113 



VOCH YSI ACEAE : ERISMA - TABULAE EXPLICATAE - GEOGRAPHI A. 



114 



Cicinni ad a 1 /,— 3 cm. Ig. Pedunculi 6—7 mm.; pedicei.li c. 1 mm. Ig. 

 Ai.abastra ovoidea obtusa , c. 3—4 mm. longa, dense fulvo - pilosa. 

 Calcak 5 mm. Ig. , basi vix 3 mm. crass., rectum; lacinia prima c. 5 

 mm. Ig., 3 mm. lata, reliquae inter earn et lac. quintam cc. 3 mm. Iongam 

 et 3 mm. latam quoad magnitudinem intermediae, omnes ovatae acutius- 

 culae, excepta quarta metnbranacea majore. Stylus pilosus. 



Quamquam specimen meum valde mancum et mutilatum sit, nee spe- 

 cimina originalia nee descriptiones fusiores praesto sint, non dubilo quin 

 cum E. nitidu congruat. 



Habitat in Cayenna • Martin (v. in III). Reg. Berolin. , enmmu- 

 nicatum a Museo Horti Parisieusis). 



Species d u b i a e. 



8. ERISMA MALIFORME Link Mss. „foliis ovalibus subtus 

 tomentosis; racemis axillaribus brevibus; calcare calyce breviore; 

 petalo spathulato truncate." 



„ln Brasilia. — Arbor ramis subtomentosis. Petalum videtur album." 

 (Ex Dietrich Svuops. I. 31. n. 3.). — An Callisthene? 



9. ERISMA NIVEUM Link Mss. „foliis ovalibus v. oblongis 

 obtusis apiculatis, supra glabris nervis pubescentibus, subtus to- 

 mentosis albis; racemis axillaribus, calcare longitudine calycis 

 tomentosi." 



„In Brasilia. — Arbor raruis tomento tenui. Petalum bilobum." 

 (Ex Dietr. Synops. I. 31 n. 4). 



TABULAE EXPLICATAE. 



Tab. II. Callisthene fasciculata, p. 23. 



III. Fig. I. Callisthene microphylla, p. 28. 



„ II. „ major, p. 24. 



IV. „ I. Qualea retusa, p. 34. 



„ II. „ Cassiquiarensis, p. 34. 

 V. Qualea Gardneriana, p. 35. 

 VI. Fig. I. Qualea macropetala, p. 41. 



„ II. „ Glaziovii, p. 53. 

 VII. ,-, I. „ Jundiahy, p. 45. 

 „ II. „ multiflora, p. 44. 

 VIII. „ I. „ psidiifolia, p. 4G. 

 „ II. „ grandiflora, p. 41. 

 IX. Qualea Lundii, p.. 47. 

 X. „ glauca, p. 49. 

 XI. „ intermedia, p. 50. 



Tab. XII. Qualea cryptantha, p. 53. 



XIII. Vochysia obscura, p. 73. 



XIV. „ parviflora, p. 75. 

 XV. Fig. I. Vochysia lucida, p. 77. 



„ II. „ thyrsoidea, p. 88. 

 XVI. „ I. „ oppugnata, p. 87. 

 „ II. „ Tucanorum, p. 89. 

 XVII. „ I. „ laurifolia, p. 96. 



„ II. Salvertia convallariodora, p. 105. 

 XVIJT. „ I. Vochysia calophylla, p. 98. 

 „ II. „ Haenkeana, p. 72. 

 XIX. Vochysia densiflora, p. 101. 

 XX. Erisma laurifolium, p. 109. 

 XXI. Fig. I. Erisma Japura, p. 110. 



„ II. „ floribundum, p. 108. 



Sigla ad cnlcem TrigoninceariiRi quaeres. 



DE VOCHYSIA CE ARUM DISTR T BUTIONE GEO- 

 GRAPHICA. 



Numerus Vochysiacearum omnium hucusque co- 

 gnitarum 97 habetur, quae in genera 5 distributae 

 sunt Fere omnes eae regiones tropicas Americae 

 meridionalis, Brasiliae quidem et Guianae inhabitant; 

 nulla trans Capricornum hucusque observata, una tan- 

 tum ut videtur in Americam centralem disseminata est. 



Duo hujus ordinis centra quoad distributionem 

 geographicam exstant; unum majus in Brasiliae re- 

 gionibus Oreadum Dryadumque, alterum minus in 

 ditione Najadum et in Guiana. Prius praesertim deno- 

 tatur illis Vochysiae speciebus, quae tam floribus in- 

 florescentiisque magnis distincte flavis, quam foliis 

 flavo-viridibus excellunt; multae praeterea, imprimis 

 eae quae regiones „ Campos" vocatas inhabitant, cor- 

 tice ramulorum laminis magnis solubili insignes sunt. 

 Porro in hac regione Salvertiae genus, Vochysiae pro- 



ximum, et magna Qualearum copia, praesertim e serie- 

 bus Amphilochiarum et Costatarum, denique Callisihenes 

 genus, Qualeae prope affine, sedem principalem habent. 

 — Species Vochysiacearum Oreadicae cum Dryadicis 

 arcta affinitate conjunguntur. 



Alterum illud centrum specierum numero priori 

 inferius est, quod vero in exploratione ejus minus per- 

 fecta fortasse causam habet. Salvertiae et Callisihenes 

 genera prorsus desunt, occurrit autem H/risma, in 

 Oreadum Dryadumque regionibus deficiens, numero 

 specierum illis fere aequale. Majorem Vochysiacea- 

 rum partem etiam apud Najades Vochysiae et Qualeae 

 species agunt, praesertim illae, quae floribus minoribus 

 minusque flavis, porro ramulis foliisque obscurius co- 

 loratis denotantur; insuper folia harum specierum, 

 praecipue in Qualeae sectione Calophylloidearum, nervis 

 tenuibus creberrimis, dense confertis, per venulas minutas 

 transversas conjunctis, habitum peculiarem offerunt 



