133 
que teretibus. Forra omnino ad squamas redacta, 
spira */, disposita, oblonga, cymbiformi-concava, infra 
medium peltato-affixa sessilia, ad ramorum exordium 
confertiora et diminuta. Spicar ad ramulorum apices 
subracemoso-congestae, anthesi breves, maturitate 
aliquid elongatae, demum totae deciduae (amentaceae) ; 
BRACTEAE spira */, v. affini dispositae, squamiformes, 
suborbiculari-ovatae, concavae, basi lata sessiles, car- 
.nosae, obsolete ciliolatae, infimae vacuae cum superio- 
ribus flores % fulcientibus persistentes, intermediae 
cum floribus suis d deciduae. Frores in bractearum 
axillis sessiles,  rachi appressi eamque angulatam 
reddentes, ebracteolati, minimi, ёе. Y -lin., coloris 
ignoti. — Crescunt in Brasilia austro-orientali et in 
Uruguaya. 
1. EUBRACHION BRASILIENSE Eicnr. 
Tabula nostra XLIV. 
Екстех 1—1'/,-pedalis, sice. totus nigricanti-fuscescens. RA- 
MIFICATIO modo insequenti fit: Rami, qui in aliqua vegetetionis 
periodo formantur, basi nonnisi folia (squamas), apice spicas, et 
super has iterum paucas squamas ferunt; tunc determinantur. 
Dum fructus maturantur, squamae delabuntur; ex axillis vero 
superioribus, praesertim ex iis supra spicas obviis, saepe 
etiam e summis infra eas et ex iis, quae nonnunquam inter eas 
occurrunt, ramuli novi proficiscuntur, pro insequente vegetationis 
periodo destinati. Hi prorsus ac primarii sese habent, tertiarios 
emittunt iterum aeque sese habentes, et tali modo pergitur; ipsi 
autem ramorum apices ultra primam vegetationis periodum haud 
elongantur. Unde fit, ut omnes rami, qui ultra 1 annum nati sunt, 
basi denudati, summitate autem in apicem emortuum desinentes 
LORANTHACEAE: EUBRACHION.— TABULAE EXPLICATAE. 
134 
offendantur, infra quem ramuli secundarii proficiscuntur, cicatricibus 
spicarum delapsarum saepe in duos greges separati. Accidit qui- 
dem subinde, ut summus e ramulis secundariis tam validus fiat et ita 
sese erigat, ut primarii continuationem effingere videatur, hujus 
apice ad ejus basin obliterato; quod vero cum directa primarii 
elongatione haud confundi liquet. Observandum adhuc habeo, non 
solum e ramis ultimae cujusvis periodi, sed etiam ex iis, qui duas 
tresve jam nati sunt, ramulos novos adhuc pronasci posse, gemmis 
quibusdam denuo sese explicantibus; unde schema simplex supra ex- 
positum hie illic eum in modum complicatur, ut e.gr. in tabula nostra 
ante oculos habes. Raw! ceterum juventute graciles tenues laeves, 
provectiore aetate nodosi et rugosi fiunt, crassitiem pennae anserinae 
attingunt, longitudine diversarum generationum inter 2'/, et 5 poll. 
varia. Sguamar */,—1 lin. lg., successivae 1 — 1'/, lin. distant, 
margine obsolete ciliolatae, apice subrecurvo-patulae. Sricar 6—12 
ad apices ramulorum congestae, initio antheseos subbilin., maturi- 
tate usque '/,—*, poll. longitudinem assequuntur, 10 — 20-florae. 
BRACTEAE '/2, FLORES 7/, lin. aequant. Baccak lin. lg., pleraeque 
in specimin. cassae vacuae, quae quidem superficie’ laevi nitidula 
gaudent, fertilibus contra plus minus rugosis et opacis. SEMEN 
ec. Ys lin. ig. У, it. 
Crescit in Brasilia austro-orientali: Sello; in prov. Minarum: 
Lindberg. — Oreas. 
Oss. Altera hujus generis species est: 
2. EUBRACHION ARNOTTI Hook. ғ. (Fl. Antarct. 1. c. = Viscum 
ambiguum Hook. et Arn. Bot. Misc. 1. с.), in Uruguaya indigena, a cl. 
Tweedie inde reportata. Equidem eam non vidi. Secundum descriptionem 
ill. Ноокккг (si recte eam intellexerim) a brasiliensi ramificationis modo 
differt; ramuli enim ultra spicas directe prolongari et in novum ramulum 
abire dicuntur, basi vegetativum, apice amentiferum, postea iterum vegeta- 
tive elongandum etc. Dubito quidem, quin haec descriptio exacta sit, sed 
absque antopsia eam accipere et igitur plantam 
nostram brasiliensem ab uruguayensi diversam pronuntiare coactus sum; 
an aliis etiam notis hae stirpes differant, e descriptione Hookeriana per- 
brevi mihi haud elucet. 
speciminis authentici 
TABULAE EXPLICATAE. 
Tab. I. "Inflorescentiae Loranthearum, supra p. 12 sqq. 
In omnibus hujus tabulae figuris sigla adhibita easdem habent 
notiones, insequentes nempe: Caul.: Caulis; F.: Folium (i. e. fol. 
frondosum); I. Axis seu flos primi gradus, П. axis s. flos secundi, 
III. tertii gradus, in inflorescentiis compositis ; B.: Bractea; В.: Bracte- 
ola; BL: bractea primaria seu axem primi gradus fulciens, В II.: 
Bractea secundaria, etc.; В1.: bracteola ad axem primi gradus 
obvia (eadem, ac BII, si fertilis est); ВП. bracteola ad axem 
secundi gradus pertinens, etc. ; Cup. vel C.: Сарша; CI. v. Cup. I.: 
Сарша florem primarium cingeng; СП. v. Cup.IL: Cupula sub flore 
secundi gradus obvia; p.: prophylla inflorescentiae (bracteae basila- 
res steriles) ; cal.: Calyx; ov.: Ovarium; cp.: Carpidium. 
Fig. 1—4. Phthirusa pyrifolia; fig. 1. Flos longitudinaliter 
sectus; 2. Petalum latius cum stamine longiore anteposito; 3. Peta- 
lum angustius cum stamine breviore; fig. 4. Diagramma floris. 
Fig. ба. 
racemi Phrygilanthi corymbosi Dietr. 
bracteas pedunculis suis adnatas. 
Fig. 6. Loranthus longiflorus Desr., flos juvenilis in stadiis 
3 successivis, a. b. et c., e quibus patet, bracteam B origine esse 
.basilarem, eo autem ut cum pedunculo coalescat demum apicalem 
evadere. — Fig. 7. Loranthus myrtifolius Cgh., pedunculus longior, 
in quo vestigium coalitionis cum bractea B paene evanuit. 
Racemus Loranthi longiflori Desr.; fig. 5 b.. Pars 
Conspicimus in utroque 
Fig. S—11. Diagrammata florum Loranthorum, ratione etiam 
habita positionis ad axem bracteamve. Fig. 8. Diagramma floris nor- 
maliter 6-meri, petalis staminibusque alternatim diversis, qualis 
Loranth. 
plerisque formis americanis convenit; 9. flos 5-merus, 10. flos 4- 
merus, petalis aequilatis, staminibus aequilongis, quales flores in 
speciebus permultis gerontogaeis obveniunt; fig. 11. flos 4-merus 
Phrygilanthi tetrandri et aphylli. 
Fig. 12. Schema morphologicum ,,pseudocymae“ simplicis; 
fig. 13. schema floris ,,spurie axillaris“ (cf. supra p. 14). 
Fig. 14. Phrygilanthus tetrandrus (R.P.), a. flos Quvenilis) 
cum bractea binisque bracteolis, b. idem, alabastro remoto; fig. 15. 
Loranthus loniceroides L., capitulum e floribus 4 conflatum cum 
bracteis bracteolisque; fig. 16. Oryctanthus ruficaulis (Pópp.), 
spica, floribus semiimmersis, bractea bracteolisque valde diminutis. 
Fig. 17.  Phthirusa emarginata (Sw.), 
bractea bracteolisque connatis, sat bene tamen adhuc dignoscendis; 
fig. 18. Phthirusa uniflora (Jacq.), eaedem partes, bracteis jam 
perfectius coalitis; fig. 19. Cupula e fig. 1&, desuper visa; fig. 20. 
Phthirusa pauciflora (Jacq.), pedunculi 2 oppositi cum cupulis, 
in quibus bractea bracteolaeque mon amplius discriminandae sunt; 
fig. 21. Loranthus Schimperi Hochst., cujus cupula pariter bracteas, 
e quibus constat, non amplius dignosci patitur. 
Fig. 22-29. Phrygilanthus cuneifolius (R.P.), inflorescentia 
(cf. supra p. 14. 15.). Fig. 22. Forma inflorescentiae vulgaris, „808 
spurie axillaris“; fig. 23. apex ramuli cum floribus quibusdam juve- 
nilibus adhuc in cupula inclusis ((оһа inferne remota sunt); fig. 24. 
Сарша e fig. 23., magis aucta, а latere visa? fig. 25. eadem a caule 
visa. Recognoscimus, eam e bractea et duabus bracteolis conflari. 
Fig. 26. Diagramma inflorescentiae in fig. 22 exhibitae, ita con- 
structum, quale obiter intuenti sese praestat; fig. 27. idem, secundum 
18 
pedunculus cum 
