231 



MOLLUGINACEAE. 



232 



Herbae annuae vel suffrutices. Caules. diffusi, erecti vel decumbentes, rarius virgati, plus minus 

 dichotome ramosi, raro scaposi simplices, glaberrimi vel pubescentes. Folia opposita vel altema vel 

 spurie verticillata, sessilia vel breviter petiolata, integerrima, exstipulata aut stipulata, stipulis mem- 

 branaceis interdum fimbriatis, saepe fugacious. Flores in dichasia axillaria et terminalia, laxa vel inter- 

 dum in umbellulas ad caulis nodos sessiles contracta vel racemiformia dispositi, plerumque parvi — 

 Crescunt in regionibus calidioribus utriusque orbis, pleraeque Africae australis incolae. 



DE CARYOPHYLLINARUM CLASSIS ORDINIBUS 

 D1STINGUENDIS PRAEMONENDA. 



Caryophyllinarum classis ordines et genera etsi a per- 

 multis ac peritissimis botanicis saepissime et optime circum- 

 scripta sint, attamen si varias, quas illi proposuerunt , senten- 

 tias comparaveris , non solum totius classis distributionem , sed 

 etiam generum circumscriptionem denuo castigandas et refor- 

 mandas esse intelliges. Qua de re longius disserere hujus qui- 

 dem loci esse non potest, et nosmet ipsi totam classem nondum 

 ita perspeximus, ut melioris quidquam et naturalioris , quam viri 

 peritiores ac doctiores proposuere, proponere audeamus; attamen 

 pauca de ordinibus distinguendis praemittere nobis liceat. 



Ac primum quidem in memoriam revocare volumus, Caryo- 

 phyllinarum classem embryonis evolutione inter ceteras valde 

 esse insignem, quum embryo accrescens sacculum embryonalem, 

 in plerisque, quin etiam fere omnibus classis generibus curvatum 

 ac perisphericum, in paucis rectum, sensim totum impleat atque 

 endospermium in eo ortum consumat, ita ut in semine maturo 

 embryo solo perispermio circumdetur. Quantum scimus, hie evo- 

 lutionis modus nullam subit exceptionem; quamquam igitur 

 permultis notis Polygonaceae nonnullis Caryophyllinarum or- 

 dinibus, imprimis Chenopodiaceis valde appropinquantur et 

 ab auctoribus nonnumquam inter Caryophyllinas enumerantur, 

 tamen ex nostra sententia, quum embryonis gaudeant evolu- 

 tione diversissima, ex classe excludendae sunt. Sine ulla autem 

 dubitatione ad Caryophyllinas adnumeramus Nyctaginaceas, 

 Amarantaceas , Basellaceas, Chenopodiaceas , Phytolaccaceas ; 

 quod ad Cactaceas pertinet, nescimus an recte ab nonnullis auc- 

 toribus, e. gr. a cl. A. Bkaun (in Ascherson, Flora der Mark 

 Brandenburg, introductio 61), in hoc systematis loco inserantur. 

 Hisce ordinibus omissis, a cl. Bartling, qui, nisi fallimur, 

 primus Caryophyllinarum classem recte circumscripsit , ad earn 

 numerantur Scleranthaceae , Paronychiaceae (genera Illecebrea, 

 Spergulea, Molluginea et Telephia comprehendentes) , Portu- 

 lacaceae, Alsinaceae, Silenaceae ; contra Ficoidaceae sub classe 

 proxima, quam Succulentarum salutat nomine, militant.*) 



Longius esset, hoc loco rationes, quibus auctores ad ordines, 

 quos supra nominavimus, distinguendos usi sunt, omnes enumerare ; 

 nunc statim cl. Fenzlii, qui sine dubio classem nostram optime 

 perspexit atque ejus distributionem et affinitatem summa saga- 

 citate adumbravit, de sententia paucis verbis disputare liceat. 

 Ordines sex Bartlingiani , a nobis accuratius observandi, ab illo 

 in tres sunt conjunct! **), scil. Mesembryanthemaceae solum Mesem- 

 bryanihemi genus complectentes , Portulacaceae , quo nomine 

 Bartlingii ordinem cognominem et, Mesembryanthemo excepto, Fi- 

 coidaceas salutat, et Caryophyllaceae , quae a Bartlingio sub 



*) Bartlixg et Wendi.axd, Beitrage zur Botanik II. 137; Bartlixg, 

 Ordines plantarum 295. 



**) Annalen des Wiener Museums II. 279 sequ. et Kndmchbr, Genera 

 plantarum 945—955. 



Scleranthacearum, Paronychiacearum , Alsinacearum ac Silena- 

 cearum nominibus propositae erant. Jam anno 1836 enim cl. 

 Fenzl*) Mollugineas, a cl. Bartlingio cum Paronychiaceis con- 

 junctas, ad Portulacaceas numerandas esse recognovit, ad quas 

 omnia genera, quorum series staminum prima typice lobis caly- 

 cinis altema est quaeque „capsula apice nee truncata nee compla- 

 nata, carpellis sutura ventrali (saepe ideali) ad axin connatis 

 gaudent", ponenda censuit; Ficoidaceas autem ob „capsulam 

 angulatam apice truncatam, planam vel medio depressam, car- 

 pellis sutura ventrali libera supera ac dorsali simul dehiscentibus 

 vel indehiscentibus osseis" a Portulacaceis eo tempore distinxit. 

 At jam quatuor annos post Ficoidaceas omnes cum Portulacaceis 

 conjunxit**) easque „calyce disepalo vel 2— 5-fido sive partito, 

 infero vel rarissime tubo ovario adnato semisupero, staminibus 

 inter se liberis perigyne vel hypogyne insertis, 1 — 3-meris defi- 

 nitis vel polymeris indefinitis, per phalanges plurimum congestis, 

 phalangibus vel staminum serie prima sepalis semper alternis 

 sive petalis antepositis , ovario syncarpo, rarissime apocarpo, pla- 

 centatione centrali" prae ceteris ordinibus significavit. Totum 

 autem ordinem ex ovulorum insertionis ratione, ovulis aut ex 

 apice ovarii loculorum pendulis aut placentae centrali liberae af- 

 fixis, ex fructus indehiscentia aut dehiscentia circumscissa vel val- 

 vata, ex calyce disepalo aut 4 — 5-partito, ex ovario uniloculari 

 aut 3 — 5-loculari, in plures dividit tribus. Tandem Mesembryan- 

 themi genus , ab auctoribus prioribus cum Ficoidaceis conjunc- 

 tum, ob placentationem dorsalem ut proprium ordinem Mesem- 

 bryanthemacearum nomine proposuit. 



Quam distributionem si perspicimus, imprimis observandum 

 habemus, Mesembryanthemi placentationem non in omnibus ge- 

 neris speciebus dorsalem esse, sed in aliis, ut ita dicamus, ba- 

 salem, in aliis centralem. Ex ovarii enim evolutione, quam op- 

 time et, ut nosmet ipsi affirmare possumus, recte cl. Payer***) 

 circumscripsit atque iconibus illustravit, sequitur, prima quidem 

 juventute in omnibus speciebus placentam, ovulis in loculorum 

 latere interno consecutione basipetali nascentibus, esse centralem. 

 In altera specierum parte, e. gr. in M. cordifolio , haec permanet 

 placentatio etiam antheseos ac fructus tempore; in altera, ut 

 apud M. edule et M. violaceum, axis floralis parte ad loculorum 

 basin sita multo magis, et lateraliter quidem, accrescente quam 

 parte superiore, loculi, juventute axi paralleli, sensim redduntur 

 horizontales et cum axi fere 90 graduum angulum efficiunt, tan- 

 dem autem, angulo illo sensim crescente, iterum verticales po- 

 nuntur; eorum autem pars, juventute summa, nunc ad basin, ad 

 apicem ima spectat. Unde ovula juniora, etsi, ut supra diximus, 

 in basi loculorum enata sint, nunc suprema evadunt, vetustiora 

 infima. Placentatione igitur, ut vidimus, valde variante Mesem- 

 bryanthemum a ceteris Ficoidacearum generibus separari non 

 potest; ceterae autem notae, quibus hoc genus prae aliis gaudet, 



*) Annalen des Wiener Museums I. 342. 

 **) Annalen des Wiener Museums II. 279 sequ., 285. 

 ***) Organoge'nie de la fleur 358, tab. LXXX. 



