11 



CALLITEICHINEAE: CALLITRICHE. 



12 



regularia, et radialiter in sectores plerumque octo dispositae sunt, 

 qui sectores in strato intimo et secundo cellulis singulis, in tertio 

 plerumque binis, in quarto (seu extremo) iterata duplicatione saepe 

 quaternis cellulis componuntur, ita tamen, ut in iis sectonbus 

 qui ob compressam erabryonis formam angustiores sunt, haec 

 cellularum multiplicatio incompleta sit. Omnes praeterea hae 

 cellulae longitudinaliter in series regulares ordinatae formam 

 elongato-parenchymaticam exhibent. Axim denique occupat fasci- 

 culus cellularum etiam angustiorum, polygonali-prismaticarum, 

 cum cellulis corticalibus intimis quoad parietes radiales alter- 

 nantium (fig. 27. 28.), quarum in sectione transversa 15-20 

 conspiciuntur; ex hoc fasciculo corpus fibrovasale plantulae ger- 

 minantis conficitur. Stratum epidermale et cortex in extremitate 

 radiculari embryonis fasciculum axilem tegentes continuantur, sed 

 numero stratorum corticalium ad unum reducto, ibique ipsa a 

 calyptra teguntur (fig. 21). Plumula papilliformis e cellulis mi- 

 nutissimis meristematicis componitur; cotyledonum contra cras- 

 sorum tela simili modo ac axis hypocotyledonea praeter epider- 

 midem in strata duo, minus tamen accurate segregata, divisa est, 

 externum parenchymatosum , et fasciculum internum prismatico- 

 cellulosum (fig. 29) ; fasciculus enim axeos embryonalis in duos 

 fasciculos cotyledoneos finditur, quo fit, ut in plantula germinante 

 vasa singula ex axi continua in cotyledones jam prius egre- 

 diantur, quam in axi epicotyledonea, e plumula originem capiente, 

 vasa formata sint. 



De fructu. 



Fructus maturus germini forma aliquantum similis, attamen 

 nonnullis notis ab eo diversus est; non enim omnibus diametris 

 aequaliter grandescit, sed eo semper magis diametro, qui com- 

 missurae carpidiorum respondet, quam eo, qui carpidiorum dorsa 

 conjungit. Igitur septa genuina ovarii aliquantum in latitudinem 

 extenduntur, et e germine isodiametrico fructus fit a dorsis car- 

 pidiorum (sen diametro transversali) plus minus compressus. 

 Altitudo fructus in variis Callitrichis ita variatur, ut modo dia- 

 metrum commissuralem superet, modo ab eo superetur. Anguli 

 porro in nonnullis satis rotundati conservantur , in majore tamen 

 specierum parte in cristas vel carinas acuminantur vel in alas 

 latiores excrescunt; sulci commissurales nunc leniter impressi vel 

 planiusculi conspiciuntur, nunc magis excavati in incisuras pro- 

 fundiores vertuntur; dorsales nunquam altitudinem majorem at- 

 tingunt. Stigmata nunc fugacissima sunt et brevi post fecunda- 

 tionem dejiciuntur, nunc stabiliora marcescunt fructuique semi- 

 maturo vel etiam maturo imposita sunt. Axilis fructus pars inter- 

 dum parte inferiore aliquantum incrassatur, fructusque parte su- 

 periore transversaliter compressus, inferiore strumosus aut parum 

 compressus evadit, id quod in speciebus nonnullis americanis et 

 australicis, praesertim terrestribus et verisiiniliter majore ex parte 

 annuis observatur. 



Quod ad structuram pericarpii attinet, drupaceum appellan- 

 dum est, putaminibus quatuor tenuibus, non tarn lignosis quam 

 potius coriaceis vel pergamenis, flexibilibus, omnino a se invicem 

 separates, in parenchymate satis parco immersis, undique clausis 

 praeter aperturam placentarem, rimae verticalis formam referen- 

 tem. Parenchyma pericarpii epidermide tegitur cellularum poly- 

 gonalium; ipsum in superficie externa putaminum stratis paucis 

 (2—3) cellularum chlorophyllosarum componitur, dum in interio- 

 ribus partibus putamina tela parenchymatosa uberiore inter- 

 jacente, a fasciculorum supra commemoratorum reliquiis perlu- 

 strata junguntur. In hoc parenchymate tempore maturitatis de- 

 hiscentia fructus perficitur, qua decussatim in quatuor mericarpia 



singula putamina includentia secedit. Fasciculi fibrovasales car- 

 pidiorum dorsales ea dehiscendi planitie, quae transversaliter por- 



rigitur, finduntur. 



Putaminum denique structura valde singularis est et magis 

 intricata, quam ob parietum tenuitatem exspectares. Dividitur 

 in tabulata duo, quorum interius fibrosum est, exterius, quod 

 dictyo-parenchymaticum („Netzparenchymschicht") vocabo, tran- 

 situm ad parenchyma fructus moderat. Illud duobus componitur 

 stratis cellularum elongatarum, fusiformium vel potius fibrifor- 

 mium, ad extremitates angustato - acuminatarum , sectione trans- 

 versa plerumque tetragonarum , cavitatibus angustis, parietibus 

 crassis, membranis primariis aliquantum lignosis, secundariis (in- 

 terioribus) e cellulosa constantibus. Quae duo fibrarum strata 

 oblique inter se decussata arete cohaerent, itemque fibrae ejusdem 

 strati firmiter conglutinatae sunt adeoque longae, ut magnam pu- 

 taminis partem unaquaeque, in angulis genu instar flexa, am- 

 plectatur. Tabulatum dictyoparenchymaticum externo horum stra- 

 torum insidet unoque formatur cellularum strato, quarum mem- 

 branae magna ex parte tenues, sed certis locis insigniter et cha- 

 racteristice incrassatae sunt. Primum enim annulus valde incras- 

 satus basim unius cujusque harum cellularum (id est: super- 

 ficiem internam) circumcingit. Qui annuli conjuncti, si puta- 

 minum superficiem contemplamur (fig. 25. 39.) retis elegantis 

 taeniarum fuscarum vel brunnearum lignosarum, interstitiis ro- 

 tundatis cellularum fibrosarum cursum monstrantibus , aspectum 

 praebent. Deinde parietes radiales earumdem cellularum aliis 

 striis incrassatis minus robustis, sed vix minus insignibus, ornati 

 sunt, quae partim angulos earum radiales tenent partim ab his 

 strias emittunt vel tenuiores, in parietibus evanescentes , vel va- 

 lidiores ibi reticulatim inter se conjunctas aut in verticibus cel- 

 lularum inter se confluentes. Quae structurae cellularum dictyo- 

 parenchymaticarum varietates, praesertim earum, quae ad angulos 

 fructus sitae sunt et carinas ibi constituunt (fig. 26. 40. 44. 48.), 

 haud parvi in speciebus discernendis momenti sunt. In nonnullis 

 praeterea speciebus eae parenchymatis fructus cellulae, quae ad 

 angulos ejus sitae sunt, structurae strati dictyoparenchymatici 

 participes fiunt, alaque e pluribus talium cellularum stratis ex- 

 struitur. In compluribus speciebus (praesertim terrestribus) in 

 singulis strati dictyoparenchymatici cellulis singuli calcis oxalicae 

 crystalli paulo ante fructus maturitatem deponuntur. 



OBSERVATIONES SYSTEMATICAE ET GEOGRAPHICAL 



Affinitas Callitrichinearum ad diem dubia est, nam cum 

 omnibus familiis, cum quibus auctores eas conjunxerunt, tantum- 

 modo, si eos characteres, qui maximi momenti sunt, scilicet em- 

 bryologicos, respicimus, analogias leves et quasi fortuitas ex- 

 hibent. Ab Euphorbiaceis , cum quibus ill. Richard, Lindley, 

 Reichenbach, Baillon eas conjunxerunt, valde abhorrent; ab 

 Ralorayeis, quibus a clariss. viris R. Brown, De Candolee, 

 Bentham et Hooker et aliis adscriptae sunt, nunc gravissimis 

 characteribus distare puto. Forte cum Hippurideis, et ipsis in- 

 certam sedem tenentibus, minime inepte comparandae sunt. 



Species novimus circiter 25, partim valde insignes, partim 

 valde variabiles et formis hinc inde dubiis sibi invicem approxi- 

 matas. Subgenera primaria existunt duo, quorum alterum, minus, 

 species submersas, in expositione antecedente omissas, continens 

 hemisphaerio boreali proprium est, alterum per omnem orbem, 

 excepta Africa australiori, dispersum, vix exacte me judice in 

 sectiones dividi potest, quia characteres inter species annuas, te- 

 nellas, terrestres, et robustiores, perennes, amphibias intercedentea 



