179 ERICACEAE: RATIONES GEOGRAPHICAE. 180 
Est vero alia hujus subordinis tribus, Ericeas 
dico, corolla marcescente et gemmatione nuda insi- 
gnis, quae non in Brasilia solum sed in omni America 
meridionali penitus desideratur. Hujus centrum prin- 
cipale in Africa australi extratropica positum est, unde 
tot species descriptae sunt (non paucae quidem forsan 
hybridae aut varietates), ut omnium Ericacearum dimi- 
dium numero antecellant atque paucis ordinibus (Com- 
positas, Leguminosas , Gramineas, Irideas nomino) ibi 
superentur ita, ut qui illas ibidem '/,, totius vegetatio- 
nis phanerogamae sistere statueret (ill. DE CANDOLLE 
in Prodromo Ericearum 530 notavit, quarum 455 Flo- 
rae austro-africanae tribuit) forte haud multum erra- 
verit, id quod considerando miramur, tanta vi has 
formas in imum Africae angulum condensatas, quum 
in reliqua hac terra continente cito rarescant; nam in 
Abyssinia cl. Соп. Scumprr inter 1153 Phaneroga- 
mas (248 Monocotyleas, 905 Dicotyleas) solummodo 
3 Ericeas collegit, in Flora Nigritiana et Gorgonea 
(Promontorii viridis insulis) plane deficiunt, iu Atlantica 
duae solummodo species (Erica arborea et multiflora) 
militant. 
Tertius subordo PyroLacearum item Floram no- 
stram. penitus respuit, quippe qui praecipue arcticas 
regiones affectat, per Europam, Asiam, Americam pau- 
cis speciebas suas partes agendo, tam in Africa quam 
in Australia exul. Pyroleae in terra germinant, postea 
radicibus adventiciis vicina vegetabilia sugunt. Mono- 
tropeae originitus in radicibus arborum hospitantur alia- 
rumque multarum parasitarum more lividum colorem in- 
duunt, viriditatis et evolutorum foliorum expertes. 
Quod Epacnripras attinet, eas pro quarto universi 
ordinis subordine malim accipere, quam pro distincto 
ordine, Ericaceis quatenus hic delimitantur dignitate 
pari; nam unica nota autherarum unilocularium vi mor- 
phologica vix superare mihi videtur epigyniam Vacci- 
niearum, quas Mrissxenus noster Егісасеіз subordinis 
nomine subjunxit. Epacridearum numerum cum cl. Linn- 
LEYO nostro*) notamus 320, quarum 300 circiter spe- 
cies ex Australia notas esse auctor est cl. J. D. Hoo- 
KER +“), quibus aliae nonnullae accedunt ex insulis 
Oceanicis, Philippinis, Malaianis, peninsula Malaccensi 
et unica saltem e Chile. Hae stirpes in Australia om- 
nino partes agunt Ericacearum per omnes orbis regio- 
nes temperatas cresceutium, exemplo sane in Phyto- 
geographia raro****), E vegetatione antarctica Epa- 
crideae exsulant, nisi из adscribas Lebetanthum in 
‘terris Magellanicis provenientem, qui tamen antheris 
*) LINDLEY Vegetable Kingdom II. 449. 
**) Flora Tasmanniae I. 243. 
***) Idem auctor 1, c. I. 210. addit, mirum esse, quod paucae verae 
Ericaceae huic Florae imperio addictae solummodo in insula Tas- 
manniae, unica in alpibus Australiae inventae fuerint. | 
Ericac. 
bilocularibus (item ac Prionotes cerinthoides) Krica- 
ceis hemisphaerii borealis accedit*). 
Enumerantur nostris diebus in omni Ericacearum 
ordine circiter 1374 species **) (de quarum tamen di- 
gnitate saepissime erit dubitandum), computatis 230 
Vaccinieis et 320 Epacrideis, sine Epacrideis 1054. 
Quodsi igitur ea, quae de ordinis distributione protuli- 
mus cum illius in Brasilia proventu componuntur, patet: 
1. Vaccinieae brasilienses ad numerum cunctarum 
Ericacearum, computatis 320 Epacrideis, se habent ra- 
tione 46 : 1374 = 3,3 : 100, et sine illis ratione 46 : 
1054 = 43 : 100, ad numerum totius subordinis Vac- 
ciniearum ratione 46 : 230 = 20 : 100. 
2. Ericaceae omnes in Flora Brasiliensi descrip- 
tae (84) ad totum ordinem simul notatis Epacrideis 
coustituunt rationem 84: 1374 — 6,1: 100 et sine illis 
rationem 84 : 1054 — 8 : 100. 
3. Praevalet ideo in Brasilia e toto ordine sub- 
ordo Vacciniearum, quem quaedam Florae imperia pror- 
sus excludunt (e. gr. imperium capeuse), alia extra 
Tropicos sita numero specierum e reliquis subordini- 
bus superant, e tropicis vero solummodo ea hospitio 
excipiunt, quae in altiores montes assurgunt (uti Pe- 
ruvia, insulae Asiae Tropico inclusae). 
4. Contra ordo totus terris laetatur extra Tropicos 
sitis, atque versus polos ratione ad omnes Phanero- 
gamas ibi crescentes augetur, multarumque formarum 
partes ibi ageudo sese essentialiter esse arcticum probat. 
Jam ill. a Номвогот in egregia de distributione 
geographica plantarum commentatione a. 1817 enun- 
ciavit p. 26.: „уегзиз septentrionem Dicotyledonum fa- 
miliae specierum numero adeo minuuntur, ut in zona 
frigida Monocotyledones in universum augeri videan- 
tur, exceptis solummodo Kricaceis (aliisque. nonnullis 
ordinibus), quae cum Phanerogamarum summa collatae 
in zona frigida augeri videntur.* Quam quidem seu- 
tentiam nostro tempore accuratius illustrant egregiae cl. 
Jos. D. Нооккв observationes de plantarum arcticarum 
distributione***), Ја illis nimirum terris, quae inde a 
circulo arctico polum versus zonam vegetam extendunt 
decem ad quatuordecim gradus latam hucusque 1657 
species plantarum (Cryptogamas 925, Phaenogamas 
762, quarum 214 Monocotyleas, 515 Dicotyleas) nota- 
vit atque deduxit esse rationem Monocotylearum ad 
Dicotyleas — 1 : 2,6, geuerum (323) ad species (762) 
= 1:253, Ericacearum cum Vaccineis ad Phaenogama 
= 1: 33,1.+) 
*) I. D. Hooker Flora antarctica II. 328. 
жж) In Ок CANDOLLU Prodromo vol. УШ. a. 1838. edito circiter 986 
species habentur, computatis 183 Vaccinieis. 
***) Transactions of the Linnean Society, XXIII. p. 251. sqq. 
1) Enumerantur , quasi typi, Vacciniearum Vaccinia 5; Ericearum 
Calluna 1; Arbutearum Arctostaphyli 2; Andromedearum Cassio- 
peae 2, Andromeda 1, Cassandra 1; Rhododendrearum Rhodo 
25 
