123 



COMBRETACEAE: SIGLA.— GEOGRAPHIA. 



124 



S1GLA 



in tabulis Rosacearum et Combretacearum adhibita. 



1. Flos statu expansionis. 



(1.) Flos (aetate provectior) petalis delapsis. 

 l.f. * Flos altero latere fissus et explanatus. 



2. Alabastrum. 



3. Calyx. 



8.f.* Calyx altero latere fissus et explanatus. 



4. Sepal u in v. pars calycis major. 



5. Corolla v. singulum petalum. 



6. Androeceum v. ejus pars major. 



[6.] Androeceum sterile s. staminodiorum phalanx, v. ejus pars. 



7. Stamen. 



[7.] Staminodium. 



7x7. Staminum fasciculus per chorisin singuli primordii enatus. 



8. Filamentum v. synema filamentorum connatorum. 



9. Anthcra. 



10. Connectivum. 



11. Granula pollinis (humectata). 



12. Discus epigynus v. singulae ejus partes. 



13. Pistillum. 



14. Ovarium. 



15. Stylus. 



16. Ovulum. 



17. Fructus. 



18. Semen. 



19. Testa seminis. 



20. Embryo. 



21. Cotyledo v. cotyledones. 



22. Radicula s. rostellum. 



23. PIii inula. 



24. Indumentum. 



25. Inflorescentia v. ejus pars. 



26. Rhachis inflorescentiae. 



27. Fructescentia. 

 B. Bractea. 



(?. Bracteola. 



D. Diagramma singuli floris. 



D.25. Diagramma inflorescentiae v. ejus partis. 



a. Antice, p. postice, i. e. ab axe visum. 



d. Desuper, b. a basi, 1. lateraliter visum. 



imm. Pars immatura. 



[] Pars abortiva v. depauperata. 



-*- Pars arte resecta. 



* Pars arte explanata. 



|| Sectio verticalis. 



= Sectio horizontalis. 



m. n. Magnitudo naturalis. 



+ Magnitudo aucta, gradu grossificationis per fractiones indicate 



Tabulas XXVI. XXVII. XXXIII — XXXV. totas et in reliquis omnes figuras analyticas delineavit auctor Aug. Guil. Kichlbr ; icones habit urn 

 referentes in tab. XXIII — XXV. et XXXVIII— XXXII. exhibuit cl. Carolcs Hohk, pictor Bonnensis. 



DE RATIONIBUS COMBRETACEARUM GEOGRAPHICIS. 



Si paucas excipias species in Capite Bonae Spei atque in 

 Indiae anterioris parte boreali indigenas, Combretaceae extra Tro- 

 picos non offenduntur. Intra eos cum in novo orbe turn in antiquo, 

 et in hemisphaerio boreali et in australi crescunt; niajore copia in 

 veteris orbis utraque India, in Madagascaria , Abyssinia, in terra 

 Senegambica, parcius in Africa australi, rarae in Australia insulis- 

 que Oceani Pacifici; in America vero frequentissimae sunt in con- 

 tinente australi, minus copiosae in insulis Antillanis, paucis tantum- 

 modo speciebus in America centrali dispersis Cancrum vix attingunt, 

 ex America boreali omnino exules. 



Combretaceae veteris orbis Americanas numero superant, cum 

 specierum turn generum; quorum enim 12, species 180 — 190 ex- 

 hibent, quum Americanae generibus 9, speciebus cc. 80 absolvantur. 

 Genera habet uterque orbis communia 4, Terminaliam, Combretum, 

 Conocarpum et Lagunculariam ; et subgenera quoque, quae sub prio- 

 ribus militant, complura utrinque reperiuntur: Catappam dico, 

 Dipteram et Chuncoam e Terminaliae , omnia supra enumerata e 

 Combreti subgeneribus. Quod contra species attinet, has omnes, 

 quas indigenas alit, utraque terra habet peculiares; duabus 

 solummodo exceptis Conocarpo erecta et Laguncularia racemosa, 

 quae oras turn Africae turn Americae incolunt. Id eo intelligi- 

 tur, quod hae stirpes silvarum litoralium s. d. „Mcngle" partem con- 

 stituant, semina per aquam marinam haud corrumpantur et igitur 

 per maris fluctus ab ora altera ad alteram integra et ad germi- 

 nationem adhuc idonea transportari debuerint. 



Duarum tribuum, quas ordo noster exhibet, Combreteae in 

 utroque orbe praevalent. Continent enim in vetere 100 — 110 species, 

 in novo 42 — 45, quum Terminalieae iliic speciebus 80 — 90, in 



America 35 — 38 absolvantur. Ratio horum numerorum parum mu- 

 tator, si loco ipsarum tribuum genera, quibus nomina debent, 

 et quae in ordine longe amplissima sunt, respicis; Combreta enim 

 gerontogaea numeramus 90 — 100, Terminalias 60 — 70, in America 

 Combreta cc. 35, Terminalias 25. — In universum igitur rationes 

 phytogeographicae ordinis totius ejusque divisionum majorum in utro- 

 que orbe quodammodo sibi constant, ita nempe, ut America a Ve- 

 tere orbe paullo plus duplo superetur. 



Intra Americae fines ordinis limites sunt cogniti: Sep- 

 tentrionem versus Cancri tropicus, in Oriente et Occidente Oceanus, 

 insulis computatis, in Austro linea, quae ab ora Peruviana sub 

 5° lat. austr. ad urbem Tarapoto, abhinc secundum declivia Andium 

 orientalia juxta fines Moxenses et Bolivienses usque ad 20° lat. 

 austr. ducit, et persectis deinde provinciis Brasiliensibus Parana et 

 S. Pauli sub Capricornu per Oceanum Atlanticum definitur. In 

 ditione ita circumscripta Combretaceae nullibi desiderantur, hie 

 autem frequentiores, illic rariores sunt ; quod insequentibus paullo 

 diligentius contemplemus. 



Supra to tarn ditionem paucae tantum species dispersae sunt, 

 Yagae nobis in posterum salutandae. Inter quas duae illae lito- 

 rales Conocarpus erecta et Laguncularia racemosa primum sunt 

 nominandae, quae ad oras occidentales atque in insulis, omnibus 

 locis sibi idoneis, lutosis nempe et coenosis, ubi mare fluit et re- 

 fluit, inter Rhizophoras et Avicennias ubique reperiuntur; deinde 

 Combretum Jacquini, terrae interioris civis et in silvis arbustisque 

 scandens. Haud quidem supra totam, at supra maximam ditionis 

 partem disseminatae et aeque Vagae nobis salutandae sunt: Com- 

 bretum Loeflingii, hucusque solummodo in America centrali et in 

 Antillanis insulis nondum repertum, et Buchenavia capitata, quae 

 item Americam centralem et terras praeterea Columbicas, neque 



