415 RUBIACEAE: GEOGRAPHIA. 416 
SIGLA. 
r. Radix aut pars ejusdem. st. Stamen. e. odas 
el, Caulis aut pars ejusdem. i a. Anthera. = aa sectum. 
g. Gemma. p. vel po. Pollinis granum. || verticaliter sectum. 
f. Folium. d. Discus. j. junior. 
s. Stipula. š o. Ovarium. f. i. facie interiore. 
i. Inflorescentia aut pars ejusdem. stil. Stilus. des. desuper. 
b. Bractea stg. Stigma. l v. a latere ventrali visum. 
alb. Alabastrum fr. Fructus. d, v. a latere dorsali visum. 
fl. Flos ov, Ovulum. 1. 1, a latere laterali visum. 
e. Calyx aut pars ejusdem, sm. Semen. ap. apertum. 
cor. Corolla. al. Albumen. D. Diagramma. 
Tabulas habitum referentes cl. С. Е. ScmwipT, professor Berolinensis, analyses cl. auctor C. ScHUMANN delineavit; tab. LXXXXVI e Trans. Linn. Soc. 
vol. XXII. t. 52, tab. € e Karst. Flor. Columb. t. 9 mutuatae. 
DE DISTRIBUTIONE GEOGRAPHICA RUBIACEA RUM. 
Familia vasta Rubiacearum quoad numerum specierum 
totius regni vegetabilis locum quartum tenet; ad hune usque 
diem mea sententia, ut e tabula I. elucet, c. 4000 species 
descriptae sunt, ita ut in classi Gamopetalarum familia nostra 
a Compositis (10—12000 'sp.) sine ulla dubitatione cum iis 
affinitate arctissima conjunctis et inter omnes familias longe 
praestantibus tantum superetur; inter Polypetalas Legumi- 
nosae speciebus pluribus (6500) gaudent, in Monocotyledoneis 
Orchidaceae (4500—5000 sp.) ei numero specierum antecellunt. 
Tribuum in hoc opere et in enumeratione generum cum cl. 
Hooker FIL. 25 agnovi, quas cl Влплох Diervilleas, Loni- 
cereas, Sambuceas et Adoxeas (ulteriores non sine haesitatione) 
Rubiaceis praeterea adjiciens in Histoire des plantes ad 13 
reduxit. Quamquam manifestum est tribus a cl. HookER FIL. 
acceptas non semper bene limitatas, interdum potius transitu 
unius alteriusve conjunctas esse, tamen reductioni nec tribuum 
nec generum a cl. Baton propositae assentiri possum. 
Dum cl. BarLLon 192 genera descripserit, numerum ge- 
nerum a 337 Hookerianis auxi ad 366, quorum nonnulla ab 
auctoribus aliis et pauca a me ipso condita sunt. Conjunctio 
tribuum quarundam Caprifoliacearum cum Rubiaceis haud in- 
epta videtur; quum autem illae jam antea in Flora Brasiliensi 
adumbratae sint, hoc loco eas silentio praetereo. 
E tabula I. distributionem Rubiacearum per totum orbem 
exhibente elucet, hanc familiam maxima pro parte regionibus 
calidioribus, praesertim tropicis propriam esse. Ultra 75 °/o 
omnium specierum in his regionibus proveniunt et dein ad 
septentrionem et ad meridiem versus ita diminuuntur, ut in 
Europa boreali 49 tantum vel 1,2 ?/o et in Chile 56 vel 1,4 °/o, 
in Africa australi 120 vel З ?/o, in Australia extratropica 75 
vel fere 2°/o reperiantur. Ubi autem centrum vegetationis 
hujus familiae quaerendum sit, hodie vix eruendum, quia 
numerus generum peculiarium in hemisphaeria utraque fere 
aequalis et quia orbis gerontogeus nonnullis gaudet, quae in 
America species paucas vel solitariam offerunt et vice versa. 
America australis omnes terrae regiones a me ipso con- 
stitutas numero specierum superat; species alit 1200 vel 30 °/o. 
Dein Malaisia sequitur 607 species vel 15 ?/o praebens quae 
mihi autem nimis multiplicatae videntur. Me non falli puto, 
si species totius Asiae australioris ad с. 1000 existimo, quae 
25 °/o omnium efficiunt. "Tertium locum Africa tropica tenet. 
Cl. Hrern numerum specierum, quae continentem Africae 
tropieae inhabitant, nuper ad 550 constituit. Si insulae 
Africae orientalis, quae non paucis speciebus hospitium prae- 
bent, huic regioni adjiciuntur, species 660 percenseo (16,5 °/0). 
Mirum est, Polynesiam numero specierum et generum Austra- 
liam tropicam ipsam excedere. 
Quamquam regiones temperatae omnibus his regionibus 
multo speciebus inferiores sunt, tamen nonnullae species ge- 
neris Galii circulum Arcturi transgrediuntur; Galium uligi- 
nosum et palustre e. g. in peninsula Kolae optime vigent et 
in insulis Malouinis Americae australis coelo satis aspero 
species nonnullae ejusdem generis reperiuntur. Etiam in 
montes elatiores adscendunt; in hemisphaeria australi genera 
Coprosmatis et Nerierae cum iis consociantur. І 
Maximus generum monotypicorum numerus in hac fa- 
milia 147 (i. e. 40 ?/o omnium hodie notorum), quae regiones 
arctius limitatas incolunt; 52 Americana, 44 Asiatica, 39 
Africana, 7 Polynesia, 4 Australiensia, nullum Europaeum. 
His 6 alia latius dispersa annectenda sunt, nempe Putoria 
et Callipeltis, quae Europa mediterranea et Oriens alunt, 
Mitchella cireumpolaris Americae boreali et Japoniae com- 
munis, Sherardia ab insulis Antillanis usque ad Japoniam 
divulgata nunc etiam in America boreali et australi locis 
pluribus collecta, Serissa cujus locus natalis hodie ignotus a 
Japonia usque ad Malaisiam persequitur, Scyphiphora in India 
orientali, Malaisia, Australia tropica et Polynesia haud in- 
frequens et Hemidiodia quam ex America centrali et australi 
et e Malaisia vidi. Haud improbabile est, Serissae, Sherar- 
diae et Hemidiodiae migrationes hominum auxilio sublevatas 
esse; praesertim ulteriores duas plantas e locis natalibus 
casu in Americam et Asiam introductas esse persuasum 
