117 



DE DILLENI ACE ARUM STRUCTURA ATQUE INCREMENTS. 



118 



microscopicum probatum tibi dabit: Corticis stratum extimum 

 efformatur epidermide, sub qua conditur parenchyma corticale, 

 compluribus seriebus dispositum, jam statu sat juvenili stratis 

 peridermatis percursum. Insequuntur libri fasciculi, in cycluin 

 fere continuum ordinati, e cellulis hyalinis pachypleuris lon- 

 gissimis conflati, quae autem saepius intermixtae neque raro 

 prorsus compensatae offeuduntur aliis brevibus cylindricis ejus- 

 dem fere fabricae, nisi poris copiosis canaliformibus (Poren- 

 kan'ale) pervasis , denique eum in modum superpositis cellulis- 

 que libri longis juxtapositis , ut facile intelligas, enatas eas 

 esse per illarum partitionem transversariam. Librum relin- 

 quens conspicies iterum contextum corticalem, radiis parenchy- 

 maticis disseptum, hinc magis parenchymatis instar, illinc fere 

 prosenchymaticum , ad latus internum contextu illo generatore 

 definitum, quern vocant cambium. Qupd efformat annulum te- 

 nuem, corticem a ligno dirimentem. Lignum constat e fasci- 

 culis fibrovascularibus, conflatis e cellulis ligneis prosenehyma- 

 ticis, quae poris s. d. guttulis (Tiipfel) copiosis instructae 

 sunt, et Tasis interjectis, quae ad peripheriam ampla et guttu- 

 losa versus centrum sensim diminuuntur atque in ligno illo 

 primario, quod vocant vaginam medullae (Markscheide) vasis 

 scalaribus paucis atque copiosioribus spiriferis devolubilibus 

 supplentur. Radii dirimentes parenchymatici (rad. inedull.) 

 e 6 — 10 stratis cellularum leptopleurarum parallelepipedarum 

 (forma multum variantium, plerumque in sectione horizontali 

 quadrati formam praebentium, diametro autem verticali hori- 

 zontalem duplo superantium) compositi sunt. Medullae structura 

 nullam praebet singularitatem qualem ipse vidi; cl. autem H. 

 Crueger Trinidadensis in commentatione sua supra citata re- 

 rum satis singularium mentionem facit. Describit enim et dc- 

 pingit cellulas longas valde pachypleuras porosasque, medullae 

 cellulis irregulariter intermixtas, quas salutat „\asa propria"; 

 dein etiam cellularum greges parvos plane ejusdem fabricae, 

 qualem praebent ligni cellulae prosenchymaticae, se in ramulis 

 quibusdam vidisse affirmat. Quas cellularum catervas radiatim 

 parenchymatis cylindrum exilem unamquamque ambire et versus 

 vaginam medullae parenchymal medullari interjectas esse ex- 

 plicat cl. Crueger easque comparat cum similibus apud Argy- 

 reiam formationibus, quae alia re non differunt, quam quod 

 vasis spiriferis sunt instructae. Unde videtur, hasce formatio- 

 nes forte analogon sistere fasciculorum illor.um fibrovascularium 

 incremento definito praeditorum, qui apud Nyctagineas et Pi- 

 peraceas quasdam perfectissimi ,et typici observantur. Qui 

 quum primi et quasi dissoluti e meristemate primitivo (ut signi- 

 ficat cl. Naegeli contextum ad punctum vegetationis, plerumque 

 cambium salutatum) evoluti sint, priusquam enascerentur fas- 

 ciculi cambiales illi, qui in annulum combinati lignum a me- 

 dulla in modum distinctiorem separare possunt, — nunc intra 

 medullam singula efformant atque dispersa corpuscula lignea. 

 Ne autem taceamus, quod huic opinioni obstaculum sit haud 

 leve defectus vasorum spiralium in fasciculis hisce singularibus 

 apud Doliocarpum Rolandri. Utinam examen ulterius lucem 

 afferat! 



Vix singulare quidquam in stirpis incremento per annum 

 secundum atque tertium. Continuitate haud interrupta e cam- 

 bio gignuntur versus peripheriam elementa, quibus aedificatur 

 cortex, versus centrum quibus lignum. Vix memorandum, 

 quod vasa ligni amplitudine accrescunt, radii parenchymatici 

 autem numero, primarii quoque stratis cellularum (20—25) 

 Dilleuiac. 



augentur. Neque vero offenduntur strata annotina , quum tem- 

 poris vicissitudini non pariter, ac in nostro climate subjectae 

 sint stirpes. Attamen in corticis evolutione discrimen leve ob- 

 servatur. Dum enim libri fasciculi primarii aliis contextubus 

 fere nusquam dissepti sunt, fasciculi illos sequentes paren- 

 chymate corticali copioso sunt sejuncti et paucis solum cellulis 

 conflati phalangibus parvis attamen numerosis per parenchyma 

 illud dispersi occurrunt. Neque raro invenias et in hisce fasci- 

 culis cellulas illas breves porosasque, quarum supra memini; 

 parenchymatis autem corticalis cellulae verticali praesertim di- 

 rectione sunt extensae. His temporibus in corticis parte pri- 

 maria (Protenrinde Naegeli, zellige Hulle Mohl) numerosis- 

 sima oriuntur strata peridermatis, quibus efficitur, ut squa- 

 mulis tenuibus delabentibus semper stirps obtegatur. 



Usque ad hoc stadium omnia cum typo incrementi Dico- 

 tyledoneis plurimis communi consentanea. Nunc autem res 

 mutantur. Quarto circiter anno apud Doliocarpum Rolandri, 

 post brevius aut diutius spatium in aliis — exstinguitur 

 generatrix cambii primarii facultas. Neque vero hac 

 re finis imponitur incremento, sed suscipitur hoc atque con- 

 tinuatur regionibus quibusdam corticis, quae no- 

 vos efformant cambii fasciculos, omnino cum primariis 

 consentaneos. 



Jam disquisitionis momentum primarium versatur in enu- 

 cleando, ubi locorum corticis et quibus cellularum corticalium 

 mutationibus fasciculi cambiales evadant. Quod pertinet ad 

 Doliocarpum Rolandri^ examine accurato persuasum mini habeo, 

 semper enasqi illos e parenchyinate corticali, quod sejungit 

 strata libri extima. Ut accuratius pro fasciculis secuudariis *) 

 describam, ortum trahunt e strato parenchymatico inter 

 annulum ilium libri primarium fere continuum et inter pha- 

 langes parvas posterioribus temporibus enatas. Qua ratione 

 Dilleniaceae a Menispermaceis recedunt et ad Phytolaccam ver- 

 gunt. Apud illas enim Mcnispermaceas fasciculi cambiales se- 

 cundarii oriuntur in cortice primario extra librum (Proten- 

 rinde Naegeli, zellige Hulle Mohl), Phylolaccac dioicae autem 

 in cortice secundario (Epenrinde Naegeli, secundare Rinde 

 Auctt.) citra librum, i. e. inter librum et cambium ex- 

 stinctum. Quum quidem etiam Dilleniaceis e cortice secundario 

 (Epenrinde) fasciculi integrantes proficiscantur, tamen illud 

 est a Phytolacca discrimen, ut in stratis extimis libri 

 ipsi, neque autem citra ilium initium capiatur. Igitur 

 medium quasi tenet DilleAiacearum typus inter utrumque pro- 

 latum, a Menispermearum autem principio et qualitate evolu- 

 tionis magis alienus. 



Quod autem de transmutatione et evolutione cellularum 

 corticalium parenchymaticarum in praelongas cambiales, nul- 

 lum est dubium, quin Dilleniaceae alias sequantur stirpes, uti 

 Cocculum cet. Quum autem momenta singula in stirpibns vi- 

 vis solum perfecte observari possint, equidem, Dilleniaceis 

 nisi siccis mihi exstantibus, principiis evolutionis certo obser- 

 vatis satisfecisse mihi visus sum, praesertim, quum hisce jam 

 eluceret, hac ratione nullum discrimen memoria dignum ,exi- 

 stere inter utramque stirpem. Cellulae parenchymaticae re- 

 gionis corticalis, de qua agitur, diametro verticali extendere 



*) Fasciculi cambiales, qui primi e cortice enascuntur, respectis illis 

 qui e meristemate primitivo originem ducunt, secundarii vel fasc. se- 

 cuudi ordinis significandi sunt, inseqnentes tertiarii etc. 



16 



