134 g 
Species Loranthacearum in nostris herbariis exstantes 600 
circiter censemus, quarum fere 510 jam descriptae sunt (mono- 
graphia nostra computata). Hae ita distribuuntur, ut e descriptis 
281 Americam, cc. 230 veterem orbem incolant. Inter quas unica, 
Arceuthobium Oxycedri, utrique orbi communis est, reliquis omni- 
bus hemisphaerio quod incolunt peculiaribus. — Genera 19 nume- 
rantur, si Loranthos Auctorum gerontogaeos, verisimiliter in plura 
genera distribuendos, pro unico et integro genere accipimus. Quo- 
rum 12 in novo, 8 in antiquo orbe proveniunt, Arceuthobio communi. 
Nam quae olim Visci titulo descriptae erant species americanas 
recentius studium ad distincta genera ( Phoradendron etc.) pertinere 
probavit; eas autem, quae sub Zoraního enumeratae erant, in ge- 
nera autonoma 5 conciliare ratum duxi, quae omnia Americae pe- 
culiaria essent, nisi unicus fortasse Phrygilanthus formis nonnullis 
etiam in Australia repraesentari videatur. Quod distributionem 
duorum subordinum attinet, in quos ordo noster dividitur, Loran- 
theas in America 166, V2sceas 115 novimus, quum in vetere orbe 
Lorantheae cc. 170, Visceae 60 cognitae sint. 
Priusquam ad distributionem ordinis intra Americae fines 
accuratius contemplandam transeamus, eam quoad antiquum orbem 
paucis verbis adumbrare liceat. Maxime Loranthaceis abundat 
India orientalis cum insulis Archipelagi Indici et Malayici, ubi 
130 — 140 species reperiuntur. Deinde Africa tropica et Caput 
Bonae Spei numerosiores eas alunt (45—50 spec.); satis adhuc 
frequentes Australia (25 spec.), minus copiosas Nova Seelandia 
et reliquae insulae Oceani Pacifici (cc. 10 spec.), raras Europa et 
Asia minor sicut caucasica et transcaucasica (6--% spec.), 
rarissimas denique Japonia et China (3—4 spec.). — Genus 
omnium ditissimum Loranthus est, cui paene 170 species adnume- 
rantur; hae praecipue Indiam orientalem insulasque propinquas 
incolunt; in Africa tropica cc. 20, in terra Capensi 11 speciebus, 
сіп Europa unica tantum (L. europaeo) repraesentatae. Australia 
` Loranthos 19 alit, Nova Seelandia 5, et vix plures insulae Poly- 
nesicae reliquae. Viscum deinde, quod specierum numero 50 se- 
cundum inter Loranthaceas gerontogaeas locum obtinet, pariter ac 
Loranthus praecipue in India orientali evolutum est (cc. 30 spec.) ; 
in Africa insulisque adjacentibus 14—15, Europa 2, Japonia et 
China 2—3, Australia 3, Nova Seelandia etc. 2 v. 3 species repertae 
sunt. Nothothixos Australiam speciebus З et forte etiam Ceylonam 
specie 1 inhabitat; Ginalloa speciebus 3— 4 Ceylonam, Archipela- 
gum indicum et malayicum. Reliqua genera in vetere orbe mono- 
typica sunt; Arceuthobium Oxycedri Europam et Asiam mediterra- 
neam, Tupeia antarctica Novam Seelandiam, Nuyísia floribunda 
et Atkinsonta ligustrina Australiam inhabitant. 
Quum jam in eo simus, ut geographiam Loranthacearum intra 
Americae et praecipue intra Brasiliae fines exponamus, juvabit, sub- 
ordines et genera singulatim pertractare. Quod primum LorANTHEAS 
attinet, quarum, ut supra jam notavimus, in America 166 numera- 
mus, hae multo magis ac Visceae regiones tropicas affectant. Re- 
vera in septentrione nulla Cancri tropicum transgreditur, perpaucis 
tantum, praecipue e PArygilanth? genere, trans Capricornum disse- 
minatis. Inter tropicos quidem ubicunque vivunt, tum in terris de- 
pressissimis, tum in altis montibus, sed pro diversis regionibus di- 
versis typis variaque copia; id quod insequentibus accuratius 
illustrare suscipimus. 
Latissimam inter omnia aream Psittacantht genus (46 specie- 
bus) occupat. Terram continentem inde a Cancro usque ad Capri- 
cornum, nec minus insulas Antillanas incolit; extra vero tropicos 
unica tantummodo specie, Ps. divaricato, ad oras Chilenses ob- 
servatum, Montes altiores fugere, terras depressas calidas prae- 
Loranth, 
LORANTHACEAE: GEOGRAPHIA. 
h 134 
diligere videtur. Maxima specierum copia in ditione Amazonica 
obvia est, ubi ejus centrum generale accipimus; singula vero 
subgenera et sectiones, quas supra proposui, propriis praeterea 
areis centrisque gaudent. На Aé/anthus in regno Ecuador, Eupsitta- 
сап а sectiones Tubiflori, Ligulati et Arthrarones centrum in 
ditione Najadum Florae Brasiliensis, Vulgares unum in Brasilia 
media (ditionibus Oreadum et Hamadryadum), alterum in Mexico 
habent. ltem species singulae in universum areis distinctis et 
angustis continentur, nulla super totam generis ditionem, paucis 
tantum in majore ejus parte disseminatis. Areae ceterum bene 
continuae exstant, quod etiam in sectionibus subgeneribusque observa- 
tur; ita ut nullum in hoc genere exemplum noverim ejusdem spe- 
ciei vel formarum ejusdem sectionis locis prorsus disjectis, nulla 
statione intermedia junctis, provenientium. Id quod ex insequente 
conspectu facile recognoscitur. 
Species solumBrasilienses: Dryas"): Psittacanthus pinguis. — 
Oreades: шаисосота, Warmingii, drepanophyllus. — Dryadi-Oreas: 
flavo-viridis. — Hamadryades: corynocephalus, acinarius. — Dryadi- 
Hamadr.: furcatus, bicalyculatus. — Dryadi- Oreadi-Hamadr. (Vaga): ro- 
bustus. — Najades: lamprophyllus, Siphon, crassifolius, peronopetalus, 
grandifolius, decipiens, cinctus, falcifrons. — Dryadi-Najas: biternatus. 
— Hamadryadi-Najas: plagiophyllus. 
Species simul in Brasilia et extra eam provenientes. 
Najades et in Venezuela Guyanisve: brachynema, clusiaefolius, cordatus; 
et in Antillis : cucullaris. 一 Hamadr.-Najadi- Venezuelica: Collum-Cygni. 
— Dryadi-Hamadr.-Oreas et in Paraguaria: dichrous. 
Species solum extrabrasilienses: Chile: divaricatus H.B.K.*) 
— Peruvia, Ecuador et Nova Granata: Mutisii H.B.K., Holtoni m., no- 
dosus Desr. (1. e. subgenus Aétanthus); cupulifer H.B.K., Chanduyensis m., 
obovatus Benth., dichotomus Н.Р. — Venezuela: eucalyptifolius H.B.K. 
— America centralis et Mexico: auriculatus Oliv., macrantherus m., 
calyculatus DC., Schiedeanus Cham. Schl., Karwinskianus Schult., 
mexicanus Presl; item in Ап; americanus Jacq. — Insulae Antillanae : 
scalpratus Vahl., martinicensis Ргеві, claviceps Griseb. — Stationis 
incertae: cardiphyllus Willd. 
Distributione aeque characteristica Phrygilanthus notatur 
(21—24? speciebus). Quum Psittacanthus terras depressas calidas 
 affectaret, Phrygilanthus potius montes frigidiusculos ornat. Andium 
tractum inde ab isthmo Panamensi usque ad Chile australe occupat, 
unde per montes Bolivienses et Argentinenses in Brasiliam austra- 
liorem (prov. Mato Grosso, Minarum, Rio, S. Pauli, Rio Grande 
do Sul, Parana), in Uruguayam et Bonariam decurrit. In Cor- 
dilleris genus sub Aequatore usque ad 10— 12000 ped. supra Oceanum 
adscendit, in terris depressis tropicis deest. Extra ditionem 
circumscriptam etiam in insula Juan Fernandez et in montibus 
Roraima Guyanae anglicae observatum est; illic in forma (Phr. 
Berteroi), quae chilensi Phr. heterophyllo simillima forte nil est 
nisi ejus varietas et probabiliter e Chile originem duxit; in montibus 
Roraima una species (Phr. Tagua), quae in Nova Granata, Ecua- 
dor et Peruvia late disseminata ex his terris verisimiliter in montes 
illos transmigravit. An formae australicae, quas supra (p. 48) 
enumeravi, recte huic generi adscribantur, adhue dubium est. Sedem 
originariam Phrygilanthorum іп Peruvia et Bolivia esse arbitramur; 
1) In hoc conspectu, sicut in insequentibus, sub singulis Florae regio- 
nibus nonnisi eae species leguntur, quae regionibus illis peculiares 
sunt. Species duabus pluribusve regionibus communes sub titulis 
compositis, e. gr. Dryadi-Oreades etc., seorsim enumeravimus. 
2) Auctores citati species plerumque sub Loranthi titulo habent; idem 
valet de generibus Loranthearum insequentibus. 
19 
