101 LORANTHACEAE: PHORADENDRON. 102 
in singula serie "51. flores obvios esse. Іп eo solummodo monen- 
dum, ubi flores numerosiores adsunt, series saepe ad basin 
interruptas vel abortu incompletas esse, ita ut in his expressiones 
illae schematum tantum valorem habeant. 
3) Typi 2 >< 5-, 2 >< 7- et 2 9-seriales. 
Fingas, ad series laterales typi antecedentis, fig. 5, utrinque 
novam seriem cum iis alternam easque apice haud excedentem 
accedere, et typum 2 ><5-serialem habes (fig. 6). Huic de novo 
seriebus 2 lateralibus additis, typus 2 > 7 -serialis evadit; ex hoc 
eadem ratione 2 >< 9- serialis. 
In his inflorescentiis, quae praecipue species centro- et boreali- 
americanas ornant, flores semper contigui occurrunt et constanter 
petalorum positione + utuntur (fig. 6). Propter arctam vero florum 
pressionem saepe disturbationes incidunt, ita ut haud raro series 
una vel altera ex parte vel prorsus suffocetur, nec non petala e 
directione normali plus minus detorqueantur. — Ad indicandos nu- 
meros florum et serierum similibus expressionibus ac supra uti 
possumus. 
Ultra series 2 >< 9 nondum observavi. 一 
Interpretatio morphologica harum inflorescentiarum 
difficultatibus premitur. Id quidem haud dubium est, in universum 
eas spicas esse, neque difficile intelligitur, inter flores, qui supra 
singulam bracteam occurrunt, apicalem pro flore primario seu prin- 
cipali (Hauptblüthe), reliquos seriales et inter sese collaterales 
pro accessoriis (Beibliithen, Beisprossen) haberi posse. Nam flos 
apicalis semper exacte bracteae medianae respondet, omnium pri- 
mus vel natu maximus est, et solus restat, etsi seriales omnes 
evanuerint. 
Spicae, quibus flores accessorii partes tantopere conspicras 
agunt, in regno vegetabili rarissimae sunt. Attamen іп Gnefo 4 
analogon observatur. 
Quomodo autem differentia inter positionem florum serialium 
et apicalis explicatur, quam in typo 2 >< 2-seriali et subinde etiam 
in 2><3-seriali (fig. 4) observavimus? Crediderim, hanc origi- 
nariam esse; nam flos apicalis, si solus occurrit, semper petala ad 
2, seriales autem ea absque exceptione ad + disposita habent. 
Nescio quidem, unde hoc dependeat, neque certa analoga novi; 
sin dicerem, spiram phyllotaxeos in flore apicali opisthodromam 
esse (qua petalum impar anticum cadit), in omnibus serialibus 
emprosthodromam (qua petalum impar posticum stat), haud expli- 
cationem sed circumscriptionem solum quodammodo mysticam darem. 
Igitur pro tempore in re simpliciter describenda acquiescere ra- 
tum duco. 
Obstant spicae illae typi 2 > 8-, 2 > 5- etc. serialis, quae omnes 
flores, non solum seriales sed etiam apicales, secundum $ dispositos 
habent (fig. 5, 6). Vidimus autem, hoc nonnisi in iis spicis (licet 
frequentissimis) usu venire, quibus flores seriei medianae cum api- 
cali contigui sunt (fig. 5, 6); inversam positionem contra apparere, 
ubi series mediana longius a flore apicali distat (fig. 4). Ex eo 
conjiciam, etiam in his typis positionem floris apicalis originariam 
esse 2, sed ubi flores seriei medianae cum illo in contiguitatem 
veniant, torsione 1 peripheriae aequante in positionem + converti. 
Nam constat, organa plantae in universum ita sese dirigere studere, 
ut spatium quo continentur quam perfectissime expleant, et tali 
Loranth, 
тихи saepe torsiones perficere. ") Facile autem est intellectu, tantum 
abesse, ut flores trimeri immediatim superpositi, quorum superior 
positione 1 et inferus inversa $ utuntur, spatium bene expleant, 
ut potius petala 2 directe in conflictum mittant (fig. 7); optime 
contra et simplicissime hoc spatium expleri, si flos superus torsione 
supra indicata in eandem ac inferus positionem cogitur (fig. 8). 
Siquidem series mediana deficit (fig. 2, 3) wel longius a flore 
apicali distat (fig. 4), patet, jam positione originaria spatium 
tam perfecte expleri (cf. fig. 9), ut torsione eam immutare inutile, 
adeo obnoxium esset. 
Priusquam huic opinioni assentiaris, jure postulabis, me tor- 
sionem hanc suppositam probare. Quod autem pro tempore non 
valeo; confiteor, jam stadiis maxime juvenilibus, quas examinavi, 
me semper easdem positiones invenisse, quas spicae explicatae 
monstrant. Attamen eo sententia nostra nondum refutatur; nam 
investigationibus recentioribus edocti sumus, tales torsiones jam iis 
stadiis effici posse, ubi organum vix primis cellulis indicatum 
est.*) Haec vero nonnisi in speciminibus vivis, qualia mihi haud 
praesto sunt, examinari possunt; id quod igitur botanicis americanis 
commendatum esse velimus. 
Inflorescentiae generis, quod nomine Dendrophthorae pro- 
pono?), antecedentibus multis notis similes sunt; aeque enim spicas 
1) E. gr. flores permulti versus axem generatorem transversaliter vel 
oblique symmetrici, Fumariaceae monocentrae, pleraeque Sapin- 
daceae, Schizanthus etc. 
2) Ккеѕѕ, zur Entwickelungsgeschichte der Stammspitze von Equisetum, 
in Pringsheim's Jahrbüchern f. wissensch. Botanik, vol. VL; cf. im- 
primis quae p. 230 sqq. de dentium vaginalium positione dicuntur. 
3) I. DENDROPHTHORA Кісні. (AnckuTHOBIUM Griseb. Fl. Brit. 
W.-Ind. 314. et Cat. pl. Cub. 121., nec M. Bieb. — Visci et 
Phoradendri spec. Auctt.). 
FLonks dioici, raro monoici, 3- (4—2-) meri. Masc. STA- 
MINA petalis adnata; ANTHERAK in medio petalorum sessiles, loculis 
confluentibus subuniloculares, rima unica transversa dehiscentes. 
Discus rel. Phoradendri. FLORES FEM. et rrucrus Phoradendri. 
Vegetatio Phoradendri , saepius tamen stirpes ,,aphyllae“ 
occurrunt, vaginis cataphyllaribus rarioribus. Spicar typo 
Phoradendri superstructae, simplices et compositae, FLORIBUS vero 
supra singulam bracteam solemniter 1-seriatis, petalorum po- 
sitione + (in 3-meris normalibus; in 4-meris 3, in 2-meris 1), 
rarissime Y typo 2 >< 3-seriali Phoradendri ordinatis; 4 ple- 
rumque numerosiores, seriebus femineis saepius ad unicum florem 
redactis. 
Oss. Nomen compositum e dévdgov, arbor, et ф Фер, deperdere, 
propter vim harum stirpium hostilem in arbores quas incolunt. 
CONSPECTUS SPECIERUM. 
Series A. Folia omnino ad squamas redacta (plantae aphyllae). 一 
Flores utriusque sexus 2 > 1-seriales, € saepe in serie solitarii. 
1. Caulis phyllodineo-compressus. Flores 7 et € in serie 4 
e на рока. . . . . 1. Dopuntioldes. 
(Viscum Linn. DC. 284! 一 Arceuthobium Griseb. Fl. 315!) 
Habitat in Jamaica et S. Domingo: Bertero et al. 
2. Caulis 4-angulo-compressus, angulis subalatis. Spica Q 
articulis 2 > 1-floris (7 non visa). Васса basi 
margine foveae protenso cupuliformi cincta. Dioica 
2. D. cupulata. 
(Viscum DC. 285!) 
Habitat in S. Domingo: Bertero. 
14 
