365 
Genera specierum numero praeponderantia sunt: 
Species totius Americae australis 
apud Choisy | apud nos 
. . . | 
Ipomoea (incl. Quamoclit, Batat., Pharbit., 
| 
Calonyct., Exogon.) тээ... 105 E 146*) 
Jacquemontia . 0 0. . . . . . . 18 | 33 
Convolvulus . . . . + . . . 3l | 14 
Evolvulus . . . . . + + . . 93 | 59 
207 | 52 
Haec genera majora in America australi tropica, 
praesertim in Brasilia, prae caeteris mundi partibus 
manifeste praevalent, excepto tamen Convolvulo, quem 
extra Brasiliam majorem specierum numerum ex- 
hibere videmus. 
Distributio Convolvulacearum secundum zonas 
geographicas sequenti tabula demonstratur? ): 
Extratropicae 
Intratropicae 
horeales | australes 
Europa . . . + + . . = | 26 | — 
Asia, . . . + + .. 156 | 32 | — 
Africa (cum ins. Canar. et | | 
Mascaren.) . 2... 86 | 21 32 
Australia et Polynesia . 44 | — 14 
America . . + + + . 353 | 30 73 
639 | 109 | 119 
Species extratropicae (228) ad tropicas (639) sese 
habent ut 1:2,8....; contra species extratropicae bo- 
reales (109) et australes (119) numero vix differre 
videntur, sed ratione habita extensionis terrarum in 
hemisphaerio australi extra tropicum multo minoris quam 
in boreali, revera in illo multo numerosiores sunt. 
Convolvulaceae sunt plantae eximie heliophilae, 
lucem avide adpetentes, ephemeros suos soli aperientes 
flores, vespere eos claudentes postea non iterum ex- 
pansuros. Exceptionem quidem offert Ipomoea (Ca- 
lonyction) bona nox L., quae tamen etiam interdiu 
saepe flores apertos ostendit, et fortasse etiam aliae, 
sed procul dubio paucissimae tantum species eandem 
peculiaritatem exhibent. Crescunt igitur, saltem pro 
maxima parte, locis apertis, soli expositis, in arvis, 
campis, sepibus, virgultis, ad sylvarum margines, se- 
eundum aquarum ripas, obscuritatem vero umbramque 
deusam interiorum sylvarum fugientes. In paludibus 
v. locis quandoque inundatis haud multae, in ipsa aqua 
viventes nullae innotuerunt. Ita etiam in Brasilia 
regiones praediligunt, quae a fluviis magnis remotiores 
tam solo quam aére minus humido gaudent et sylvis 
miuus densis, sed potius campis herbosis fruticetisque 
humilioribus vestitae sunt; maxime igitur ad Oreades, 
ж) Deductis speciebus apud Сногвүрм sub Ipomoea militantibus, apud 
nos ad alia genera (v. g. Jacquemontiam) relatis. 
**) Indicationes quoad species Australi- Americanas secundum synopsin 
nostram, quoad reliquas secundum Cnoisyum factae sunt. 
CONVOLVULACEAE: GEOGRAPHIA. 
366 
Dryades et Hamadryades pertinent. Id quod, cum 
distributione per reliquas Brasiliae regiones phytogeo- 
graphicas, tabula sequente illustratur, de quà solummodo 
praemonendum, numeris majoribus ad sinistram po- 
sitis nos numerum specierum omnium indicasse; quae 
in regionibus infra quas numeri leguntur proveniunt; 
numeros contra minores, ad dextram positos, numerum 
specierum terris illis peculiarium, alibi haud cres- 
centium, significare. | 
CONVOLVULACEAE PER QUINQUE FLORAE BRASILIENSIS 
REGIONES DISTRIBUTAE. 
d | à 
o n n = 
513143 ¿len = | а 
š 5 (5828 | 45125 Р š 
a р Би л 5 = |= 2 2 3 
Z. a © x Z а — un 
Maripa . . . | 2.0 | 2 
Operculina . 2.1 2.0 3.0 2.0 | 4 
Ipomoea: | 
Calonyction . 1.0 1.0 1.0 1.0 2.0 2 
Quamoclit | 3.0 3.0 3.0 3.0 3 
Pharbitis . . 10 50| 74| 30| 44| 3 1? 15 
Euipomoea . 6.3 | 22.5 | 65.38 25.5 | 20.2 8 1 98 
Jacquemontia . | 10.2 | 21.9 | 13.6 3.1 33 
Convolvulus . 3.0 11 1.0 1.1 5 9 
Calystegia . . | 1.1 2.0 3 
Aniseia . . . 40 31| 31 | 20| 1 8 
Prevostea . . 14 | 3.2 4 
Breweria . . 2.2 | 14 3 
Dicranostyles . 2.1 2 
Evolvulus . . 2.0 | 14.6 | 8848) 25.13| 4.0 56 
Dichondra . . 1.1 2.0 2.1 4 
Summa . 144 | 67.18|140.70| 76.25] 508 | 17 | 22 | 246 | 
De Convolvulacearum ratione ad geologicam 
chemicamque soli naturam adnotationes satis exactae 
desiderantur. Quaedam nonnisi in arena maritima litorali 
erescentes, v. g. Ipomoea acetosaefolia, pes-caprae, 
asarifolia, Riedelii, Calystegia Soldanella, Evolvuli 
nonnulli, terra salibus praegnante egere videntur. 
Maxime denique regiones et stationes calidas 
amant, ita ut nonnisi in zonis tropica et temperatis in- 
veniantur, intra tropicos circulos specierum et indivi- 
duorum numero, evolutione perfectiore et pulchritudine 
egregia excellant, inde vero polos versus, et quidem 
in utroque hemisphaerio gradu fere aequali, decrescant 
et limites suos vix ad circulos polares usque extendant 
(exceptis fortasse Convolvulo arvensi et Calystegia 
sepium), certe saltem eos non trausgrediantur. Simili 
modo et eandem ob causam etiam pro altiore elevatione 
locorum supra oceanum rarescunt; ita species Europaeae, 
quarum maxima pars regioni Mediterraneae propria, 
parum in montes, saltem non ultra regiones cerealium 
culturae subjectas, adscendunt, in regione alpina igitur 
penitus desunt; etiam in Brasilia Convolvulaceae in 
Oreadum regione, quarum montes altitudinem 5000—6000 
pedum vix superant, numerosae quidem occurrunt, sed, 
quantum scimus, stationes demissiores elevatioribus 
praeferunt. 
