137 



WINTERACEAE: CORTEX. 



138 



DE CORTICE WINTERI. 



Winter acearum usus nititur in oleo aethereo acri-aromatico, 

 quod prodeunte simul aetate in balsamum denique in resinam trans- 

 mutatum, omnibus fere stirpium partibus, ligno excepto, contine- 

 tur. Quae materia, quum in lllicio maxima copia offendatur in 

 fructibus, nomine A nisi stellati sive Badiani cognitis usita- 

 tisque, contra in Drimyde praesertim corticem trunci ramorumque 

 occnpat. Itaque corticem prae ceteris harum arborum partibus in 

 usum vocarunt; qui licet medicorum Europaeorum usui tantum 

 exiguo inservierit neque adhuc in commercio offendatur neque ali- 

 cujus pretii aestimetur, attamen in patria sua tantae habetur digni- 

 tatis, ut operis pretium nobis videatur, hoc loco breviter de ejus 

 historia, qualitate ct usu disserere; eo magis, quum ab ipso detecto 

 cortice usque in nuperrimos dies frequentes apud droguistas com- 

 mutationes ejus cognitioni maximo fuerint obstaculo. 



Primam de hoc cortice notitiam Europaeis attulit Joannes W in- 

 terus, in itinere Francisci Drake ad explorandum mare australe (ao. 

 1577) navis „Elizae" praefectus. Adversa tempestate a socia Drakei 

 nave depulsus quum solus in Europam reverteret et in freto Magella- 

 nico commoraretur, socii navales morbo scorbutico implicati arboris 

 in his oris frequentis corticem medicamento adhibuerunt, optimo 

 cum successu, ideoque ejus specimina in Europam rcportarunt. 

 Quorum iinmn in manus Clush postquam pervenisset, in honorcm 

 Celebris istius navigatoris „Winteranum" corticem dixit depin- 

 xitque '). Ex hoc tempore cortex in materiam medicam rcccptus 

 nomine Clusiano exstat. 



Arbor ipsa autem , corticem Winteranum suppeditans , per 

 multum temporis quoad characteres botanicos incognita mancbat, 

 licet plures peregrinatores earn commemoraverint et meritissimus 

 Sloane secundum specimina (lore fructuve haud praedita adumbra- 

 tionem condiderit. Ita duo fere saecula praeterlapsa sunt, prius- 

 quam observationibus Forsteri*)* qui vivam, et Solandri -), qui 

 siccam stirpem examinavit, adeo innotesceret, ut certus ei locus in 

 systemate assignari potuerit. Posteriore tempore imprimis Can- 



DOLI.EI, KUNTH1I, St. HlLAlREI, J. D. HoOKERI et MlERSII ') StU- 



dia ad hujus generis, cui Drimydis nomen a Forstero impositum 

 erat, araplificandam cognitionem contribuerunt. 



Tempore Forsteri una tantum in Novo Orbe Drimydis spe- 

 cies cognita erat, quae terras inhabitabat Magellanicas; mox autem 

 ejus formae etiam in aliis Amcricae regionibus repertae sunt, quas 

 pro diversis speciebus habuerunt et nominibus Dr. chilensis, gra- 

 natensis et mexicanae botanici descripserunt. Quum etiam in his 

 stirpibus cortex simili ratione ac Winteranus in medicina domc- 

 stica incolis inserviret (nomine Can el o apud Chilenscs et Peru- 

 vianos, Casca d'Anta Brasiliensibus 3 ) ) , cum a Bonplandio ao. 

 1814 e Nova Granata reportatum nomine corticis Melambo sive 

 Mai amb o in materiam medicam receperunt. Qui autem, quum 

 omnes Drimydis formae in America crescentes hucusque notae ad 

 unam candemque speciem pertineant, a cortice Winteri specifice 

 distingui nequit et leves inter utrumque differentiae absque haesi- 

 tatione variationibus attribui possunt, quales in stirpe per tot ter- 

 ras diversissimae conditionis diffusa occurrere haud minim videtur. 

 Et monemus, corticis Winterani ad nos venientis maximum par- 

 tem haud in terra Magellanica , sed in Chili, Nova Granata et 

 Mexico collectam esse, ita ut in praxi inter corticem Melambo 

 et Winteranum pharmacologi discrimen revera haud fecerint '). 



1) Exot. 75. Cf. Murray, A pp. mcd. IV. 559. — 2) Locis supra 

 in descriptinne cit. — • 3) De vocis Casca d'Anta (i. e. cortex Tapiri, uti jam 

 indicavimus) origine Brasilienses fabulam narrant, nempe tapirum, si colicis 

 txercetur, Drimydis Cortice vesci et quum hoc remedio persanaretur, ho- 

 minibus tali modo corticis virtutes quasi indicasse. Cf. St. Hil. PI. us. 1. c. 

 — 4) Cf. Haxbury, iiber Cortex Winteranus in Buchnkr's neuem Rep. f. 



Quod supra jam monui, cortex Winteranus inde ab ipso detecto 

 usque ad nostrum tempus fere semper cum aliis et imprimis cum 

 Canella alba commutatus est. Cujus confusionis recentiore tem- 

 pore per observationes cl. Weissbeckeri J ), Henkelii 6 ) et Han- 

 buryi 7 ) ratio est tradita ; non solum enim veterum auctorum de- 

 scriptiones incompletas vel male commixtas hunc errorem excitasse 

 et stabilivisse probarunt, sed imprimis, quod, quum verus cortex 

 Winteranus jamdudum e commercio evanuerit, tamen apud dro- 

 guistas hoc nomine cortex venditaretur, qui ab illo diversissimus 

 pluribus notis ad Canellam albam accederet. Atque Hanburyi casti- 

 gationc edocti summus, spurium hunc corticem Winteranum ad 

 Cinnamodendron corticosum Alters, stirpem ex ordine Canellacea- 

 rum in Antillis indigenam, pertinere; a cl. Henkelio autem accu- 

 ratior gemini corticis descriptio est emissa, quum jam prius cl. 

 GOppert ') structuram ejus anatomicam sat bene illustravisset. 



His de corticis historia praemissis, ad illius descriptionem 

 nos convertimus. (Conf. tabulam nostram XXXII.) 



Cortex Winteranus usu venit forma frustorum canalicuiato- 

 rum vel convolutorum (2—4 poll. lg. , '/,— 1 poll. It., 2—5 lin. 

 crass.), quae extrinsecus laeviuscula sunt vel obsolete rimulosa 

 lacunosaque; colore gaudent cincrascenti vel flavido ubi exophloeum 

 servatum est, sordide fusco-rubenti ubi destructum; interna facie 

 contra longitrorsum rugulosa atque saturate fusca subinde nigrescen- 

 tia obtingunt. Exophloeum vix y 6 lin. crassum accurate erga endo- 

 phloeum definitur colore pallidiore magisque impuro (fig. 4. 5. 6. 

 11. a.); endophlocum autem colore cinnamomeo versus utramque 

 pcriphcriam saturatiorc notatur. Majorem ejus partem parenchy- 

 ma constituit, spissum quidem sed exsiccatione saepe dissectum et 

 multis rim ul is hians (fig. cit. b.). Cujus in peripheria numerosa 

 offenduntur granula albida, dura, quae facile e parenchymate sol- 

 vuntur, diversae magnitudinis et absque ordine dispcrsa (fig. cit. c); 

 quae quum introrsum rarescant, eorum loco conspiciuntur lamellae 

 tcnues verticales, cjusdem ac granula compagis et coloris, radio- 

 ruin ins tar parenchyma percurrentes , nunc continuae vel saepius 

 parenchymate interruptae, modo praecipue radiali modo vertical! 

 directione clongatae; cxtrorsum 1 — 1'/? lin. a peripheria evanes- 

 cunt , ad internum autem latus ob exsiccationem parenchyma! is 

 proximi prominentcs supcrficiem longitrorsum rugulosam reddunt 

 (fig. cit. d.). Lamcllis hisce et granulis in ambitu consitis liber 

 in Drimyde Winteri constituitur, cujus formam consuetain in his 

 stirpibus haud observamus. Praeterea in toto parenchymate disper- 

 sae cellulae occurrunt oleo aethereo vel resina repletae, interna 

 parte numcrosae, extrorsum vero rarescentes (fig. cit. c.). 



Microscopio investigatum conspicies exophloeum e cellularum 

 stratis 6 — 12 confiatum , quorum extima semper plus minusve de- 

 structa sunt; cellulae ipsac cubicae, haud ita pachypleurae, parie- 

 tibus aequalibus albidis flavidisve, materie fusco-rubra plerumque 

 repletae offenduntur ct seriebus admodum regulariter radialibus 

 simulque concentricis dispositac (fig. 7. 9. 12. 14. a.) ; oleo aethe- 

 reo scatens raro una altcrave (fig. I.e.) vel valde incrassata et 

 porosa obvenit (fig. 1. c*.). Neque pcriderma observatur neque stra- 

 tum suberosum (phcllos). Endophloei parenchyma quam exophloe- 

 um multo laxius cellulis componitur lcptopleuris, quae peripheriam 

 versus magis tangentialiter extensae (fig. 7. 9.b.), introrsum sen- 

 na in verticalitcr clongatas transeunt (fig. 8. 10. 13. b.). Juniore 

 statu hae cellulae chlorophyllo rcfertae et amylo , provectiore 

 aetate materie fusco-rubra grumosa in aqua aegre solubili implen- 

 tur; nee non earum parietes codem colore fusco-rubro tincti sunt. 

 Saepe vero in extima endophloei regione singulae inter parenchyma 

 cellulae magis Incrassatae obtingunt adeo ut subinde lumen fere 



Pharmacie XL 242. — 5) Neues Jahrbuch fur Pharmacie, XIII. 224. — 

 5) Buchnkr's n. Rep. f. Pbarm. XI. 1. — 7) L. c. — 8) Linnaea XVI. 135. 



