203 RUBIACEAE: 
3. HILLIA PARASITICA Jaco. ramis tetragonis ob- 
tusangulis crassis; foliis brevissime petiolatis ellipticis ob- 
longis vel rhombeo-ellipticis breviter acuminatis basi acutis 
ad petiolum plus minus decurrentibus sice. coriaceis; floribus 
terminalibus solitariis sessilibus bracteis stipulaceis et folio- 
rum pare summo decrescente suffultis; ovario obverse conico 
angulato glaberrimo; calyce ovarium subaequante fere ad 
medium in lacinias 6, medianas breviores, lineari-lanceolatas 
basi angustatas obtusas diviso caduco rarius persistente vel 0; 
corolla hypocraterimorpha ad e. 1/5 in lacinias 6 lineari-lanceo- 
latas subasymmetricas obtusas divaricatas divisa; staminibus 
fauci tubo insertis inclusis, antheris lineari-oblongis; disco 
brevi annulari; stilo tubo aequilongo filiformi stigmatibus 2 
clavatis superiore paulo alterum superante; capsula elongata 
complanato-cylindrica curvata apice obtusa. 
Tabula nostra CX (habitus et analysis). 
Hillia parasitica Jacq. Stirp. Amer. 96. t. 66; Lam. En- 
eyel. III. 128, Illustr. t. 257. fig. 1. 
Hillia longifolia Sw. Prodr. Flor. Ind. occ. 58, Fl. Ind. 
occ. 631, Observ. 135. t. 5; Poir. in Encycl. XI. 50; Andr. 
Rep. III. t. 145; DC. Prodr. IV. 351; Griseb. Fl. Brit. W.- 
Ind. 325, Bot. Mag. t. 721. 
Hillia Brasiliensis Cham. et Schlecht.! in Linnaea IV. 
201; DC! l. c. 351. 
Posoqueria montana Mart. ! in Flora XXIV. Beibl. II. 77. 
Saldanha nobilis Vell. Fl. Flum. III. t. 158, text. ed. 
Netto 134. 
FnvTEXx gracilis epiphytieus 0,5 —2 m. altus; RAMI vetustiores ligno 
duro cortice cinereo vel brunneo secedente exsiccatione ruguloso-plicato 
obtecti, juniores fistulosi viv. lucidi. PeTIOLUs 2—4 mm. longus sice. a 
latere complanatus subanceps ; STIPULAE interpetiolares 0,8—1,2 em. longae 
3—4 mm. latae oblongae obtusae glabrae basi intus glandulis filiformibus 
persistentibus ornatae; LAMINA 5—6 (2—7 rarius ad 11) em. longa 3—3,5 
(1—4 rarius ad 5,5) cm. lata pallida nervis 4 immersis percursa viv. (ex . 
Mosey) elongato-navicularis. Ovarium 3—4 mm. longum. CALYX 4 mm. 
longus. CoroLLa 9—11 (5,5—13) em. longa alba flavescens sursum inter- 
dum subcurvata (Nyctanthem vel Jasminum spirat), laciniae margine 
saepe revolutae. STAMINA 6—8 cm. supra basin affixa, ANTHERAE 4 mm. 
longae apice obtusae virides. бти„сз 7—8 cm. longus albus, STIGMATA 
carnosa viridia. CaPsuLA 9 ст. longa 1 cm. diametro. SEMINA cum peni- 
cillio terminali 10—14 mm. longa; nucleus fusiformis muriculatns 2 ad 
3 mm. longus ferrugineus. 
Habitat in provincia Minas Geraés in Serra de Piedade: Warming, 
floret Majo; ad Serra de Cubatáo: Lund, floret Decembri ; in Serra de 
Carassa: Sello n. 1435; prope Pico de Tapira: Sello B. n. 1754, c. 1172; 
ad Facenda de Itatiaia: Glaziou n. 6568, floret Januario; in provincia 
Rio de Janeiro prope Tijuco: Riedel n. 1240; in Serra dos Orgáos prope 
Mandiocca : idem, floret Novembri, Schott n. 5504; prope Theresopolin : 
Schenck sine пит. ; in Alto da Boa Vista: J. de Saldanha n. 5553, floret ` 
Januario; in provincia S. Paulo ad ripam amnis Buturoca ad truncos 
arborum et ad saxa: Mosén n. 2871, floret Decembri; in provincia S. 
Catharina prope Blumenau in silva ,,trauriger Jammer dicta: Schenck 
n. 831; praeterea in insulis Antillanis divulgata et Venezuela et Ecuador 
inhabitat. 
Oss. Nomen Swartzianum hodie immerito Jacquiniano anteponitur ; 
nam planta nequaquam tam male picta, ut recognoscenda non esset, et 
propter nomen ineptum mutatio non fieri potest. Hillia Brasiliensis Ch. 
et Schl. a typo nullo modo recedit. 
HILLIA—COSMIBUENA. 
I 
| 
H 
| 
| 
| 
204 
LI. COSMIBUENA Ruiz et Pav. 
CosMIBUENA Ruiz et Pav. FI. Peruv. HT. 3. +. 226; A. Rich. 
in Мет. soc. hist. nat. Par. V. 283; Endl. Gen. pl. 556. n. 3275; 
Poir. in Encycl. suppl. X. 367 ; Klotzsch in Hayne, Arzneigew. 
XIV. adnot. ad t. 14, 15; Benth. et Hook. Gen. pl. H. 40; 
Baill. Hist. pl. VII. 485. — Отхспохл Ruiz et Pav. FI. Peruv. 
II. t. 198. — Buena Pohl in Pl. Bras. ic. I. 8. t. 8 (quoad 
synon. ; excl. specie Brasil.) ; DC. Prodr. IV. 356 ; Meissn. Gen. 
pl. 158 (113); Benth. Voy. Sulph. t. 38. 
FLORES actinomorphi penta- vel hexameri homo- 
styli. Cayx tubulosus irregulariter plus minus 5- 
vel 6-lobus, basi circumscisse deciduus, intus ad me- 
dium glandulis oblongis vel ovatis obtusis 5- vel 6- 
seriatim longitudinaliter dispositis instructus. (COROLLA 
hypoeraterimorpha 5- vel 6-loba, laciniis nunc sinistror- 
sum nune dextrorsum contortis, interdum imbricatis 
asymmetricis carnosulis, tubo valde elongato. STAMINA 
tot quot corollae laciniae infra faucem tubo inserta 
semiexserta vel inclusa (?), ANTHERIS linearibus apice 
obtusis basi longe bicaudatis infra medium dorsifixis, 
POLLINIS granula 15—17 w. diametro globosa obsolete 
triporosa subglabra. Discus crassus cylindricus sub- 
sulcatus. Ovarium turbinatum vel oblongum bicarpi- 
diatum carpidiis medianis, biloculare; ovuLA pro loculo 
o» anatropa mieropyle infera extera placentae bilobae 
dissepimento ab apice ultra medium adnatae sursum im- 
bricatim affixa; sTILUS tubum paulo superans angulatus 
basi incrassatus stigmatibus duobus carnosis. CAPSULA 
oblonga vel cylindrica disco tumido coronata bilocularis 
in valvas duas demum planas dehiscens, endocarpio 
solubili, polysperma, placentis ad maturitatem biparti- 
bilibus. SEMINA oblonga vel lanceolata alata, alis basi 
bifidis apice acuminatis fimbriatis vel eroso-denticulatis 
saepius pertusis, nucleo parvo; EMBRYO pro rata magna 
in albumine carnoso, cotyledonibus oblongis obtusis 
basi rotundatis in radiculam tenuiorem transiens. 
FRUTICES saepissime epiphytici glaberrimi carnosi 
interdum scandentes. FOLIA decussata petiolata crassius- 
cula ; STIPULAE interpetiolares caducissimae. FLORES 
pedicellati magni speciosi solitarii terni quini vel rarius 
ad panniculam decussatam paucifloram conflati primum 
stipulis et foliis summis involucrati. 
Genus cum speciebus 5 vel 6 Americam calidissimam 
a Centrali ad Peruviam et Guianam Anglicam inhabitat. 
Oss. In Flora of the British West Indian Islands cl. GRISEBACH 
hoc genus cum Hillia conjungere proposuit; at nemo, ne cl. BA1LLON qui 
dem propensissimus ad genera Rubiacearum contrahenda, hoc exemplum 
secutus est. Re vera haec conjunctio mihi valde inepta videtur, quia 
genera indole calycis seminumque magnopere discrepant. Nec bracteas 
nec bracteolas in speciminibus, quae ante oculos habui, observavi. 
