15 EBENACEAE: GENERA PRIUS ADSCITA. 16 
Crescit in arenosis solo mixto prope Pará et alibi in regione 
amazonica, incolis Oariri- Carapiá dicta: Siber, Comitis a Hoffmanns- 
egg collector. 
3. MOUTABEA ACULEATA: ramis aculeatis (aculeis tere- 
tibus reduncis: Rz. Pav., deltoideis rectis, Púpp.); foliis obovato- 
oblongis oblongisve basi acutis; racemis axillaribus (congestis : 
Вл. Pav.; solitariis: Рбрр.); tubo floris limbum subsuperante, 
segmentis calycis parce ciliatis petalisque linearibus obtusis; bacca 
globosa (diametro 18“). 
Tabula nostra V. Fig. III. (Fructus et semen.) 
Acosta aculeata Ruiz et Pav. Prodv. 1. t. 4. Flor. Per. 
5.1 6. f. a. 
Montabea Acostae Rúm. et Schult. S. Veg. ТҮ. 527. 
Montabea aculeata Püpp. Nov. Gen. et Sp. П. 62. 
Ккрткх ramosissimus (Rz. Pav.) aut ARBOR debilior, TRUNCO Or- 
eyali (Pópp.), RAMIs scandentibus. — КОМА ob torsionem petioli teretis 
semipollicaris secunda, elliptica v. oblonga, obovata, acumine brevi ter- 
minata, basi acuta, coriacea, rigidissima, plana, uninervia, venis ob- 
tectis percursa, glaberrima , supra nitida, subtus flavido-viridia, maxima 
8!“ longa et 4" lata. Racemus solitarius, floribus subsessilibus, bracteo- 
lis minutis persistentibus fultis a basi ad apicem tectus, pollicaris. FLORES 
albi, inodori, graciliores quam in M. longifolia, tubo 5'', limbo 4". 
Fructus solitarii, pomi minoris magnitudine, obtuse apiculati, pulpa flava 
eduli, biloculares, tetraspermi. SEMINA per paria cohaerentia. (Рӧрр. 1. с.) 
In Peruviae nemoribus ad Chinchao vicum et Machaynio et 
Macora praedia. Incolae, ob similitudinem fructuum Achrae Caimito, 
Caimito de monte muncupant, eosque avide utpote grati saporis 
edunt: Ruiz et Pav.; in silvis Maynensibus ad Yurimaguas m. Ja- 
nuario florentem obs.: Póppig. Inde absque dubio in terras Brasiliae 
conterminas extenditur. 
ADNOT. Stirpes Ruizianam et Póppigianam Póppigio duce quidem 
conjungimus , sed in id advertimus, quod illa recedat aculeis teretibus 
recurvis, racemis (in descr. ,,congestis“, in ic. solitariis) densius et robu- 
stius bracteatis, floribus in ic. brevioribus, petalis ovatis acutis. 
4. MOUTABEA GUYANENSIS Аовт. inermis; foliis oblon- 
gis basi rotundatis breviter acuminatis, aut ellipticis apice rotun- 
dato emarginatis (4— 5" long., 12— 21" lat.); racemis solita- 
riis ultrapollicaribus; tubo floris quam limbus subbreviore, segmen- 
tis calycinis lanceolatis et corollinis lineari-oblongis acutiusculis. 
Tabula nostra VI. Fig. I. 
Moutabea guyanensis Aubl. Guy. II. 679. t. 274. 
Cryptostomum laurifolium Willd. Sp. Pl. 1. 1061. Spreng. 
Syst. Veg. 1. 669. 
ARBUSCULA plures promens ramos subsarmentosos 6'. Fora 
div. Y, petiolis bilinearibus, compage crasso-coriacea uti in reli- 
quis obtinet, basi rotundata. SQuAwAE perularum triangulares, non- 
nihil suberoso-crassescentes, persistentes aut deciduae; in innova- 
tionum basi passim squamulae illis similes sparsae. Racemr 12— 
184“ longi. Ruacwis remotiuscule denticulata, denticulis BRACTEA 
pubente, bracteolarum loco glandulis urceolatis nitidis quam in 
reliquis spec. evidentioribus. FLores albi, grati odoris Syringae, 
quam in M. dibotrya laxius dispositi et pauciores (20 — 25), 
paullo crassiores et longiores (8'^), glabri, excepto margine laci- 
niarum calycis tenuissime ciliato. „Bacca cortice fragili flava, ex 
Aust. trilocularis trisperma (an abortu?). Pulpa circa semina 
gelatinosa, dulcis, edulis. Semen amygdalinum, carne violacea, 
punctis albis notata, membrana tenui агШаа.“ AvsL. 
Crescit in Cayenna , ubi lingua Galibi Aymontabou et colonis 
Graine Makaque, dicitur: Aubl; in Surinamo: rev. Wullschlagel; 
et absque dubio in prov. Paraénsi. 
5. MOUTABEA EXCORIATA Marr. ramis passim aculeatis, 
aculeis rectis, epidermide flavescente rimosa fatiscente decidua; 
foliis oblongis vel angusto-oblongis utrinque contractis obtusiuscu- 
lis; racemis solitariis densifloris petiolos (3 — 4-lineares) qua- 
druplo superantibus; tubo quam limbus subbreviore, segmentis 
calycinis et corollinis lineari-lanceolatis , illis ciliatis, his obtusio- 
ribus dorso pubentibus. 
Tabula nostra V. Fig. II. (Analysis) , VI. Fig. II. 
Ambigit haec species inter M. dibotryam et guyanensem. Ab 
illa faeile distinguitur: racemis ex axilla solitariis, foliis (3 — 
4'," longis, 12— 20'" latis) obtusioribus nec mucronulo cuspi- 
datis; ab hae: ramis non inermibus sed, praesertim junioribus, ar- 
matura aculeorum rectorum depressorum insignibus, racemis den- 
sius florigeris. Ceterum ramulorum color flavidus et epidermidis 
fatiscentia in utraque non observantur. 
Crescit in Goyaz, inter Carmo et Natividade: Pohl Herb. n. 1979. 
OBSERVATIO DE HORUM GENERUM AFFINITATE. 
Genera hic descripta, Diclidanthera et Moutabea, specie potius 
quam re vera Ébenaceis accedunt: petalorum in corollam gamope- 
talam coalitione et cum staminibus intimo nexu, diplostemonia e 
corolla, pistillo pluriloculari, ovulis solitariis anatropis ex axi cen- 
trali pendentibus, foliis exstipulatis alternis et Diclidanthera seminis 
albuminosi embryone intrario. Differunt hermaphroditismo absoluto 
et praesertim staminum morphosi quam maxime singulari ; filamentis 
nimirum aut in androphorum sursum cucullatum confluentibus, aut 
ex intima cum tubo corollino coalitione omnino evanidis, porro 
antheris basifixis et sessilibus bilocularibus quidem, septo tamen 
tenuissimo et sub duarum valvularum (posticae et anticae) verti- 
cali apertione omnino evanescente. In hac vero morphosi quasi 
arcem Polygalearum esse positam existimo, quippe quarum an- 
thera per porum unicum terminalem aut per valvulas labiave in 
summo apice dehiscit, septo tamen inter loculos levissimo quidem 
et sub anthesi facile obliterato instruitur ideoque a typica forma- 
tione non deflectitur, id quod jam oculatissimus Scamper (Anal. 
t. 20. fig. 26. 21.) et accuratissimus Asa Gray (Gen. Amer. sept. 
IL. t. 184. fig. 7.) icone testati sunt. Non de Soulamea loquor, 
cujus antherae loculis binis evidentibus atque per rimas longitudi- 
nales dehiscentibus gaudent, quia de Polygalearum norma variis 
characteribus recedit. Ceterum hunc ordinem distinguunt: floris 
quaedam irregularitas (in Diclidanthera solum, tamquam in ge- 
nere absoluto, subacta et superata), filamentorum inter se et cum 
corolla coalitio , characteres carpici et habitus. Partium floris ad 
axem floriferum et ad medianam dispositio ea est, jam diu do- 
cente optimo praeceptore Вов. Brownio, quam pro typica in omni 
flore pentamero accipimus, sepalo nimirum impari postice ad axem 
collocato (sive sepalis numero majore (3) posticis, minore (2) 
anticis, id quod tam in pentameris (7), quam in trimeris, (7) 
,calycem obversum“ nominare consuevi). Quae res diagrammatum 
Polygalae e. g. speciosae vel Moutabeae cum aliorum regularium 
comparatione evincitur. In Diclidanthera vero hune architecturae 
floris typum ad umbonem usque vides absolutum, accedentibus tam 
summo staminum pari, in Moutabea guyanens? solum binis nodulis 
ad androphori summum marginem indicato, quam iis carpidiis, quae 
in plerisque Polygaleis deficiunt. — Krameriae genus, olim Polyga- 
leis adnexum, hac ipsa architectonica ratione, recte, excluditur, quam 
praeeuntibus viris el. F. E. Ѕмітн, Jacks. Ноокев, ARNOTT et ALEX. 
Braun, amicissimus Asa Gray Caesalpinearum typum repetere 
probavit (Gen. Amer. sept. П. 227.). — Depellendum ex intima 
Polygalearum necessitate Xanthophyllum cl. BLum£ enunciavit, qui 
hoc genus tamquam peculiaris ordinis typum demonstrat. Habitu 
sane potius quam charactere florali et carpico ad Polygaleas (Ca- 
tocoma, Securidacam, Diclidantheram) accedit atque Violariearum 
quadam affinitate tenetur, quarum ordo placentatione parietali 
