99 LORANTHACEAE: 
pariter destitutae sunt. Quibus rationibus Dendrophthora fere 
Phoradendro respondet, nisi quod multo frequentius vaginis careat 
(fere omnes species ,арһуПав“); Arceuthobium contra constanter 
neque vaginas neque prophylla habet. 
Praeter ramorum basin vaginae cataphyllares in nonnullis 
Phoradendris etiam internodia ornant, quae directam antecedentium 
continuationem sistunt. Ita in Ph. platycaulo, strongyloclado, 
flavo et latifolio ad haec internodia constanter una occurrit, regu- 
lariter cum foliorum frondosorum pari uno alterna (unde folia 
disticha evadunt), basilaris, sterilis et persistens. Ph. linearifolium 
tales vaginas 1—8 ай singula internodia habet; in Ph. crassifolio 
et craspedophyllo numero 2—5 occurrunt, quarum superiores, ut 
supra jam notavimus, fertiles et caducae sunt. Бага haec inter 
vegetabilia morphosis, qua singulo internodio tanta -tribuitur indi- 
viduitas, quanta aliis in plantis nonnisi tote ramulo convenit. 
Differentiae antecedentibus adumbratae inter discrimina spe- 
cifica commode adhiberi possunt. 
Caulis (cum ramis) pro speciebus teres est, quadrangulus, 
compressus, adeo phyllodineus; infra nodos foliorum frondosorum 
fere semper distinctius compressus est, ac versus basin internodii; 
ad cataphyllorum nodos contra haud conspicue mutatur. In non- 
nullis speciebus infimum ramorum internodium teres restat, sub- 
sequentia, quo altiora sunt, eo magis comprimuntur. Acies у. an- 
guli acutiores a foliorum mediana decurrunt, ita ut internodia 
successiva cum ipsis foliis decussata stent; nisi vaginae cataphylla- 
res numero impari intercalatae sunt, quibus decussationem in ordinem 
distichum converti patet. Ramo accrescente internodia demum plus 
minus teretia fiunt, vestigio tamen compressionis pristinae plerumque 
infra nodos persistente. š 
IL DE INFLORESCENTIIS 
Phoradendri valde singularibus, quum auctores nil- fere tradi- 
derint, nobis paullo diligentius disserendum erit. Ad id conferas 
tabulam nostram XXXI. Ser. I. 
Universo charactere inflorescentiae Phoradendri spicas referunt. 
Rachis ex internodiis 1 pluribusve inter sese articulatis (,, articulis) 
constat, quorum infima saepe sterilia et abbreviata sunt, superiori- 
bus longioribus et florigeris, summis paullo iterum decrescentibus 
(fig. 1.). Articulus unusquisque basi vagina brevi cupuliformi 
bidentata fuleitur, quae e bracteis 2 connata vagina bractealis 
nobis appellabitur; hae vaginae, ut folia vegetativa, regulariter de- 
cussatae sunt, prophyllis 2 minutis basilaribus (fig. 1 p.), 
ad dextram et sinistram versus axem generatorem positis taxin in- 
cipientibus. Flores articulos vario numero obtegunt, in foveas plus 
minus immersi, singuli ebracteati; in articulis inferioribus longio- 
ribus numerosiores, in summis brevioribus pauciores sunt, termi- 
nalis constanter deest. Ad singulum articulum ab apice ad basin 
gradatim decrescunt (fig. 1 et sqq.) hacque directione etiam 
nascuntur et explicantur. Dispositione typos plures sequuntur, 
quos insequentibus describamus. 
1) Typus 2 »« 2-serialis. 
Hic in multis speciebus usu venit (cf. infra n. 1—3, 18—27, 
30—32). In Ph. latafolio, quod pro exemplo eligam, supra unum- 
quemque dentem vaginae bractealis, i. e. supra ipsam bracteam 
(fig. 2. B.), in apice articuli florem videmus sin gulum, exacte 
bracteae medianae respondentem (fig. 2. a.), et infra hunc 
ad dextram et sinistram a mediana flores 6, per paria oppo- 
sitos et seriebus 2 longitudinalibus ordinatos (fig. 2. s,s’). Priorem 
PHORADENDRON. | 100 
florem apicalem vel florem imparem appellabimus, reliquos flores 
pares v. seriales. — Quum in parte articuli opposita super 
alteram bracteam plane eadem dispositio occurrat, articulus totus 
series florum 4 habet, quae floribus 2 oppositis et in bractearum 
medianam cadentibus apice conjunguntur et terminantur. 
Paria florum serialium pro speciebus numerosiora vel pauciora 
occurrunt, dispositione ceterum immutata. Saepe unicum tantum 
par adest cum flore apicali (fig. 3, x), et accidit subinde, ut in 
summis articulis nil nisi flos apicalis restet (fig. 3, y, z). Ra- 
rissime hic deest, floribus serialibus obviis; demonstrari autem po- 
test, tali casu eum abortum esse. 
In articulis successivis tum flores apicales, tum serierum 
paria ut bracteae decussatim stant. Quia autem in singulo articulo 
omnes series solemniter subaequam habeant distantiam, hae in 
articulis successivis de specie superpositae evadunt, totaque spica 
seriebus 4 quasi continuis tegitur. Igitur auctores has spicas 
4-seriales appellarunt; praefero autem eas ,,2 >< 2-seriales* 
salutare, ut eo monearis, singulis bracteis nonnisi 2 series con- 
venire. Flos quidem impar apicalis in hac expressione negligitur; 
sed quum constanter fere adsit et habitus spicae praecipue 
seriebus determinetur, talis negligentiae non multum intererit. 
Numerum florum in articulo similiter indicamus, numerando solum- 
modo flores supra singulam bracteam obvios et multiplicando cum 
2; si igitur legis: „articuli 2 >< 1-flori, typo 2 >< 2-seriali*, 
intelliges, praeter florem apicalem flores seriales adhuc 6, i. e. tria 
paria, supra singulam bracteam adesse, In universum expressio: 
„fores 2 >< n, typo 2 >< 2-seriali*, significat, flores super sin- 
gulam bracteam n adesse, quorum 1 apicalis, n— 1 seriales, %51 in 
singula serie. 
Memoria dignissimum est, in hoc typo flores seriales inversa 
apicalis dispositione uti. Apicalis enim in normalibus 3-meris ita 
stat, ut petalum impar deorsum sive antrorsum spectet (positione 
1): seriales contra hoc postice vel sursum dirigunt (positione 1; 
cf. fig. 1—3).") Hoc indepedenter a floris sexu, aeque pro mascu- 
lis ac pro femineis floribus valet. 
2) Typus 2 >< 3-serialis, 
Hic ab antecedente primum eo differt, quod in mediana bracteae 
praeter florem apicalem plures adhuc flores habeat, qui seriem 
tertiam formant, intermediam, lateralibus aequilongam et cum iis 
alternam. Raro series mediana haud usque ad ipsum florem api- 
calem procurrit, sed paribus 1—2 florum lateralium adhue ab eo 
separatur (fig. 4); solemniter autem ei contigua est (fig. 5.). Priore 
casu flos apicalis positionem + servat (ut in praecedente), omnes 
seriales contra 1 (fig. 4); altero longe frequentissimo omnes 
flores, tum seriales, tum apicalis, petala typo + disposita habent 
(fig. 5).*) In eo aliud hujus typi ab antecedenti discrimen 
constat. 
Spicae hujus typi igitur seriebus 6 notantur. lisdem vero 
causis, quas supra de typo 2 ><2-seriali protuli, eum 2 >< 3-serialem 
significare, florumque numerum expressione 2 »« n indicare ratum 
duco; unde intelligi potest, florem 1 apicalem, n — 1 seriales et 
1) Si flos apicalis exceptione 4-merus est, petala 2 mediana, 2 lateralia 
habet; si contra inter seriales 4-merus occurrit, huic petala positione 
+ sive oblique cruciata sunt. Similis differentia, si flores 2-meri 
offenduntur; quo nempe casu flos apicalis petalis medianis gaudet, 
seriales iis lateralibus. 
2) In floribus 4- et 2-meris eaedem rationes inter apicalem et seriales 
usu veniunt, ac in nota 1) expositum est. 
