297 



LOGANIACEAE: USUS. 



298 



Rouhamon; forte auiem in aliis quoque sedet ; atque 

 ipsos Indos stirpes venenatis habitu affines tentare eo 

 probatur, quod unam, Str. rondeletioidem, nomine 

 Urari- ran a, i. e. veneniferam spuriam nuncupare so- 

 leant aut omnino itinocaam aot minus efficacem. 



1. De hoc sagittarum veneno primus copiose 

 disseruit de la Condamine, qui a. 1740 Parisios attulit 

 et medicorum examini suppeditavit, acceptum ab Indis 

 secundum fluvium Maranon in prov. Maynas et in Bra- 

 silia contermina liabitantibus, qui Tecunas, Ticunas, 

 Tycunas appellantur, unde uomeii ipsa materies 

 accepit. Quam plurimae Indorum tribns, quae ditionem 

 maximi fluvii atque ejus confluentium (Ucayale, Guallaga, 

 Javary, Napo, lea, Japura rel.) inhabitant (Pevas, dico, 

 Panos, Yameos, Iquitos, Yaguas, Oregones, Culinos, Je- 

 veros, Maxurunas, Marauas, Juris, Jumanas etc.) idem 

 venenum aut ipsi praeparant aut a vicinis mutuo com- 

 mercio emunt. Nomen vero illorum Indorum Tecuna, 

 unde ipsum venenum appellationem tulit, significat 

 veneficum, a verbo tupice tycoar, miscere. Tupicae 

 linguae quoque pertinet verbum Urari, quod ipsum 

 venenum sagittarum iudicat: ur venire, ar cadere, y 

 pronomen relativum, quasi diceres: quo veniat is cadet. 

 Corruptum in linguarum incredibili confusione passim 

 Wurara, Woorara, Wurali, Woehrali, Cu- 

 rare auditur et ab auctoribus scribitur. 



Veneni species Ticuna nomine ad nos pervenit 

 in vasis parvis figulinis ex argilla ciuerascente, cortice 

 Tururi aut vesica animal i clausis. Huic pro gra- 

 vissimo rei inomento subesse Strychmtm Castelnaei 

 Wedd. extra dubitationis aleam est positum. Ex hujus 

 arbusculae cortice apud Indos Juri in fluvii Japura 

 ditione superiore venenum parari ocularis fui testis (Itin. 

 III. 1237); ex errore tunc stirpem pro Strychno Rouha- 

 mon habui. Adjecit veneficus corticem funis sylvestris, 

 quern Imene nominabat (corrupte verisimiliter e verbo 

 tupico ineme i.e. foetens) Abulam Imenem, radicem 

 Piperaceae Pahni, Artanthes yeniculatae, corticem 

 Artocarpeae repentis, Urostigmatis (Ftcus) atrocis 

 (vernacule Taemagh) et corticem radicis arboris 

 Taraira-Moira i. e. lignum piscis Taraira, incertae, 

 quam prius pro Caryocar postea pro Lonchocarpi 

 specie (rariflori?) habui. Effuso in vasa veneno 

 dum refrigeratum crassescit fructus maturus Capsici 

 (Kiynha-avi) immittitur, cui pariter ac Artanthis 

 radici virtus tribuitur obsolescent efficaciam reddendi. 

 Additamenta ab his Indis nuncupantur varia: lacEuphor- 

 biacearum Hurae crepitantis (Oassacii) et Euphorbia* 

 cotinifoliae atque fructus Anonaceae cujusdam, Guat- 

 teriae veneficiorum. Haec ipse expertus sum. 



111. Castelnau (Exped. V. 62.) in veneno Ticuna 

 dicto primas partes agere Strychmtm Castelnaei Wedd. 



et Abntam candicantem Rich, (quam ipse olim Cocculi 

 amazonnm nomine descripseram, cl. Weddell Cocculi 

 toxicophori) tradidit. Prior apud Oregones appellatur 

 Tarato, apud Yaguas Ram ou, apud Tecunas Goure 

 vel Ghure; altera stirps Oregonibus audit Bobougo, 

 Yaguis Pani, Tecunis Caucticutuma, quod voca- 

 bulum (caa [aut cauim] ticu uman) mihi denotare vi- 

 detur: herba [aut decoctionij mox admiscenda. Hujus 

 trnncus ab Indis Tecunas b. Spixio nomine Urari - 

 Sipo traditus est. Collatis igitur stirpibos pro certo 

 affirmari potest, venena ab ipsis Tecunis et ab Indis 

 Juris confecta ejusdem Strychni (Castelnaei) atque 

 duarum Abutarum sibi affinium elementa cheinica con- 

 tin ere. 



2. Aliud veneni genus in missione Esmeraldas 

 (olim Cunucuuuma) infra montem Duida haud longe a 

 fluvii Orenoco fontibus sita ab Indis praeparari ocula- 

 ris testis tradidit ill. Alex, a Humboldt. Modum quo 

 coquitur ample exposuit (Itin. ed. HaufT IV. Hi sq.). 

 Stirpem, quae funein sylvestrem (Bejuco) sistil, ver- 

 nacule Mavacure diciam, Strycluieam esse recognovit, 

 cujus decocto succus additur viscidus arboris cujusdam 

 graudifoliae Kiracaguero (Fiats ?), iion ut venenum 

 acuat, sed ut extractum venenosum facilius spissescat. 

 Idem virus Indorum de gente Guinaus et Maioneongs, 

 Guyanam brittanicam inhabitante artiflcium ease, Cuma- 

 rawa et Makuri ipsis dictum, alque e Slrychnis 

 Rouhamon et cogente elici auctor est Rich. Schom- 

 burgk (Itin. I. 448.). 



3. Gens olim potens et famigerata Aruac, i.e. fa- 

 rinae (Aru) e radice Mandiocca fabricatrix, quae 

 Arawaaks Surinami atque in regione Essequeboensi, 

 Arouages apud Cayennenses appellatur, veneficii pro 

 sagittis quoque est perita. Cujus in arce positam esse 

 Strychmtm Rouhamon, accedentibus radice Piperaceae 

 Oltoniae Y\ arakabacoura, cortice arboris Kaurana- 

 pai (Caraipae anguslifoliae?), cortice radicis Bikiti 

 (Pouteriae Aubl.) et Hatibali (Capsici?) auctor 

 fuit Schrebkr in Naturforseber XIX. (1783) p. 144. 

 Nomina his plautis iudiia idiomati Aruacorum pertinent. 

 De significatione vocabuli Warakabacoura conf. 

 supra in Mouogr. Piperacearum p. 69. 



4. Summae efllcaeiae venenum parat gens Indorum 

 Macusi dicta, quae mediterranea coloniaeEssequebocnsis 

 atque Brasiliam limit ropbam inhabilat. Veneficio inter- 

 fuit, apparatum et exercitium diligenter descripsit cl. 

 Rich. Schombuhgk (Itin. I. 450). Rei caput in Strychno 

 toxifera est positum, quam Urari vocant, insuper 

 aliae ingrediuntur congeueres; Str. pedunculata Rlh. 

 (Schomburgkii Klotzsch.) et Str. cogens Rth., illis 

 Yakki et A rim aru dictae. Ilarum cortex et albur- 

 num coquitur, accedunt eaedem partes e stirpibus 



