5 RUBIACEAE: PAEDERIA. 6 
PAEDERIA GARDNERI Hoox. fil. habitu omnino 
P. foelidue L., differt sepalis longioribus subulatis recurvis; 
corolla intus fere glaberrima, ima basi intus tuberculis 5 longi- 
FRUTICES тей SUFFRUTICES scandentes foetidi, | 
ramulis flexilibus teretibus. FoL1a opposita rarius verti- | 
cillata petiolata ovato-oblonga vel lanceolata; stipulae 
; i tudinalibus superne villosis instructa (ex Hook. fil. 1. c.). 
interpetiolares latae deciduae. FLORES inter minores 
in cymas compositas demum in cincinnos desinentes con- Paederia Gardneri Hook. fil. in Benth. et Hook. Gen. 
Лав bracteolati. | pl. II. 154. 
Genus cum 5—6 speciebus Asiam tropicam et subtropi- | Habitat in Brasilia loco haud accuratius adnotato : Gardner n. 
cam usque ad Japoniam inhabitat, unica in Brasilia viget. | 3768 (n. v.) 
Tris. ҮШІ. SPERMACOCEAE Kra. 
SPERMACOCEAE КЪ. in H.B.K. Nov. gen. et spec. III. 268; Cham. et Schlechtd. in Linnaea III. 309; A. Rich. Rubiac. 
in Mém. soc. hist. nat. Paris V. 147; Endl. Gen. pl. pag. 525; Benth. et Hook. Gen. pl. II. 27; Baill. Hist. pl. 
VII. 365. —- EUSPERMACOCEAE DC. Prodr. IV. 540; Meissn. Gen. pl. 170 (119). 
Flores regulares hermaphroditi plerumque tetrameri Sepala 2—6 basi plus minus connata saepius denti- 
eulis pluribus interpositis. Corolla plerumque 4-loba, aestivatione valvata. Stamina tot quot corollae laciniae limbo 
rarius fauci vel tubo infimo affixa; antheris versatilibus introrsis dorsifixis dithecis. Discus integer vel bipartitus. 
Ovarium 2—4-carpidiatum 2 — 4-loculare, carpidia petalis vel sepalis opposita; ovula in loculis solitaria medio septo 
peltatim affixa, anatropa. Fructus capsularis dehiscens vel indehiscens vel in coccos secedens. Semina albuminosa. 
Herbae annuae vel plerumque perennes, basi interdum lignescentes, rarius fruticuli erecti vel volubiles alte scan- 
dentes. Folia opposita, integerrima vel aculeolis marginalibus aculeato-serrata saepius indumento plus minus denso ob- 
tecta vel scabra, penninervia, basi vagina stipulari lacerato-setosa connata. Flores plerumque albi parvi vel minutissimi. 
EXCURSUS MORPHOLOGICUS DE TRIBU SPERMACOCEARUM. 
Tribus Spermacocearum ope tribuum Psychotricarum Anthospermearumque cum caeteris Rubiaceis conjuncta est.  Habitu 
quidem etiam genus K»oxiae accedit, sed indole ovuli et embryonis radicula supera a Spermacoceis multo distat. Psychotriearum 
praesertim genus Declieuziae adeo genera quaedam tribus nostrae in memoriam revocat, ut hiuc illinc species errore inter 
Spermacoceas in herbariis reperiantur. Cl. Pour ipse perplurimas cum genere Psyllocarpi conjunxit. Ex habitu recognoscere, 
an planta ad alteram tribum alteramve pertineat, non semper facile est; quae si ita sunt, -nil nisi natura ovuli positionem 
explanat, quod nempe in Spermacoceis ad dorsum medium pariter ac in Stellatis peltatim affixum, in Psychotrieis basifixum est. 
Anthospermeae semper dioecia plus minus perfecta gaudent.  S/ellaíae, quae forsan aeque non multo a Spermacoceis distant, 
semper (genere Didymaeae excepto) stipulis foliaceis ideoque foliis verticillatis discrepant; calyx in Stellatis plerumque obsoletus 
in Spermacoceis adesse solet. 
Auctores veteres non raro Spermacoceis folia verticillata attribuerunt sed immerito, quia folia ramorum abbreviatorum 
axillarium ima adnumeraverunt; id quod saepissime in speciebus generum fere omnium animadverti potest, ita ut in descripti- 
onibus non fusius de hac re disseram. 
De natura stipularum, quae vulgo cum petiolis vaginatim conjunctae et lacerato-setosae indicantur, judicium certum non 
facile est. Multi auctores opinionem exposuerunt quot setae vaginam stipularem apice ornantes exstent tot stipulas adesse, 
et in hac ratione transitum ad Stellatarum stipulas interdum multiplicatas viderunt. Mea sententia pro stipulis nil nisi vagina 
ipsa habenda est, setae autem pro trichomatibus, quibus interdum duplici vel triplici serie dispositis dignitas phyllomatum vix 
debetur. De hac re et de aliis nonnullis hoc loco praetermissis serius in alio opusculo amplius tractabo. 
Ramificatio caulis vulgo trichotoma. Ramus alter semper altero minor interdum abortu evanescit, qua ex re rami 
alternantes dicti evadunt. Nonnunquam hic in inflorescentiam sessilem vel breviter pedunculatàm desinit. Idem ramificationis 
modus in regione florali occurrit; nunc inflorescentia valde ramosa in flores singulos abit et panniculam decussatam refert, 
cujus rami extremi monochasia ut videtur cincinnosa gerunt; at plerumque inflorescentia contracta capitula terminalia vel verti- 
cillos axillares spurios nuda vel saepissime involucrata praebet. Rarius flores in axillis paucos vel solitarios observamus. 
Flores basi bracteolis duabus vaginatim conjunctis non in inflorescentiis expansis tantum, sed in coarctatis etiam stipantur, 
quae in ulterioribus plerumque ad vaginas perplurimis setis elongatis hyalinis paleiformibus instructas reductae sunt. Has in 
descriptionibus brevitatis causa nomine bracteolarum salutavi. 
Sepala more insueto ad bracteolas tali modo adjunguntur, ut supra eas posita sint, id quod optime in Psyllocarpi 
speciebus et in Diodia polymorpha examinandum est. Quomodo dispositio singularis interpretanda sit, hoc loco silentio prae- 
Rubiac. II. 2 
