77 



POLYGALEAE: GEOGRAPHIA ET USUS. 



78 



DE POLYGALEARUM, IMPRIMIS BRAS1LIEN- 

 SIUM, GEOGRAPHIA ET USU. 



Polygalearum ordo, cc. 500 species continens, super totum 

 orbem terrarum crescit, sola forsan excepta Nova Seelandia, aeque 

 in tropicis subtropicis temperatis frigidisque, ac a litore maris 

 usque in altitudinem 8 — 9000 ped. disseminata, neque loca aperta 

 et sylvatica, neque sicca humidaque abhorrens. Genera enu- 

 merantur 17*); quorum longe pleraque, praesertim Polygala, 

 Securidaca, Bredemeyera , Comesperma, Monnina , Muraltia 

 nonnullaque minora, structura florali et reliquis quoque charac- 

 teribus tam arete conveniunt, ut haec omnia ad eundem ordinem 

 eumque bene naturalem pertinere dubium esse nequeat, quum 

 contra in aliis, ut Krameria , Moutabea et Xanthophyllo , affini- 

 tatis rationes magis intricatae et controversae existant. Omnium 

 generum tantummodo duo, Polyyala et Securidaca, utrique henii- 

 sphaerio, orientali et occidentali, communia sunt**); reliqua 15 aut 

 in unum, aut in alteram restringuntur. Ita Muraltia (cc. 50 

 species) et Mundtia (monotypica) Capiti bonae spei, Carpolobia 

 (spec. 2) Africae tropicae peculiares sunt; Asia tropica Salomo- 

 niam (cui Epirhizanthem accensemus), speciebus 8, peculiarem 

 habet; Trigoniastrum (monotypicum) et Xanthophyllum (cc. 20 

 species) ex Asia in Australiam tropicam extenduntur. Comesperma 

 (cc. 25 spec.) in Australiam et Tasmaniam restrictum est, Ba- 

 diera (spec. 1 v. 2) et Phlebotaenia (monotypica) in Indiam 

 occidentalem. Reliqua genera in America continental!, eaque 

 omnia etiam in Brasilia terrisque adjacentibus aluntur ; de quorum 

 distributione geographica insequentibus paullo fusius disserere 

 liceat. 



1) Polygala, genus totius ordinis maximum et insigniter 

 typicum, simul amplissima gaudet disseminatione, ita ut area 

 ejus geographica cum ea totius ordinis fere congruat, nisi quod 

 Tasmaniam deficerc videtur.***) Specierum numerus cc. 250, di- 

 midium igitur totius ordinis, censeri licet; quarum in Europa 

 25—30, omnesque eae herbaceae, offenduntur, quum ceterum Po- 

 lygalaceae in hac terra .prorsus desint. Africa tropica Polygalas 

 cc. 20, item plerasque herbaceas, possidet ; in regione autem Ca- 

 pensi fere 35 occurrunt, paucis exceptis endemicae, saepe fru- 

 ticosae et floribus speciosis insignes. f) In Asia tropica, com- 

 putato Archipelago Indiae orientalis, species 25 — 30 observatae 

 sunt, quarum item nonnullae, e. gr. Javanicae P. arillata et 

 venenosa, ob florum elegantiam admirantur. Specierum Asiam 

 tropicam inhabitantium paucae in Africam et oras Europae 

 mediterraneae procurrunt, quatuor (Pol. Japonica, Chimnsis, 

 leptalea et persicariaefolia) in Australian! tropicam , ubi prae- 

 terea 4 adhuc crescunt Australiae peculiares. Una solummodo 

 species Novo et Antiquo orbi communis videtur; ilia quidem, 

 quam cl. Oliver (Flor. Trop. Africa I. 131.) e Guinea superiore 

 receptam pro P. paludosa declaravit et quam ego quoque a 

 planta hac variabili vel a P. tenui DC. distinguere nequeo. 

 Praeter hanc etiam P. erioptera DC (— P. Vahliana DC. — 

 P. triflora Oliv. Fl. Trop. Afr., non Linn.), planta valde poly- 



*3 Praeter genera 15, apud Bentham et Hookkh, Gen. plant., enumerata, 

 duo adhuc hahentur huic ordiui accensenda : Hualania et Acanthu- 

 cladus. 

 **) Quod ill. St. Hilaike in opere suo „Promier Memoire sur la famille 

 des Polygaleae" etiam Mundtiam et Comesperma pro generibus 

 utrique haemisphaerio communibus declaraverit, in imperfecta eoruui 

 cognitione nititur, ut supra (p. 46 et 47) jam adnotavimus. 

 ***) Forsitan vero species una alterave ex Australia in hanc ditionem 

 procurrit. 



t) P- oppositifolia et myrtifolia ob florum elegantiam in hortos 

 Europaeos introductae sunt. 



Polygal. 



morpha, in Asia tropica occidentalique et in Africa tropica late 

 dispersa, etiam in India occidentali (Cuba et S. Vincent) ob-- 

 servata est, probabiliter autem in has insulas casu fortuito 

 cum frumento illata. 



Numerus Polygalarum Americam borealem inhabitantium 

 cc. 30 habetur, Brasiliensium et in terris vicinis obvenientium 85, 

 extrabrasiliensium austro-americanarum cc. 20; duae tantum insulis 

 Antillanis peculiares. Detractis speciebus Americae australi et 

 boreali communibus, Novo orbi peculiares restant 125 — 130 vel 

 totius generis dimidia pars, quarum quidem duae tertiae in 

 limites Florae nostrae cadunt. 



Sectiones, in quas species Polygalae austro-americanas supra 

 p. 4 disposuimus, quoad distributionem geographicam rationes 

 quasdam memorabiles offerunt. Differentia, quae facillime in 

 oculos cadit et jam ab ill. St. Hilaihe ad divisionem generis ad- 

 hibita est, praesentia nempe vel absentia cristam fimbriatae in 

 lobo corollae antico, licet huic notae dignitatem morphologicam 

 graviorem adscribere nequeam, quum cristae pro appendice tan- 

 tum petali nee pro petalo abortivo habeam, tamen cum aliis 

 characteribus tam bene convenit, ut fundamentum divisionis ad- 

 modum naturalis praebere valeat. Species vero ecristatae in 

 antiquo orbe perrarae, omnes illae insigniores, turn austro-afri- 

 canae, turn orientali -indicae, crista conspicua donatae sunt. In 

 America contra species ecristatae, tam lucide ab ill. St. Hilaire 

 illustratae, frequentes sunt et praesertim formas grandifloras in- 

 cludunt, quae haud raro, e. gr. P. spectabilis et grandijlora, 

 Polygalas Africanas et Asiaticas florum pulchritie aequant, imo 

 supcrant. Specierum ecristatarum Brasiliam inhabitant 22; quas 

 in duas sectiones A et B (supra p. 4) disposuimus, praesertim 

 styli sepalorumque indole diversas. 



Sectio A (species 1—10) iterum in duas subsectiones divi- 

 ditur, quarum notas diagnosticas supra p. 5 indicavimus. Species 

 subsectionis prioris suflfrutices effingunt haud ultra 1—2 ped. 

 altos; sedem habent praesertim in sylvaticis provinciarum Rio 

 de Janeiro et Minas Geraf's. Subsectio altera contra frutices 

 elatos, foliis magnis floribusque speciosis onustos includit, qui 

 aeque ac priores praecipue in provinces mediis et australibus 

 occurrunt, excepta P. Laureola, planta per totam Americam 

 calidiorein divulgata, et P. spectabili , quae simul in provincia 

 Rio de Janeiro et in ditione Amazonica observatur. Praeterea 

 species nonnullae in sectionem A inserendae extra Brasiliam, 

 scil. in America centrali et in Mexico, stationem habent, ut 

 P. americana, puberula, rivinaefolia et al. 



Species sectionis B (supra n. 11—22), quae, praeter cari- 

 nam ecristatam, stylo praecipue denotantur rectangular iter cur- 

 vato, sepalis exterioribus inferioribus connatis, seminis caruncula 

 galeata et exappendiculata, herbaceae sunt vel suffruticosae et di- 

 stributione gaudent latiore quam eae sectionis A. Nonnullae 

 super totam Americam australem vel super Brasiliam totam va- 

 gant, paucae tantum arctioribus limitibus continentur. Prae- 

 cipue abundant in ditione Najadum (regione Amazonica), unde 

 nonnullae in Guianam, adeo in Venezuelam, una (P. angusti- 

 folia) usque in Indiam occidentalem procurrunt. Etiam ex hac 

 sectione singulae extra Brasiliam habitant, ut P. grandifolia 

 in America boreali etc. 



Sectio C (spec. 23 — 37), licet minus naturalis quam re- 

 liquae, formas tamen continet habitu aphyllo vel subaphyllo in- 

 signes.*) Hae praecipue in regionibus elevatis Brasiliae mediae 



*) Nonnullae foliis fere prorsus carent, ut P. suhtilis , ftliformis et 

 atropurpurea; aliae formas intermedias inter hanc et reliquas sec- 

 tiones referunt. 



11 



