129 



WINTERACEAE. 



130 



Frutices erecti ret arbores semperrirenies, glaberrimae, omnibus partibus inprimis cor- 

 tice fructibusque princtpio acri-aromatico poltentes. Truncus ramique teretes. Folia alterna, 

 simplicia, integerrima , pennirenia i\ subarenia, petiotafa, exstiputata, juniora pettucido-pnnctata. 

 Pedunculi ex axillis fotiorum vet bractearum sqnamiformium pronascentes nunc in apice can- 

 Ms corymbose congesti, nunc in ramo dispersi, I -Jiori ret in pedicettorum umbettam dirisi, 

 umbeltis inrotucro bractearum deciduarum fnltis. Flores albi jtarescentes vet purpurei, odo- 

 rati. Fructus pluribus Anisum spirant es. — Crescunt in utraque America, in China, Japonia, 

 Australasia, in insult's Borneo et Nova Zealandia. 



I. DE WINTERACEARUM IN SYSTEMATE 

 LOCO DISPUTATUR. 



Winteraccarum ordinem nostro judicio constituunt genera 

 duo, lllicium L. et Drimys Furs/, (cujus synonymon habetur Tas- 

 mannia R. Br.). Quae quum a botanicis vetustioribus , ut a 

 Jussiaeo, Canooluo aliisque , Magnoliaceis subjecta essent, pri- 

 mus monuit ill. Rob. Brown, proprium ordinem ea eonstituere, 

 quern Winter earum titulo salutabat (ex DC. Syst. I. 548.). Ne- 

 que vero Brownii scntenliam auctores onini ratione secuti sunt et 

 generibus illis solummodo „tribus Magnoliaccarum" dignitatem 

 vindicabant; solo excepto eel. Lindlev, qui in libro ,, Introduction 

 to the natural system of botany" sub ordinis distincti Winlera- 

 cearum nomine ea pronuntiavit. Quum autem celeb, ille botanicus 

 ipse, missa priore opinione, serius in „ Vegetable Kingdom" hunc 

 ordinem cum Magnoliaccis reconciliavisset, nuperiore tempore cl. 

 Miers in commentatione de Winteraceis (Tayl. Ann. and Mag. of 

 Nat. Hist. HI. Ser. II.) cum restituere, stabilirc et accuratius cir- 

 cumscribere studuit. Eandem promulgavit sententiam cl. J. G. 

 Agardh in „Theoria systematis" p. 130. 



Haec autem minime placuit botanicis peritissimis Bentuaihio 

 et Hookero. Qui in opere „Genera Plantarum" nuperius edito, 

 Winleraceas in unum cum Magnoliaccis et Schizandraceis inter 

 Poiycarpicos ordinem , tribus tantum dignitate unicuique concessa, 

 reconciliandas duxerunt , ut jam prius proposuerat ill. Asa -Gray 

 (in Gen. Fl. Am. bor. 111. I.). In qua re autem naturae nutum 

 eos neglexisse, censemus. 



Primum, quod Drimydis et lllicii gencrum attinet Jiabitum, 

 inter se consentiunt, ab aliis differnnt: statura erecte fruticosa 

 vel arborescente ; foliis simplicibus integerrimis solemniter sub- 

 aveniis estipulatis et (saltern juvenilibus) pellucido-punctatis , pe- 

 rulis bracteisque ad foliolum simplex squamiforme redactis; flori- 

 bus non ita amplitudine quam copia conspicuis, graciliter pedun- 

 culatis et ad apices ramulorum saepc corymbose congestis, nun- 

 quam autem solitariis terminalibus; petalis saepe numerosis angu- 

 stis pellucido-punctatis, tota floris fructusquc indole bene conformi; 

 deuique qualilate acri-aromatica omnium fere partium. In his notis 

 versatur typus Winter acearum. 



Magnoliaceis habitu proxime Winleraceas accederc itaque 

 affinitatis vinculo eo arctiore connexas esse, ab auctoribus tradi- 

 tum est; id quod probare non possumus. Nam ramificatione foliis- 

 que Dilteniaceas quasdam erccto-fruticosas , uti Dillcniam, Hib- 

 bertias nonnullas, Candolleam aliasquc potius revocant, quam Ma- 

 gnoliaceas ample comosas folii^que solemniter maximis ornatas; 

 et si imprimis florum rationem habeas, Winteraceae, parvulis at. 

 numerosis et saepe corymbose congeslis nunquam terminalibus 

 praeditae, longe abhorrent a Magnoliacearum Oore amplo specta- 

 bili fere semper terminal! vel saltern solitario. 



Praeter liabitum in universum indole singularum partium quo- 

 que a Magnoliaceis deflectuntur. Organorum reproductionis pri- 

 mum rationem habeamus. 



Conveniunt Winteraceae cum Magnoliaceis : flore hypogyno, 

 petalis indefmitis liberis deciduis, staminibus numerosis deciduis, 

 carpidiis liberis in toro dispositis, seminibus exarillatis, albumine 

 acquabili et embryone minimo. Reliquos floris fruciusque characte- 

 rcs aut sibi non constare aut differre, in insequcntibus demon- 

 strare in animo est; et quum omnibus, quas modo enumeravi 

 notis Winteraceae quoque cum Ranuncutaceis conveniant, patebit, 

 eas arctiore necessitudinc cum Magnoliaceis minime conjunctas esse. 



Primum carpioia in Magnoliaceis supra gynophorum elon- 

 gatum spicac norma collocata sunt, et ubi regulariter dissiliunt 

 loculicida : in Winteraceis contra in toro perbrevi subverticillata 

 secundum suturam ventralcm aperiuntur aut baccacca exstant, nun- 

 quam vero dorso deluscunt. Quibus igitur notis Winteraceae ar- 

 ctius inter Poiycarpicos ordincs accedunt Ranuncutaceis (IJcllebo- 

 reis) et Dilleniaceis (Tetracerae etc.). 



Porro ovulorum disposilione sEMiNUMque fabrica Winteraceae 

 nil ofleruut, quod oas potiorc jure Magnoliaccis , quam e. gr. 

 Helleboreis v. Paeonieis, adscribendas esse probarct: contra testae 

 in omnibus fere Magnoliaceis (unica excepta Liriodcndro) indoles 

 drupacea et rhaphes structura valdc pcculiaris nonnihil abhorrent 

 a Winter acearum semine testa Crustacea ct rhaphe penitus di- 

 versa praedito. Nisi autem haec discrimina, quia non omni modo 

 intra Magnoliaceas sibi constant, urgere velim, cmbryonis tamen 

 fabrica graviqrem offcrt differentiam. Qui quum in Magnoliaceis 

 cotyledonibus foliaccis radiculae subaequilongis atque divaricatis 

 instructus sit, hae in Winteraceis vix pcrspicuae, per levissimam 

 tantum embryonis crcnaturam notatae itaque crassae et rotundatae 

 obtingunt. Etiam liac nota Winteraceae appropinquantur Ranun- 

 culaceis ct Dilleniaceis. 



Stamina numerosa libera decidua Winteraceae habent commu- 

 munia uti cum Magnoliaceis ita etiam cum pluribus Pohcarpicorum 

 ordinibus ; horum organorum forma autem praecipuc conveniunt 

 Dilleniaceis et Ranuncutaceis, a Magnoliacearum filamento brevis- 

 simo, conncctivo crassissimo, antherarum loculis angustissimis con- 

 tra dedectunt. 



Gravius argumentum in favorcm affinitatis Winteraccarum 

 cum Magnoliaceis ab auctoribus existimantur periamuii foliola nu- 

 merosa ct pluriseriata, quae reliquos ordines affines deficere dicun- 

 tur. Quod autem non solum rcfutalur pluribus Ranunculaccarum 

 generibus, e. gr. Anemone, Oxygraphi, Caltha* Trollio aliisquc, sed 

 etiam co quod , quum in Magnoliaceis foliola omnia per spiram 

 quandam simpliciorem ordinis % vel affinis sint dispositn , ita ut flos 

 typum ternario subsimilem prac se ferat (perperam ab auctoribus 

 floris ordo vere temarius pracdicatur) , Winteraceae phyllotaxi 

 valde dissimili utuntur. Ita in Drimyde Winteri spiras T / 3 , y i& etc. 



