81 



POLYGALEAE: GEOGRAPHIA ET USUS. 



82 



Floribus Polygalae fere prorsus conformis , Securulaca ab hoc 

 genere praecipue differt habitu fere semper scandente, fructu 

 uniloculari monospermo indehiscente et plus minus samaroideo. 

 Species austro-americnnae 18 commode in sectiones quatuor divi- 

 duntur; eae sectionis prioris (spec. 1 — 10), racemis plerumque 

 terminalibus , carina cristata et fructu unialato distinctae, per 

 totam Brasiliam inde a provincia Rio de Janeiro usque ad oras 

 imperii septentrionales divnlgatae sunt et ex parte latius adhuc 

 in Peruviam, Novam Granatam etc. vagant. Sec. major hucusque 

 solum in Guiana gallica reperta est. In austro a Rio de 

 Janeiro nulla observatur; sed extra Brasiliam species quaedam, 

 supra non descriptae, in Mexico (S. sylvestris) et Antillanis in- 

 sulis degunt. Sectio altera, fructibus bialatis et floribus foliisque 

 in universum majoribus a praecedente diversa, species ' tantum 2 

 continet, Najadum ditioni et Peruviae conterminae proprias. Item 

 species tres sectionis tertiae, carina ecristata et petalis superio- 

 ribus complicatis insignis, Najadum regionem Guianamque in- 

 habitant, similique distributione etiam sectio quarta (spec. 16— 18) 

 gaudet, quae racemis axillaribus denotatur. An S. Corytholobium 

 huic sectioni adscribenda sit, adhuc dubium est; forte haec 

 planta, cm racemi fasciculatim decurtati et fructus anguste alati 

 habitum tarn peculiarem tribuunt, ut ab ill. Bkntham pro genere 

 proprio habita sit, in distinctam sectionem collocanda erit. 



7. Kramer iac, generis „abnormalis" , de cujus tamen 

 structura et affinitate hoc loco non disputabimus, species hucusque 

 notae cc. 15 loca sicca aridaque praediligunt et majore ex parte 

 Mexicum, Texam terrasque vicinas inhabitant, nonnullae quoque 

 in Peruvia, Ecuador et Chile observatae, una in Florida (Kr. lan- 

 ceolate). Species unica, quam Antillanae alunt, Kr. Ixina Linn., 

 verisimiliter ibidem endemica est; b. Kuntii quidem earn etiam 

 in ditione Amazonica indicavit, probabiliter autem Kr. tomen- 

 tosam St. Hil. ante oculos habuit. Intra Brasiliae limites species 

 6 observatae sunt; hae omnes praetcr Kr. tornentosam , in tota 

 America tropica disseminatam , in regionibus siccis provinciarum 

 Minas Geraes, Goyaz et Piauhy (Oreadum et Hamadryadum) 

 sedem principalem habent. 



8. De Moutabea denique jam a b. Martio in appendice ad 

 Ebenace.arum monographiam in hac Flora disputatum est. Licet 

 celeberrimus autor genus Ebenaceis proxime affine crediderit, 

 nobis tamen sententia virorum ell. Bektham et Hooker, atque 

 cl. Hieun, qui nuperiore tempore Ebenacearum monographiam 

 accuratissimam edidit, naturae magis respondere videtur, qui 

 Moutabeam Polygaleis accensuerunt. Ceterum species 5 hujus 

 generis praecipue in Guiana nascuntur, unde etiam in Brasiliam 

 amazonicam intrant. 



Usus Polygalacearum Brasiliensium non conspicuus est.*) 

 In universum hie ordo, similiter ac Violaceae, substantia amara 

 denotatur, praecipue in radicibus foliisque obvia, cui species non- 

 nullae virtutem emeticam , purgativam et diureticam debent. 

 Subinde etiam pro antifebrili vel contra morsus serpentum ad- 

 hibentur. Maxima omnium gaudet laude medicinali Poly gala 

 Senega , planta boreali - Americana, cujus e radice, „radix 

 Senegae" dicta, in apparatum medicaminum Europaeorum re- 

 cepta, substantias quasdam peculiares, Seneginum, Polyga- 

 linum et acidum Polygalicum dictas , chemici elicuerunt. 

 Ob effectual, quern in membranas mucosas organorum respiran- 

 tium exserit, et ob vim, qua energiam systematis lymphatici in- 

 tendit, apud medicos in tractandis pulmonum morbis non infimi 

 nominis est (Endlicher, Enchirid. 569). Similem efficaciam etiam, 

 e speciebus Brasiliensibus, Polygalae fimbriatae (P. serpentariae 

 Mart.) tribuunt, itemque P. paniculatae , quam in Rio de Ja- 

 neiro pro thea medicinali adhibent, et P. angulatae (P. Poaya 

 Mart), quae nominibus Poaya de campo vel Ipecacuanha 

 do Brasil vulgo nota, radicem offert emeticam, praesertim in 

 febribus biliosis conducentem**). 



Cortex radicis Monninae polystachtjae et salicifoliae, plan- 

 tarum in Peruvia indigenarum, principio pollet saponaceo, quod 

 pro cosmetico a mulieribus Peruvianis adhibetur; eadem radix 

 etiam in dysenteriis commendatur. 



Kramer iae radices stryphno seu acido mimotannico, ger- 

 manice „Ratanhiagerbsaure" dicto, scatent eique vim vehementer 

 adstringentom debent. Praesertim radices Krameriae, triandrae 

 in usu sunt, plantae in eadem fere ditione cum Cinchonis genuinis 

 crescentis; hae „Ratanhiam peruvianam" pharmacopolarum 

 sistunt. „Ratanhia Antillana", qua praecipue Francogalli 

 utuntur, ab Antillana Kr. Ixina provenit; „Ratanhia sabanilla 

 vel Novo- Gran a ten sis" a Kr. Ixina war. Granatensi Triana, 

 quae vero probabiliter eadem est ac Kr. tomentosa St. Hil. 

 Nuperiore tempore etiam e Brasilia (Para) radix Ratanhiae in 

 commercium venit***), cujus vero de origine botanico nil certi 

 habemus. Krameriae argenteae Mart. (Ratanha da terra 

 Brasil.) radicem et extractum inde paratum iisdem indicatio- 

 tionibus, ac Ratanhia peruviana, in Brasilia adhiberi retulit 

 b. MaktiusJ-). 

 A. W. Bennett. 



*) N'onnullae species ;i vaccis eoinesae lac earuin auyere dicuntur, unde 

 nometi Polpgala , e nolvg - nuilliini, et ynXn rr lac, originem 

 ducit. Ohservationes vero certae hac de re desunt. 

 **) Mahtii's, Specimen mat. med. Bras. p. la, et Syst. mat. med. veg. 

 Bras. 94. 

 ***) cf. Fi.uKCKifiKii, I'harmacognosie, p. SOfl 

 ''() Byni. mnt. med. veg. Bras. 51. 



