CALLITRICHINEAE: CALLITRICHE. 



De flokibus. 



Flores typice diclines, solitarii e singulis stamimbus aut pi- 

 stfflis format! , plerumque ita sunt dispositi, ut frondum flores 

 procreantium inferiora foliorum paria singulos flores iemmeos, 

 superiora masculos in axillis ferant. Haud raro in CalhtncMs 

 una eademque axilla plures (duas vel tres) gemmas progignit 

 •hoc ordine, ut accessoriae infra primariam prodeant, quare si 

 primaria in florem transformata est, accessoria in ramulum fo- 

 liatum evolvitur, frondem foliosam infra florem axillarem femi- 

 neura aut masculum positam invenies (fig. 33. 34), quod in 

 quibusdam speciebus saepissime observatur; si autem utraque in 

 florem abit, flores bini sibi invicem superpositi occurrunt, qui 

 vel ejusdem sexus sunt (nonnunquam uterque femineus) vel, si 

 diversi, florem hermaphroditum mentiuntur. Saepissime flos pri- 

 marius masculus, accessorius infra ilium positus femineus evadit, 

 quod in speciebus nonnullis vel in locis quibusdam tam frequenter 

 evenit, ut aliis casibus non comparatis de bisexuali florum indole 

 vix dubitaveris. Raro flos masculus infra femineum positus, vel 

 pistillum inter bina stamina observatum esse dicitur, id quod ego 

 hue usque non vidi, ceterum ad eandem ramificationis accessoriae 

 rationem referendum esse puto. 



Flos masculus stamine formatur simplici, quod, si evo- 

 lutionem investigamus , e protuberantia meristematica axillari 

 prodit sine ulla axis floralis, e quo illud enascatur evidentia, 

 ideoque jure haud minore quam quarumdam aliarum plantarum 

 stamina, siquidem stamina terminalia existere concedimus (quod 

 ego nondum omnibus dubiis absolutum puto) , terminalibus ad- 

 scribendum est. Apicalis illius protuberantiae pars transformatur 

 in antheram, qua jam formata e partis basilaris incremento inter- 

 calari filamentum prodit, e paucis stratis regularibus cellularum 

 parenchymaticarum fasciculum fibrovasalem axilem cum vasis 

 paucis tenerrimis cingentibus constans, in speciebus nonnullis, 

 praecipue terrestribus semper breve, in aliis, amphibiis, extensione 

 cellularum longius et vel post anthesim nonnunquam in longitu- 

 dinem fere centimetri productum. Ipsa anthera, filamenti basi 

 affixa, fere reniformis, sulcis duobus in apice antherae decussatis, 

 transversali et mediano notatur, quorum prior dehiscentiam totius 

 antherae in duas valvulas fere aequales, anteriorem et posterio- 

 rem, indicat (v. fig. 36). Interiorem antherae structuram sectio- 

 nibus transversis ante maturitatis tempus factis recognoscere 

 licet, quibus demonstratur, parietes externos ex epidermide cellu- 

 larum polygonalium atque e strato cellularum fibrosarum, oblon- 

 garum et saepius flexuosarum formari, connectivum autem, quod 

 filamentum continuat, cum dissepimento jungi mediano, antheram 

 in loculos duos laterales dividente, e nonnullis cellularum fibro- 

 sarum stratis consistente, denique loculos septis singulis transver- 

 salibus, sulcum antherae transversalem attingentibus , nonnisi e 

 cellulis tenuibus parenchymaticis formatis, in binas thecas, an- 

 teriorem et posteriorem, dividi. Quorum septorum primum trans- 

 versalia destruuntur et nonnunquam ante anthesim prorsus eva- 

 nescunt; postea saepe vel medianum ab antherae apice avellitur 

 et marcescit, antheramque prorsus maturam bilocularem adeove 

 unilocularem esse et connectivum in media ejus cavitate in apicem 

 conicum finiri judicares. 



Pollinis cellulae in nostrarum specierum nulla notis valde 

 memorabilibus insignes sunt; forma globosa vel ellipsoidea, mem- 

 brana externa tuberculis exiguis aspera, prorsus homogenea nulla 

 parte emissionem tubi pollinici praemonstrat. 



Flos femineus, aeque ut masculus omnino achlamydeus, 

 formatur e duobus carpidiis, e gibbere primum e folii axilla pro- 

 deunte aximque floralem repraesentante ad dextram sinistramque 



orientibus et in germen stigmatibus binis instructum coalescen- 

 tibus. Sed antequam pistilli ipsius evolutionem et structuram 

 exponamus, mentionem facere oportet duarum aliarum partium 

 quae non semper, sed saepe in compagem floris ingrediuntur: 

 pedunculi et bracteolarum sic dictarum. 



Ea axis floralis pars, quae infra carpidiorum insertionem 

 sita est, semper initio pulvinar cellulosum humile sistit et sae- 

 pissime in hoc statu usque ad finem conservatur, ita ut flos fe- 

 mineus fructusque sessiles vel subsessiles appareant. Nonnunquam 

 autem ilia pars jam ante tempus florendi incremento intercalari 

 in pedunculum extenditur longitudine germen bis terve superan- 

 tem, vel, si non ante anthesim, etiam post earn, dum fructus ma- 

 turescit, pedunculus eodem modo formatur, fructusque in pedun- 

 culo plures millimetros adeoque centimetrum longitudine attin-. 

 gente positus est (cf. fig. 35. 42. 45- 46.)- Pedunculo huic non- 

 nulla sed modica vis in distinguendis speciebus tribuenda est; 

 in aliis enim speciebus nunquam, in aliis saepe vel plerumque, 

 vix in ulla prorsus constanter adest ; certe formae quaedam pe- 

 dunculatae aliis non pedunculatis tam propinquae sunt, ut vix 

 specifice separari possint. Plerumque ne in eadem quidem planta 

 longitudo pedunculi constans reperitur, fructibus inferioribus lon- 

 gius, superioribus breviter pedunculatis vel subsessilibus. 



Partes a cl. Kuetzing bracteolarum nomine salutatae, simi- 

 liter ut pedunculus inconstantes, in compluribus speciebus semper, 

 in aliis plerumque vel nonnunquam, in aliis (ut C. dejiexa) nun- 

 quam occurrunt et, ubi desunt, jam a primo initio (quod quidem 

 in nonnullis speciebus accuratius observavi) non formantur. Situs 

 earum in axilla folii floriferi ad dextram sinistramque vel sta- 

 minis vel carpidiorum est (v. fig. 12. 13.), quare haud ineptum 

 esse videtur, pro prophyllis eas habere. Pro perianthii enim 

 partibus omnino non possunt haberi, quia in iis Calliiricharum 

 formis, in quibus cum pedunculo conjunctae occurrunt (quod non 

 frequens est), hie supra eas formatur, ita ut ad basim pedunculi 

 relinquantur, et quia, ut ante commemoravi, pedunculus ipse in 

 tali planta inconstans , nunc longior, nunc brevior aut fere nullus 

 est. Si (quod in speciebus quibusdam observatur) flores pro- 

 phyllis praediti sunt simulque eadem axilla flores duos gignit, 

 accessorius plerumque prophyllis caret; porro, si flos uterque fe- 

 mineus est primariique basis in pedunculum extenditur, acces- 

 sorius sessilis vel subsessilis esse solet. Structura ceterum pro- 

 phyllorum valde simplex est et, ut evolutio quoque, illi tricho- 

 matum (pilorum vegetabilium) fere respondet, nam tantummodo e 

 laminis epidermicis formantur. Sacculi sunt semilunares vel apice 

 libero plus minus hamati, concavitate introrsum (versus florem) 

 spectante, materia gasiformi repleti, noncolorati, tenerrimi, pariete 

 e simplici strato cellularum epidermidis more sinuatarum, granula 

 solida pauca et minuta continentium composito, et, si evolutionem 

 respicias, e lamina prodeunt duplex cellularum stratum mon- 

 strante, superficiem alteram ad florem, alteram foras vertente; 

 postea strata hae a se invicem discedunt totaque pars incremento 

 inaequali eorum in formam illam concavam vertitur. Pili stel- 

 lati haud raro e singulis earum cellulis prodeunt. 



Carpidia igitur iis, quae supra diximus, in flore femineo 

 prophyllis si haec adsunt opponuntur, id quod cum phyllotaxeos 

 regulis non quadrat nee abortu verticilli intermedii explicari 

 potest, quia evolutionis historia nulla partium aborientium ve- 

 stigia suppeditat. Carpidia primo initio verruculas sistunt, quae 

 vero mox in valla dilatatae parte antica et postica junguntur et 

 consociatae ad axim floralem introrsum vertuntur, cum quo con- 

 fusa placentas duas centrales formant. Interea simul cum septo 

 pistilli mediano, quod internis carpidiorum partibus componitur 



