps. cordato observavi, quorum gemmae 
per exsiccationem non adeo deperduntur, quin in iis evolutionis gradus 
principales tuto persequi possis. 
quod fig. 51 delineavimus. In quibusdam speciebus abortu floris 
intermedii haec ternatio in binationem convertitur (cf. fig. 52), 
ceterum immutata pro toto Ри /асатй? genere valet. In binatio- 
nibus flores secundarios exacte laterales et pedunculos binos e 
pressione aequabiliter plano-convexos evadere patet. Tales ternatio- 
nes pro speciebus in racemos, corymbos, umbellas et pseudocymas 
(umbellas 2-radiatas, ef. fig. 52) dispositae occurrunt, ut in tabulis 
nostris П--Х conspici potest. 
In diagrammate fig. 51 petala latiora foris intermedii, quae 
corollae verticillum primum seu extimum sistere constat, phyllis 
cupulae yyy anteposita videmus. Quod quum phyllotaxeos legibus 
repugnet, suspicio excitatur, inter cupulam et petala latiora for- 
tasse verticillum phyllorum intermedium latere. Revera quidem 
calyx bene visibilis intermedius stat; sed auctores nonnulli hunc 
haud pro vero calyce e phyllis enato sed pro disci extrafloralis 
specie, quam cal yculum vel calycodium appellarunt, habendum 
esse censent. ') Dicunt enim, eum post petala enasci, et forma 
annuli continui nec e primordiis distinctis originem ducere. Quod 
autem minime probatum mihi videtur, nec probandum. Repugnant 
non solum observationes, ubi calyx ante petala visus est"), sed 
etiam ejus constantia, forma >), et praesertim, quod in quibusdam 
speciebus deciduus est (e. gr. in Psillac. cucullari): notae 
disco prorsus alienae. Saepius sane hic calyx perexiguus est et 
solemniter ejus dentes certis numeris et certa dispositionis lege 
carent*); quod vero, sicut etiam ejus ortus ex annulo continuo, 
licet peculiare. quoddam sit, argumentum naturae calycinae abso- 
lute contrarium haud sistit. Insuper in Valerianeis ， Compo- 
silis, Rubiaceis, Araliaceis et al., quibus morphologi calycem 
(saltem typo vel idea floris praesentem) haud negabunt, analoga 
multa habet. Aliud argumentum contra hujus organi naturam ca- 
lycinam prolatum est, calycem nempe illis partibus quas nos petala 
appellavimus constitui, corollam abortam esse; quod autem absque 
fundamento mihi videtur, nam stamina in floribus typicis 6-meris 
alternationem verticillorum regulariter continuant et nullibi indicium 
invenitur cycli inter petala et stamina oppressi. Ex analogia autem 
cum Santalaceis vix aliquid concludendum erit, quum in hoc or- 
dine de natura perianthii aeque adhuc litigetur. 
‚ Siquidem organum Loranthearum, quod calycem appellavimus, 
pro vero calyce e phyllis enato statuendum esse concedas, eo quod 
forma annuli continui pronascitur, haec phylla unico verticillo addicta 
esse suademur.*) Quem ex analogia reliquorum floris verti- 
1) Cf. e. рг. В. Brown, Prodr. Fl. Nov. Holl. p. 351; Baton, Mé- 
moires sur les Loranthacées, in Adansonia 1, c. et al. 
2) Kansren in Bot. Zeitg. 1. с. — Calycem ante petala pronasci, in 
Phrygil. cuneifolio ipse certiorem me feci, quantum hoc e speci- 
minibus siccatis fieri potest. 
3) Calyx Loranthearum nunquam, ut disci mos est, intumescentiam 
carnosam refert, sed urceolum v. cypellum margine fere semper 
attenuatum, plq.Wene conspicuum, saepe crenatum v. dentatum. 
4) Subinde accidit etiam, ut dentes calycis petalorum numero 
adsint et cum his alternent. Quod quum praecipue in calycibus 
juventute petalorum alabastro arcte appressis occurrat, probabiliter 
in eo pendet, ut marginis substantia inter petalorum commissuras 
immittatur et in iis paullo protrahatur. 
5) CL BAILLON contra, quia calycis phylla solemniter non simultanea 
sed successiva pronascuntur, ex hac evolutionis ratione concludit, 
calyculum non calycem esse posse. In memoriam autem revoco 
Compositas, Valerianeas et al, quibus calyx aeque e phyllis 
simultaneis, immo ex annulo continuo ortum ducit. His quidem cl. 
BaiLLON pariter calycem denegavit, vix autem aliquo morphologo 
consentiente, cui investigationes comparativae non sine omni valore 
sunt. 
