19 LORANTHACEAE: ADVERSARIA DE PHYSIOLOGIA ET MORPHOLOGIA. 20 
cillorum trimerum et cum primo corollino alternantem habeamus. 
Eo ad schema fig.51 addito et additis etiam carpidiis, quae secun- 
dum ill. HorwEisrERI') investigationes item verticillum trimerum, 
cum staminibus interioribus alternum sistunt, diagramma fig. 53 
evadit. In quo omnes verticillos regulariter alternos recognoscas, 
„поп solum in flore intermedio sed etiam in lateralibus, itaque 
structuram floris universam phyllotaxeos legibus adstrictam. Simul 
florum lateralium singularem dispositionem, flori intérmedio con- 
trariam, eo sese explicare intelligas, quod flores laterales 
cyclo illo prophyllorum yyy careant, quo flos inter- 
medius gaudet. Nam patet, eo deficiente calycem positione $ 
ufi debere, unde verticillorum subsequentium positio, ratione floris 
intermedii inversa, necessario sequitur. 
Ad diversitatem autem positionis inter flores laterales et inter- 
medium in schemate fig. 35 rite explicandam, conjici nunc oportet, 
cyclum phyllorum y etiam hic in flore intermedio typice adesse sed 
haud ad evolutionem pervenisse. Unde idem pro flore singulo 
fig. 8 supponendum esse patet. Hic abortus nullo quidem vestigio 
indicatur; analogon autem habemus in bracteolis, quae licet typo 
floris constanter conveniant saepius tamen absque ullo rudimento 
deficiunt (cf. fig. 5—7, ubi in flore primario, fig. 31, 36—39, 41, 42, 
ubi in secundariis desunt). Igitur in Loranthaceis flos primarius 
ab iis secundi gradus eo differret, quod praeter bracteolas adhuc 
altero prophyllorum verticillo gaudeat, bracteolis altiore, nunc cu- 
pulae tridentatae forma obvio, saepius tamen abortivo. 
Dubia quidem, quae huic sententiae obstant, haud praetervideo. 
Non solum enim argumenta, quibus innititur, ex parte nil nisi conjectu- 
rae sunt, sed etiam verticillus ille prophyllorum secundus, qui flori 
primario adscribitur, secundariis eo carentibus, analoga — quantum 
video — non habet. At id quoque analogon non habet (quantum 
video), quod partes floris secundarii dispositione utantur, primario 
contraria; nihilominus haec differentia apud Loranthos existit et 
causam habere debet. Quam equidem, quum defectu speciminum 
vivorum evolutionem bene persequi non potuerim, e statu explicato 
enucleare operam dedi, eoque ad sententias supra emissas ductus 
sum; qui exinde alias naturae melius respondentes derivabit, 
magnus mihi erit Apollo.* 一 
Formis in antecedentibus descriptis Loranthearum omnium, 
quantum mihi notae sunt, inflorescentiae absolvuntur. 
V. DE FLORIBUS ADHUC PAUCA. 
Postquam plura in florem Loranthaceum, praecipue 6- у. 3 +-3- 
merum spectantia, antecedentibus jam protulimus, restat imprimis, 
ut de illis floribus rationem reddamus, qui aliis numeris gaudent. 
Occurrunt autem praeter 6-meros 5- et 4- meri, et altera ex parte 
7—8- (rarissime 9-) meri. 
Typum 6-merum (fig. 8) historia evolutionis ita explicari 
supra demonstravimus, ut corolla cum androeceo e quatuor verti- 
cillis regulariter alternis et directe successivis — i. e. nullo ab- 
ortivo intermedio — componatur. Similiter illos flores 4 - meros, 
qui petala 2 mediana et 2 lateralia habent, interpretamur (fig. 11); 
supponendo, eos e verticillis dimeris superstructos esse. Nam 
si calycem, qui theoria nostra supra proposita e phyllis duobus 
lateralibus constat, verticillus petalorum dimerus sequitur, hic me- 
dianus stabit, subsequens iterum lateralis, et stamina decussationem 
continuantia petalis anteposita evadent. Item, si in floribus 8-meris 
1) Neue Beiträge zur Embryobildung der Phanerogamen, 1. 540 sq. 
(Phrygilanthis Taguanis) verticillos omnino tetrameros acci- 
pimus, eorum indolem eadem lege explicamus. Haud vero na- 
turae alienum est, quod in eodem genere vel in eodem subordine 
phyllorum in verticillis numeri inter 2, 3 et 4 ambigant, ut exemplis 
numerosis demonstratur. 
Alia autem res in illis floribus 4-meris est, quorum petala 
versus axem generatorem diagonaliter cruciata sunt (fig. 10). Hi 
enim haud e verticillis dimeris superstructi esse possunt, quia ver- 
ticillus dimerus, calycem lateralem diphyllum secutus, medianus 
stare phyllotaxeos legibus jubetur. Neque illum florem e verticillis 
tetrameris explicare possumus, mam tali suppositione corolla et 
androeceum duos tantum verticillos exhiberent, nec quatuor qui in 
6 - mero exstant; prorsus autem a natura abhorreret, flores tantopere 
affines, quales in Loranthis sunt, nunc e duobus, nunc e quatuor 
verticillis enatos habere. Praeterea huic theoriae objiciendum est, 
ea accepta androeceum corollae alternum evadere debere, nec ante- 
positum, quale revera offenditur. Prorsus idem in flore 5 -mero 
habebitur, si hunc e verticillis origine 5- meris interpretari conaremur. 
Ratum igitur videtur, flores illos 4- et 5 - meros e reducto 
typo 6-mero explicare; ita quidem, ut supponamus, in iis, qui 
origine 6- meri erant, unum aut duo membra per omnes verticillos 
aborta esse. In floribus 5-meris hoc phyllum abortivum mediano- 
posticum esset, ut fig. 9 demonstratur; in 4- meris autem mediano- 
posticum et mediano-anticum , ut e fig. 10 recognoscimus. Huic 
sententiae favent flores Phrygilanthi heterophylla et aliarum 
quarundam, qui promiscue 6-, 5- et 4-meri occurrunt; hi enim 
staminibus alternatim longioribus et brevioribus, petalisque respon- 
dentibus obtusis aut acutis auxilium praebent, quo dijudicari po- 
test, quaenam phylla typi 6 - meri in iis adhuc obvia sint, quaenam 
evanuerint. Transitum simul hi offerunt ad flores 5- et 4- meros, 
quorum partes aequales sunt. Patet denique, flores Y - meros eodem 
principio e reductis 8-"meris explicari posse. 
Minime autem contra naturam est, talem typi 6 - шегі re- 
ductionem, qualem supposuimus, accipere. Nam analoga habet 
e. gr. in Scrophulariacearum quarundam floribus 4- meris, qui tota 
partium dispositione clare demonstrant, eos e reductis 5- meris 
enatos esse; idem per exceptionem in aliis quoque floribus norma- 
liter pentameris occurrit, Exstant etiam inter flores 3 -|- 8- meros 
exempla haud rarissima, ubi abortu membri alicujus per omnes 
floris verticillos flos 5 - merus, staminibus petalis antepositis, evasit ; 
id quod e. gr. fere constanter in Berberide vulgari observatur, 
quae flores racemorum laterales 8 十 3- meros, terminalem autem 
5 - merum staminibusque ante petala positis instructum habet. ") 
Structura floris praeterea vix aliquid offert, quod morphosi 
vulgari alienum explicatione speciali indigeat. Ex eo autem ex- 
cipiuntur ovarii et ovuli indoles eorumque in fructum et semen 
transmutatio, quibus notis Loranthaceas mirum in modum a 
1) Difficultates, quae huic sententiae obstant, imprimis in abortu зирро- 
sito nec probato versantes, haud tolluntur, si ШІ opinioni assentiaris, 
qua phylla nobis corolla salutata calycem repraesentarent, vera 
corolla abortu evanida. Quum enim absque dubio constitutum sit, 
in flore З + 3- mero »calycem“ illum cum androeceo e verticillis 
4 constare, pro corolla abortiva 2 verticillos accipere, igitur pro 
perigonio toto cum androeceo origine 6 statuere necesse esset. Si 
eodem principio ductus florem 5- et 4-merum e verticillis 5- et 4- 
meris (пес e reducto typo 3 + 3 - mero) intelligere conareris, ver- 
ticillum 1 pro calyce, 1 pro corolla aborta et 1 pro staminibus, in 
universum igitur pro perigonio c. androeceo nonnisi verticillos 3 ha- 
beres; a natura autem abhorret, ut jam supra monui, floribus 
tantopere affinibus nunc 6, nunc 3 tantummodo verticillos vindicare. 
- 
