79 



POLYGALEAE: GEOGRAPHIA ET USUS. 



80 



(Oreadum et Hamadryadum) naseuntur, itaque quodammodo spe- 

 ciebus subaphyllis regionum siccarum Veteris orbis respondent, 

 nisi quod in Brasilia formae illae spinosae, quales in antiquo 

 orbe inveniuntur, prorsus deficiant. Species hujus sectionis 

 15 habentur, quarura 8 novae*); fere omnes, exceptis quidem 

 P. tenui et subtili, in Brasilia endemicae limitibusque sat arctis 

 circumscriptae sunt. Connnode in trcs subsectiones dividi pos~ 

 sunt; quarum prima (speciebus G) seminibus strophiolatis in- 

 signis, etiam in ditione Najadum baud deficit. Sectio secunda 

 ex una tantum specie, eaque nova, P. monosperma constat, quae 

 stationem in provincia Minarum habet. Semina ejus estrophio- 

 lata, sed abortu alterius loculi in quovis fructu ad unum reducta 

 sunt; id quod subinde etiam in P. Duarteana et praeterea in 

 plerisque Monninae speciebus observatur. Reliquae 8 species 

 semine gaudent strophiolato simulatque habitu rigidiore; stro- 

 phiola parva quidem, ut in speciebus carina cristata donatis, sed 

 appendicibus duabus albis in dorso seminis descendentibus eique 

 saepe aequilongis instructa est. Qua nota a plerisque speciebus 

 strophiolatis gerontogaeis differunt, quibus appendices tres solem- 

 niter conveniunt. 



Sectio D (spec. 38—49) foliis parvis at numerosis confertis- 

 que, floribus in racemos subcapitatos congestis, seminibus bi- 

 appendiculatis insignita, item in duas subsectiones dividitur. In 

 priore caulis erectus rigidusque, folia dura et saepe decidua ha- 

 bentur; species omnes hue pertinentes (5), jam ab ill. St. Hi- 

 laire descriptae, regionibus siccis Brasiliae mediae, scil. provin- 

 ciarum Minas Geraes, Piauhy et Goyaz, peculiares sunt. Sub- 

 sectionis alterius, cui caules procumbentes et cum foliis plus 

 minus carnosi et succulenti conveniunt, species omnes locis sabu- 

 losis, tarn maritimis quam internis, nascuntur et praesertim re- 

 gionibus occidentalibus et australibus, ut Chili, Peruviae, Monte- 

 video etc. peculiares sunt, unde quaedam (P. Neaei, gnidioides 

 et al.) in Patagoniam et in insulas Galopagos procurrunt. Aequa- 

 torem versus autem ultra provinciam Rio de Janeiro transgredi 

 non videntur. Huic sectioni duas tantum novitias supra addi- 

 dimus, quarum vero una* P. sedoides, formam Polygalae satis 

 memorabilem refert. 



Sectio E (spec. 50—63) foliis omnibus vel inferioribus sal- 

 tern verticillatis gaudet; folia tamen infima in quibusdam spe- 

 ciebus tarn caduca sunt, ut raro in herbariis conspiciantur. Haec 

 sectio fere prorsus in Americam restricta est, quum Polygalae 

 gcrontogaeae, una excepta Capensi P. oppositifolia, foliis alternis 

 denotentur; non solum vero in America australi, sed etiam in 

 boreali occurrit, ubi P. verticil lata, cruciata et hicolor, foliis om T 

 nino oppositis donatae, crescunt. Neque species verticillatae in 

 America centrali, neque in Peru via et Ecuador desunt; intra 

 Brasiliam praecipue in Najadum ditione abundant, austrum versus 

 gradatim rarescunt, in Brasilia extratropica paene desunt. **) Inter 

 species Brasilienses P. paniculata latissima omnium gaudet area; 

 vagat enim per totam Americam calidiorem. Nonnullae praeter 

 in Brasilia etiam in Guiana, Venezuela, Guatemala et in Antil- 

 lanis insulis crescunt, ut P. Timoutou, hygrophila, longicaulis, 

 adenophora et variabilis. 



Sectiones F et G (spec. 64—80) Polygalas Brasilienses omnes 

 includunt, quae sectionibus antccedentibus accenseri nequeunt 

 simulatque majore affinitate cum speciebus gerontogaeis denotantur. 



*) Computatis iis, quae ab ill. St. Hu.airk varietatum titulo sub 

 P. paludusa enumerautur, planta, cujus tjpum a P. tenui DC. di- 

 stinguere nequeo. 

 **J Hae species subinde pro statione variabiles sunt; ita P. tfracitis in 

 specimidfbus e Surinam!* oritindis folia omnia verticillata ex hi bet, 

 in Braiilieusibus tantum Inferior*. Similiter aliae sese liabent. 



Distributione geographica hae sectiones rationes characteristicas 

 haud offerunt; stationes singularum specierum supra in parte 

 descriptiva conferantur. 



2. Acanthocladus, a Poly gala praecipue spinarum prae- 

 sentia, calyce deciduo et fructus forma diversus, cum Polygalae 

 sectione B corollam ecristatam, stylum rectangulo curvatum et 

 semina strophiolata exappendiculata communia habet, attamen 

 geographice ab hae sectione in eo recedit, ut duae ejus species 

 in provincias Rio de Janeiro et S. Paulo restrictae sint. — - Spe- 

 cies ilia nova, quam supra descripsimus, A. albicans, charac- 

 terem memorabilem in eo offert, ut petala omnia 5 evoluta habeat ; 

 quorum dispositione demonstratur, petala duo accessoria antico- 

 lateralia esse, unde ea, quae in Acanthoclado Brasiliensi et in 

 omnibus Polygalis sola adsunt, superiora vel postica recognos- 

 cuntur, qualia jam viris ell. St. Hilaire, Payer et Asa Gray 

 visa sunt, contra sententiam ell. Bentham et Hooker, qui ea 

 pro antico-lateraiibus habuerunt. 



3. Bredemeyerae genus bene naturale a Polygala turn 

 habitu scandente, turn inflorescentiis paniculatis, fructu cuneato 

 et seminibus comatis recedit, florum contra structuni a Polygalae 

 sectione B, nisi sepalis omnibus discretis, vix differt, itemque 

 species Bredemeyerae inter se invicem aegre tantum distingui 

 possunt. Totum genus, 13 species complectens, sedem principa- 

 lem in ditione Amazonica Guianisque conterminis habet et non- 

 nullis speciebus ibidem restrictum est; singulae vero, ut Br. 

 revoluta, Martiana, laurifolia, velutina, potius in ditione Drya- 

 dum et Oreadam nascuntur , aliae , ut Br. floribunda , super to- 

 tam Brasiliam terrasque conterminas vagant. Br. cuneata hucusque 

 tantummodo in Guiana observata est. 



4. Hualania, Bredemeyerae quoad flores fructusque si- 

 milis, di versa autem habitu aphyllo erecto-fruticoso (nee scan- 

 dente) et imprimis seminis coma a tota teste superficie, nee a 

 caruncula tantum excrescente (qua quidem nota ad genus Austra- 

 liense Comesperma accedit) , unam tantum exhibet speciem, 

 quae in provincia Chilensi Mendoza, nondum vero in Brasilia, 

 reperta est. 



5. Monninae genus totum, species 40 — 50 vel forte nu- 

 merosiores adhuc continens, in Americam continentalem , prae- 

 sertim temperatam et occidentalem restrictum est. Specierum 

 pars major Peruviam, Ecuador et Novam Granatam inhabitat, 

 unde complures in Chile, Paraguariam et Brasiliam australem, 

 septentrionem versus autem per isthmum Panamensem usque in 

 Mexicum et Texam procurrunt. Brasiliam amazonicam Guianasque 

 hoc genus prorsus fugere videtur; item in Antillanis deficit. 

 Species Americam occidentalem et centralem inhabitantes habitu 

 fruticoso et grandifolio denotantur, quum Brasilienses potius her- 

 baceae, saepius vero radice vel rhizomate crasso tuberoso do- 

 natae sint. Species in Brasilia 11 occurrunt, quae praecipue 

 Napaearum districtum affectant, in septentrione subinde usque in 

 provinciam Piauhy, austrum versus in Montevideum et Paragua- 

 riam procurrentes. — Monnina aeque ac genera antecedentia pe- 

 tala 3 tantum possidet; non vero petala lateralia, sed superiora 

 abortu desunt. Carina semper ecristata exstat, fructus indehis- 

 cens, drupaceus et in plerisque abortu unilocularis et monosper- 

 my; ceterum fructus pro specierum ratione nunc exalatus, nunc 

 ala cinctus existit, ita ut in Brasilia species tres biloculares occur- 

 rant, quarum una exalata, duae alatae, insuperque 7 uniloculars 

 alatae, et una unilocularis exalata. 



6. Securidaca inter genera Polygalearum praeter Po- 

 lygalam ipsam latissima gaudet disseminatione et praeter in 

 America tropica, ubi sedem principalem habet, etiam in vetere 

 orbe repraesentatur (4 speciebus in Asia, 2 in Africa tropica). 



