119 



DE DILLENIACEARUM STRUCTURA ATQUE INCREMENTO. 



120 



nituntur, quo perveniunt, ut non recta via superpositae per- 

 maneant, sed contextu aliquantum laxato extremis juxta sese 

 praeterlabantur. Quum quidem hoc stadio septis longitudina- 

 libus solum discindi soleant, efficitur, ut sensim accrescant ad 

 longitudinem cellularum cambii primarii. (Forte usu veniat, 

 ut etiam singulae cellularum series radiales diminuantur et de- 

 mum exstinguantur, ita ut superstites eo melius accrescere 

 possint, id quod cl. Radlkofer (1. c.) in Cocculo lawifolio 

 observavit). 



Novi fasciculi cambiales e cortice enati eandem fere prae- 

 bent facultatem, 'quam cambium primarium. Versus centrum 

 efformant lignum, radiis parenchymaticis percursum vasisque 

 amplis perforatum, versus peripheriam corticem. Unde effici- 

 tur, ut sub cortice superficiali, confecto e duobus stratis, pri- 

 mario dico et secundario, duos invenlas ligni annulos, non ut 

 in aliis dieotyledoneis immediatim finitimos, sed annulo an- 

 gustiori indolis corticalis (i. e. librum et parenchyma corticale 

 continenti) disseptos. In formationibus autem secundariis 

 singula a primariis leviter discrepantia observantur. Primum 

 enim, quum jam de partibus stirpis agatur, quae non amplius 

 in longitudinem accrescant, nulla invenias in ligno secundario 

 vasa spiralia devolubilia, omnia vero uti cellulae ligni prosen- 

 chymaticae guttulis copiosissimis inspersa. Neque in cortice 

 exhibetur liber proprie sic dictus, sed ejus loco efformantur 

 cellulae breves albidae vix pachypleurae porosae atque am- 

 pliusculae, quae plerumque per series breves superpositae et 

 gregibus parvulis per parenchyma corticale copiosum dispersae 

 offenduntur (quod eodem fere modo in cortice anni secundi 

 vel tertii observatur, nisi in hoc saepius etiam inveniuntur 

 cellulae libri praelongae). Cortex e cambio secundario copio- 

 sus evadit; primarius cum annulo libri primitivo peridermate 

 demum penetratur atque delabitur; in secundario quoque pe- 

 ridermatis strata numerosa exoriuntur, quo efficitur, ut cortex 

 extrinsecus eo detrimentum accipiat quo modo intus renovetur. 



Tempore praeterlapso unius vel complurium annorum se- 

 cundarii quoque cambii obliteratur facultas gene- 

 randi. Suscipitur incrementi continuatio cambio 

 tertii ordinis, quod proficiscitur e cortice secundi 

 ordinis (e parenchymate corticali inter extima libri strata) 



prorsus eodem modo, quo cambium secundarium e cortice 

 primi ordinis. Hac lege iterum iterumque repetita 

 aedificatur stirps Dilleniacearum. 



Spatio longiore praeterito stirpem examini .iterum submittas. 

 En caudicem zonis permeatum centrum commune regulariter am- 

 beuntibus, ad margines abrupte obscurius coloratis, radiis et 

 continuis et incompletis percursis. Leviter obtuenti nil pecu- 

 liaris haec structura offert, quum secundum leges incrementi 

 plerisque Dieotyledoneis communes orta esse videatur; zonae 

 illae strata annotina videntur, margines obscuri contextum dis- 

 simulant versus vegetationis ferias spissiorem et condensatum, 

 radii autem parenchymatici per plures zonas continuati prorsus 

 habitum ferunt radiorum medullarium, quos vocant completos. 

 Sed differentia quam maxima! Zonae illae duplicem exhibent 

 structuram; cujusvis pars interior conflata est ligno, exterior 

 (obscure colorata) texturam praebet corticalem; inter utram- 

 que nullam invenies formam transitoriam sed sejungentem at- 

 que dissepientem annulum tenuissimum (microscopicum) cambii 

 emortui (Cambiform Naegeli). Inter zonas autem finitimas 

 intimum invenies connexum. Quibus causis exorta sit singu- 

 laris haec structura, unde eveniat, ut cum annulis ligni ite- 

 rum atque iterum alterni offendantur annuli textura corti- 

 cali praediti, quo fiat, ut annuli hi corticales ad faciem inter- 

 nam cambio emortuo semper sint ab ipso ligno discreti, ad 

 externam autem sensim [sensimque in lignum ordinis inse- 

 quentis transeant, omnia haec illustrantur historia evolutionis 

 supra explicata. Quod autem radii parenchymatici regularitate 

 quadam annulos utriusque generis et ordinum complurium per- 

 vadant, haud nititur in illis incrementi legibus sed in ea con- 

 ditione ut ita dicam fortuita, quod fasciculi cambiales secun- 

 darii etc. eum in modum partes suas disponere soliti sunt, ut 

 lignum locum obtineat ante lignum et parenchyma ante paren- 

 chyma annuli cujusvis praecedentis in modum satis regularem. 

 Quo fit, ut fasciculi fibrovasculares nee non radii parenchyma- 

 tici veras genuinasque praecedentium continuationes aemulentur. 

 Quamvis hanc rationem Dilleniaceis aliisque Lianis communem 

 inveniamus , tamen exceptione non liberam esse exemplis non- 

 nullarum Malpighiacearum , Bauhiniarum aliarumque stirpium 

 certiores facti sumus. Eichler. 



