131 



WINTERACEAE. 



132 



observare licet. Utrum in omnibus eandem phyllotaxeos legem 

 sequantur, statuere quidem non valui, quum flores sicci solum 

 suppeterent ; id autem pro certo cognovi, ubique floris ordinem a 

 Magnoliacearum typo graviter discrepare. 



Denique etiam calyce hi ordines constanter differunt. Quum 

 supra monucrim, in Magnoliaceis totius perigonii foliola per eandem 

 spiram esse disposita, calyx non eo sese calycem praebet, quod ver- 

 ticillum exteriorcm refcrat, sed colore lantum magis herbacco vel 

 minore quam foliola interiora persistentia; in Winteraceis non idem 

 est. Jllicium enim calyce gaudet 3 — 6-phyllo, sepalis non indi- 

 stincte in petala continuatis, sed manifeste in seriem extimam a 

 corolla discriminatam conspirantibus; Drimydi vero prorsus pecu- 

 liars: in alabastro involucrum penitus occlusum refert et per an- 

 tliesin in lobos 2—3 subregulariter dilaccratur. 



Quod Drimydis involucrum si quis non pro vero calyce sed 

 pro parte „spathae" Magnoliacearum analoga haberet, quippe 

 quae simili ratione initio occlusa demum per floris expansionem 

 regularitate quadam dissolvatur, probare non possumus. Convc- 

 niunt enim hae Magnoliacearum spaihae indole cum perulis et 

 ochreis stipulaceis ejusdem ordinis; tres hae partes in omni ordine 

 constanter involucra constituunt gemmas tucntia , ita ut perulae 

 gemmam innovantem, ochrea stipularis gemmam terminalem folia- 

 ceam , spathae contra fiorakm amplectantur ; omnes denique in 

 unaquaque specie per gemmae inclusac explicationcm prorsus aequo 

 modo dissolvuntur *). Spatha igitur organum refert, quod perulae 

 sive ochreae stipulaceae sensu morphologico aequiparandum est: 

 nempe folium florale (Hochblatt). Quum autem in Magnoliaceis 

 flos plcrumque sit terminalis vel e folii frondosi axilla pronasca- 

 tur , solemniter spathae pro bractcolis habendae sunt ; rarissi- 

 me , ubi flores in racemum conspirant , spathae obtingunt bra- 

 ctearum munere fungentes , statu puerili totam inflorescentiam in- 

 volucrantes. Haec sententia eo etiam sublevatur, quod saepe in 

 eodem alabastro binae spathae se invicem et alabaslrum involven- 

 tes offendantur, quas pro duplici calyce eo minus habeas, quum 

 in una eademque stirpe cum alabastris una tantum spatha inclusis 

 promiscue obveniant. 



Contra in Winteraceis tarn perulae quam bracteae et bra- 

 cteolae omnino ad foliolum simplex squamiforme redactae et folio- 

 rum basis appendicibus stipulaceis destituta exstant. Itaque calyx 

 Drimydis nullo modo cum spatha Magnoliacearum confundere potest. 



His vero notis, nempe fomis frondosis ochrea stipulacea in- 

 structs, perulis vero pariter ac bracteis (Nieder- und Hochblattfor- 

 mation) prorsus ad hanc folii partem redactis ita occlusis spathae- 

 formibus, Magnoliacearum ordo eminet. Denique vcrnationem intra 

 ochream conduplicativam affero, egregium Magnoliacearum discri- 

 men, quippe quod in his perfecte sibi constet, reliquos autem Po- 

 licarpicos omnino deficiat. Neque prorsus negligendum est, Win- 

 teraceas qualitate acri-aromatica prae Magnoliaceis cxcellere et 

 organis foliaceis omnibus pellucido-punctatis (cellulis quibusdam 

 oleo aethcreo repletis) gaudere**). 



Quibus rationibus, si omnes respiciamus, probatum crit, tan- 

 tum abesse, ut Winteraceae aretiori cum Magnoliaceis vinculo 



*) Ita in Liriudendro tres hae partes in foliola 2 caduca constanter 

 dividuntur, plerisque in uno tantum latere fissae, paucis (Magno- 

 liae spec.) basi tota a caule (quasi circumscisse) solutae et sub- 

 integrae abjiciuntur. 

 **) Ligni structura in Drimyde summopere singularis et Coniferis 

 simillima non per ordinem sibi constat, quum Illicium gaudeat 

 fabrica Dicotjledoneis plerumque usitata. 



contineantur , quam cum Ranunculaceis Di/leniaceis\e , ut potius 

 his omnibus ordinibus dignitate aequiparentur. 



Locus Winleracearum apte inter Ranunculaceas et Magno- 

 liaceas designatur, Dilleniaceis quasi ad latus positis. His (ex 

 parte) enim respondent habitu erecte fruticoso vel arborescente, 

 foliis simplicibus penninerviis estipulatis , floris fructusque pleris- 

 que characteribus; constanter autem differunt florum ordine baud 

 quinario et seminibus exariilatis. Quum etiam Ranunculaceis plu- 

 rimis notis anthologicis et carpologicis respondeant Winteraceae, 

 attamen habitu, perianthii ordine haud quinario et qualitatibus acri- 

 aromaticis distinguuntur. Ab omnibus autem Magnoliaceae aber- 

 rant vernatione conduplicativa, stipulis in ochream combinatis, pe- 

 rulis bractcisquc prorsus ad partem folii stipularem redactis ita- 

 que spathaceis occlusis, perigonii foliolis eadem spira continua 

 dispositis et carpidiorum dchiscentia (ubi regularis exstat) lo- 

 culicida. 



Quod denique Schizandraceas attinet, quas recentiore tem- 

 pore Magnoliaceis sub tribus titulo botanici suinmae auctorilatis 

 adscripserunt (Asa-Gray Gen. Fl. Am. 111. I. 54. Benth. et Hook, 

 fil. Gen. PI. I. 17.), has, iisdem fere, ac supra de Winteraceis, 

 rationibus ducti, pro ordine distincto Magnoliaceis aequiparando 

 habendas esse cxistimamus. 



Quum enim Schizandraceae aliis quibusdam notis, ac Win- 

 teraceae et Ranunculaceae , cum Magnoliaceis omnino non con- 

 veniant, constanter ab iis abhorrent: habitu scandente vel sarmen- 

 toso , vernatione simplici , stipulis nullis , perulis bracteisque sub- 

 nullis vel sqliamiformibus (nee spathaceis), floribus unisexualibus 

 (parvis, axillaribus), ovulis campylotropis, cot>ledonibus minimis 

 crassis rotundatis , aliisque notis levioris ponderis ut staminum 

 fabrica etc. ( 



Majorem contra Schizandraceae cum Winteraceis et Ra- 

 nunculaceis affinitatem praebent. Kevera ab utroque ordine vix 

 bene differunt diclinia et habitu scandente sarmentoso; a Wintera- 

 ceis praeterea perianthio haud evidenter duplici sed foliolis cxtimis 

 magis calvcinis gradatim in interiora corollina transmutatis et de- 

 fectu qualitatum acri-aromaticarum, a Ranunculaceis imprimis caule 

 lignoso recedunt. 



II. DE GENERIBUS EXCLUSIS ADNOTATIO. 



Winleracearum characterem supra cxhibitum constituimus 

 ratione non habita generum Temus Mol. et Trochodendron Sieb. 

 et Zucc.y quae a plerisque auctoribus hue relata erant. Quod Te- 

 mum attinet, jam cl. Gay monuit (Fl. Chil. I. 60.), Myrtaceis 

 earn adscribendam esse (id quod e Molinae descriptionc haud di- 

 vincmur) et quum Myrtacea Chilensis (Luma Cruckshanksii A. 

 Gray) apud incolas nomine vernaculo Temii utatur nee ikui 

 lignum egregium usitatum praebeat, ut etiam de Temo moschafa 

 retulit Molina, forte ad hanc stirpem apte est referenda (cf. Miers 

 in Ann. Nat. Hist. I.e. 115.). Alterum genus Trochodendron Sieb. 

 et Zucc. (Fl. Jap. I. 84. t. 39. 40.) valde dubiae est affinitatis. 

 A Winteraceis abhorret habitu, perianthio nullo, carpidiis coalitis, 

 dehiscentia ioculicida. III. Bentham et Hooker earn „Araliaceam 

 anomalam ovario subsupcro" esse contendunt, in quam sententiam 

 abire, pace talium nominum, non possumus, quum calyx mil his, 

 stamina numerosa pluriseriata, ovarium perfecte superum (noc sub- 

 superum) , ovula in loculis plurima biseriata, intra Araliaceas 

 haud offendantur. 



