295 



LOGANIACEAE: USUS. 



45H> 



DE USU LOGANIACEARUM. 



Materiae quaedam summae efFicaciae in hujus 

 ordinis stirpibus sedent, quae aut in inedicina aut in 

 veneficiis usurpantur. 



Spigelia Anthelmia L. primum a Marcghavio 

 (ed. 1648 p. 34 cum icone e Libro s. d. Principis, 

 qui in Bibliotheca R. Berolinensi asservatur p. 323 

 repetita) descripta est, nomine tupico Arapabaca; 

 sed de ejus usu medico auctor nil tradidit. Postea 

 Path. Browne (in civil and nat. History of Jamaica 

 p. 156) plantar radicem et herbam aut decocto aut 

 pulvere contra lumbricos porrigi summa cum medica- 

 minis laude evulgavit; alii virtutem anthelminthicam con- 

 firmarunt, monentes tamen ut caute admiuistretur medi- 

 cina vi narcotica pollens et cujus iiimia dosis (quatuor 

 drachmarum in syrupo) infantes convulsione correptos 

 sub cerebri hyperaemia peremisset. Canes aliaque 

 auimalia tamquam praesens venenum iuterficere exper- 

 tum est; atque odore (quern Petroselini comparat 

 Marcgrav) Blattam, immundum insectum, tupice A re be, 

 arcere traditur.*) Venenosa stirpis indoles coionis 

 insularum Antillensium nota est, unde ibidem nefandae 

 veneficae Brinvilliers nomen tulit. Scintillationem 

 ante oculos, mydriasin, anhelationem, artuum tremorem 

 et paralysin, convulsiones, vomitus atque diarrhoeam 

 producit. Ricord Madianna e radice chemica arte 

 elicuit: materiem sebaceam, ceram, resinam et extracti- 

 vum innocua et aliam resinam mollem (Weichharz) 

 sui generis, quam Spigelinum vocat, cujus vel par- 

 vae dosi vis inesset lethal is. Praeterea notat: gummi, 

 albumen, acidum gallicum et in cinere kali carbon i- 

 cum, kali muriaticum, calcem acidis carbonico, phos- 

 phorico et sulphurico? nuptam, oxydum ferri et sili- 

 ceam. Easdem materias fere omues (atque oleum 

 aethereum) herbae inesse auctor docuit, praeter Spi- 

 gelinum, de cujus indole inter Chemicos ambigitur. 



Spigeliae glabrata et Flemmingiana, affines forma 

 Sp. Anthelmiae et forte cum hac confusae, a colon is 

 in Brasilia orieutali tamquam sudorifica et vermifuga 

 subiude in usum vocantur. 



Potalia amara in Guyana gallica ab Aubletio 

 descripta est corollis albis; in Brasiliae prov. Alto 

 Amazonas, ubi stirps vulgo dicitur Anabi, corollas 

 semper observavi tubo flavo, limbi laciniis viridibus, 

 quam ob causam quum aliae quoque deflectere vide- 



*) Sunt qui herbae notnen Arapabac a inde explicare volunt, sed mi hi 

 placet suspicari, pro Arapabaca, uti auctor scripserat, legendum 

 esse, Ara paboca, quod significant: „instauter decedit" scil. 

 vermis. 



rentur diversae patriae stirpes specifice differre existi- 

 mavi. Collatis postea auctoris speciminibus cum Bra- 

 siliensibus utramque conjungere non dubitavi. De 

 guyauensi stirpe Aubletius haec habet: Tota planta 

 amarissima. Caules interdum stillant resinam pelluci- 

 dam flavidam , quae admoto igne Benzoes odorem 

 spargit. Folia et caulis junior infuso administrantur in 

 syphilitide, dosi majore vomitum producunt (I. c. 1. 396.). 

 De planta brasiliensi scripsi: decoctum foliorum contra 

 ophthalmias levioris momenti et lippitudinem lotione ad- 

 hibetur (Syst. mat. med. veg. Bras. 55.). 



Strychnos Pseudo-Quina (cui a. 1817. Sebastia- 

 nopoli in herbario Langsdorffii, fructu incognito, Anasser 

 febrifugum nomen adscripseram, v. Spreng. Syst. Veg. J. 

 588) permagnam imperii regionem (in prov. Minarum, S. 

 Pauli, Goyazana) ob corticis virtutem antipyreticam 

 decantatur. Aug. de S. Hilaire hoc medicamentum 

 Vauquelinio attulit, qui aualysi inde eduxit : materiam 

 extractivam amaram, cui efficacia debetur, porro resinam 

 in alcohole 36° facile solubilem, aegre in alcohole ab- 

 soluto solvendam, gummi rufo-fuscum, particulis azoticis 

 nuptum, acidum quodammodo a tanninico diversum licet 

 ferrum viridi colore itemque gluten praecipitet. >§trych- 

 ninnin in hoc cortice non offenditur et substantia amara, 

 soluta venis animalium injecta alia symptomata efficit, 

 quam Strychninum. Baccae hujus arbores absque noxa 

 comedi possunt. Cortex aut in pulverem redactus aut 

 infuso aut extracto aquoso propinatur; egregiae amari- 

 tudinis itemque mitis, ita ut ejus usus tain in febribus 

 iutermittentibus, quam in hepatis, lienis et glandularum 

 mesaraicarum infarctu digestionis debilitate rel. in- 

 dicetur. 



Strychni genus quam maxime memorabile est ob 

 virtutem toxicant, qua gen tes incultae utuntur, arma 

 lethali imbuentes veneno. Res antiqua est ultra ho- 

 miuum memoriam inter multos populos Asiae, Africae 

 et Americae celebrata, in Brasilia, praesertim aequa- 

 toriali, late divulgata, ita quidem ut gentes quaedam 

 venenum non sibi solum pro venatione et bello prae- 

 parare soleant sed aliis quoque, tamquam pretiosam 

 mercaturam. Virus hoc diffamatum e cortice ligno 

 radiceque paratur, atque extracti nigro-fusci spissi specie 

 ollulis fictilibus aut vasis cucurbitinis couditur. Cujus 

 pars exillima jaculis et sagittis illinita vnlnera vel le- 

 vissima acuit in mortem. F'requentissimus usus apud 

 gentes, quae animalia venantur sagittulas veneno ar- 

 inatas e tubo longo (Esgravatana, Sarbacaiia) ex- 

 plodendo. 



Species Strychni, quae huic veneficio materiam 

 praebent in Brasilia ad hunc diem innotuerunt quinque: 

 Sir. Castelnaei, toxifera y cogens, pedunculata et 



