134 е 
DE QUALITATIBUS ЕТ 080 
Loranthacearum brasiliensium fere nil, de reliquis pauca tan- 
tum cognita sunt, quae quidem fere prorsus in speciem europaeam 
Viscum album spectant. — Praeter viscinum їп his stirpibus 
substantiam peculiarem haud novimus.) lllud praesertim in baccis 
offenditur, ubi mesocarpium sistit; porro in ramorum cortice et 
parcum quoque in foliis obvium est. Sedem aut in cellularum con- 
tento habet, aut, ut in baccis, e contextu toto decomposito, cum 
membranis et cellularum contento in gelatinam converso originem 
ducit, Quantitatem ejus, sicut etiam reliquarum substantiarum, 
quas species continent, pro stirpe nutrice nonnihil variare, constat. 
Viscinum crudum, quale e baccis exprimitur, massam sub- 
hyalino-flaventem refert, adeo lentam et tenacem ut in fila trahi 
possit. In aqua et oleis pinguibus haud solvitur, difficile in alcohole, 
promte in aethere et oleo terebinthinaceo. E tribus substantiis mixtum 
est; alia ceracea flava, secunda sui generis, viscinum proprie dicta, 
et tertia Caoutchouc affini, cui praecipue tenacitatem debet. Vis- 
cinum purum vel proprium substantiam sistit hyalinam, consistentia 
mellis, parum tenacem, nullius saporis nec odoris, ponderis specifici 
1,0, quae chartae papyraceae applicita pinguedinis maculam in ea 
relinquit. Temperatura 十 100° C. olei amygdalini consistentiam 
adipiscitur, usque 235° calefactum destillatione olei speciem emittit, 
quae in acidum (ac. viscineum) et aliud oleum (s. d. Viscinolum) 
dividi potest. "Chemice. viscinum componitur e Carbone 57,5%, 
Hydrogenio 11,5 et Oxygenio 30,6 7, (Н С, О,); substantia Ша 
caoutchouc affinis autem e C 15,5, Н 12 et O 12,5%, (Н, C, O 
= H, C, НО, ita ut, quum caoutchouc compositione gaudeat H, Cs, 
ex ipso caoutchouc et uno aquae aequivalente constare videatur). *) 
Utilitas, quam Loranthaceae generi humano praebent, fere 
solo in viscino illo nititur. Е baccis expressum vel e conquassato 
ramorum cortice elicitum hoc gluten illud largitur, quod nomine 
viscum vel viscus divulgatum, generi ordinis antiquissime cognito 
nomen indidit. Bacillis vel virgis illinitum ad aviculas capiendas 
vel etiam ad muscas delendas adhibetur. — Num vero in Brasilia 
quoque Loranthaeeae huic usui inserviant, haud cognitum habemus. 
Usum technicum praeterea vix ullum hae stirpes praebent. 
Nam quem Phrygilanthum tetrandrum praestare ex auctoritate 
Ғесплкі?) perhibent, ad pannos nigro-tingendos, verisimiliter in 
errore nititur, quum planta Feuilléeana, ut supra (p. 41) jam no- 
tavimus, vix ad illam speciem duci possit. 
Fere minoris adhue momenti Loranthaceae inter medicamina 
sunt. In Brasilia Síruthanthi marginati (citricolae Mart.) herba 
contusa cum oleo cocta unguentum. contra tumores a frigore largiri 
dieitur; simile quid etiam de Ph/hirusa Theobromae ( Lorantho 
aviculario Mart.) narratur.*) Folia Strulhanthi rotundifolii cum 
1) Nunc ipsum legimus in libello a cl. Тнкор. Ркскогт modo edito: 
„Catalog der pharmacoguostischen, pharmaceut. und chemischen Samm- 
lung aus der brasilian. Flora zur National-Ausstellung in Rio de 
Janeiro 1866 (Wien 1868),“ p. 69, cl. autorem in foliis Struthanthi 
brasiliani super Coffeam parasitantis (est quidem ille Struth. mar- 
ginatus Lam., secundum specimen nobiscum jam prius communicatum) 
Coffeinum invenisse. Continebant quidem foliorum siccorum 10.000 
grm. coffeini quantitatem — 0,428 grm.; praeterea acidum gallicum 
(0,446 grm. in 100 grm. fol. sicC.), neque vero acida crystallina 
neque tannina. 
2) P. Бюіхясн, Beiträge zur chemischen Kenntniss der weissen Mistel, 
Erlangen 1860. 
3) Journal des observations physiques etc. II. 761. 
4) Martius, Syst. mat. med. Bras, 7; KosTRLETZKY , med.-pharmac. 
Flora ІІ. 536. 
LORANTHACEAE: USUS — GEOGRAPHIA. 
f 134 
lacte et saccharo cocta in affectionibus pectoris prodesse retulit Ш. 
Sr. Hinaire.') — Viscum album, olim contra epilepsiam et spasmos 
varios adhibitum nimiaque laude celebratum, hodie ex apparatu 
medicaminum prorsus evanuit. 
Magis contra Loranthaceae conspicuae sunt per damnum quod 
hominibus adferunt, eo ut arbores cultas invadant. Succum adscen- 
dentem ex iis hauriendo, descendentem in cursu impediendo in- 
crementum debilitant; ramos invasos nodosos et deformes reddunt, 
yel si emoriuntur foraminosos et faciliter putrescentes eos relinquunt, 
comam suffocant etc. Ita, ubi copiosiores sunt, arborem enecare 
possunt. Nominantur revera quaedam Brasilienses, Struthanthus 
marginatus, Phoradendron crassifolium et al., quae tali modo 
plantationibus Coffeae multum detrimenti adferunt. Simplex contra 
eas auxilium in desectione totius parasitae existit. 
EICHLER, 
DE RATIONIBUS LORANTHACEARUM GEOGRAPHICIS. 
Patet, distributionem geographicam Loranthacearum, fere 
omnium nempe plantarum parasitantium, ab ea stirpium, super 
quas vivunt, aliquatenus pendere. Licet enim parasiti intra patriam 
stirpis vel stirpium nutrientium propriam vel autonomam aream 
occupare soleant, priorem tamen transgredi nequeunt. Igitur, ut 
geographiam ordinis et singularum specierum rite exponamus, eam 
plantarum nutricium praemittere opus esset. Quum autem hae de 
plerisque Loranthaceis aut prorsus adhuc lateant, aut imperfecte 
tantum cognitae sint, non licet, ut in illam rem fusius nos com- 
mittamus; sufficiat, in ea quae supra in p. 5 et sub locis natalibus 
singularum specierum jam notavimus remittere, insequentibus autem 
ordinis geographiam ita pertractare, ac si de plantis autotrophis 
ageremus. 
Totius ordinis, qualem supra accepimus, limites sunt inse- 
quentes. In America boreali linea, quae in occidente inde a ditione 
Oregon sub 50? lat. bor. versus sinum Hudsonis usque 51? adscendit 
et deinde, Canada persecta, in civitate New Yersey sub 41° lat. bor. 
oceano definitur. In America australi lineam ducas ab in- 
sula Chiloe (43^ lat. austr.) transverse per continentem usque ad 
caput Corrientes (38"). In vetere orbe fines australes oris austra- 
libus Africae et Asiae, insulis Archipelagi indici, Australia et Nova 
Seelandia eonstituuntur, ita ut sub circulo parallelo 47° maxime versus 
austrum procedant. Late disseminatae in insulis Oceani Pacifici Loran- 
thaceae versus boream hine usque in insulam Nipon (40° lat. bor.) 
extenduntur, in continente vero linea determinantur, quae in oriente 
cum Cancri tropico, dein cum Himalayae margine boreali (809-359) 
coincidens, versus montes Uralenses procurrit, ubi usque in ditionem 
fluvii Isset adscendit (cc. 55°), et abhinc eodem circiter parallelo 
vel in occidente ad 58"— 60^ lat. bor. producta Rossiam europaeam 
et Scandinaviae partem maxime australem persecat, ita ut denique 
in Oceanum prolongata magnam Britanniam adhuc includat. 
In ditione inter hos limites inclusa Loranthaceae ubique pro- 
veniunt; zonam igitur incolunt amphigaeam latam, eujus medianam 
fere aequator occupat. Longe maximo numero, et specierum et 
individuorum, inter ipsos Tropicos degunt; extra eos in universum 
rariores, in Chile tamen, Australia et Capite Bonae Spei satis adhuc 
numerosae, versus limites boreales rarissimae sunt, ita ut trans 
circulum parallelum 35° lat. bor. in utroque orbe nonnisi 5 v. 6 
speciebus obtingant. 
1) Plantes remarquables du Brésil, p. XXI. 
