151 



RANUNCULACEAE: ANEMONE. 



152 



terminetur, quum gemma sive ramus axillaris primarii quasi con- 

 tinuationem effingat (incrementum svmpodiale) : contra Hepalicae 

 mos est, ut axis primarius incrementum continuet indefinitum, quum 

 seeundarii sive rami axillares in scapos floralcs abeant. Anemo- 

 nae verae igitur referunt plantas monaxones, per incrementum sym- 

 podiale perdurantes; Hepaiica contra diaxonem , incremento axis 

 primarii indefinite), secundariorum vero definito. (Cf. Al. Braun, 

 das Individuum der Pflanze p. 93. aliisque locis.) 



Skctio I. ANEMONOSPERMOS. 

 DC. Syst. I. SO 8. 

 Sepala 5 rarius plura. Staminodia nulla. Carfidia com- 

 pressa, lana involuta, stylo brevi uncinato. — Peduxculi 1 — 

 multiflori, pedicel/is secundariis*) segregatim involucellatis. 



1. ANEMONE DECAPETALA Linn, rhizomate tuberoso; foliis 

 subsimplicibus usque trilobis lobisque inciso-partitis vel petiolo ra- 

 moso subquadriternatis; peduncuiis 1— 4-floris; involucris involu- 

 cellisque sessilibus pluriternatis, foliolis setaceis v. linearibus; se- 

 palis 6 — 12; g^nophoro cvlindrko. 



Species foliorum forma stupendum iu modum variabilis. Haec nunc 

 simplicia vix triloba demum in vere ternata transeunt, foliolis singulis 

 more temario iteruin incisis. Hinc in duplicein modum variant. Altera for- 

 ma a. foliolosa ( = An. triternata Vahl) eo evadit, ut folium in petio- 

 lulorum evolutione versetur, quum laminae diminuantur simulque Herum 

 atque iteruin ternatim dividantur. In contraria autem variationis ratione 

 nititur forma 0. grandif'olia C— An. sphenophylla PbppJ , quum in ilia 

 foliolorum lamina in superficiem augeatur, petiolulis vero et divisuris ne- 

 glectis. 



Insequentem igitur speciei dispositionem habeas: 



Forma prim aria: foliis subsimplicibus usque ternatis: foliolis 

 inciso-dentatis. 



Tabula nostra XXXV. Fig. II. a — h. 



Anemone decapetala Linn. Mant. I. 79. Codex ed. Richter 

 n. 4013. Lam. Diet. I. 167. DC. Syst. I. 200. Prodr. I. 

 19. A. St. Hit. Fl. Bras. I. 5. Hook, et Arnott Bot. Beech. I. 

 3. 1. 1. Pritzel in Linnaea XV. 624. CI. Gay Fl. Chit. I. 33. 

 Excluditur vero Anemone decapetala Hook. fit. Fl. antarct. II. 

 223., quae special ad An. multifidam Voir. 



Anemone foliis ternatis foliolis trilobis punctatis, pedunculo 

 simplici, ftore unico decapetalo Ard. Specim. II. 27. t. 12. 

 (ex DC). 



Anemone trilobata Juss. in Ann. Mas. HI. 247. t. 21. f. 3. 

 Pers. Ench. II. 97. 



Anemone macrorrhiza Domb. Herb. 



Anemone hellebori folia Bertero Herb, nee DC. 



Varietates: 



Yar. a. foliolosa: foliis petiolo rcmoso bi- usque quadri- 

 ternatis : foliolis minutis. 



Tabula nostra XXXV. Fig. II. i — I. ' 



Anemone triternata Vahl Symb. HI. 74. t. 65. DC. Syst. 

 I. 201. Prodr. I. 19. A. St. Hit. Fl. Bras. I. 5. Pritzel in 

 Linnaea XV. 629. 



Anemone fumariaefolia Juss. in Ann. Mus. HI. 247. 

 t. 20. f. 2. Lam. Diet. Suppl. I. 363. n. 14. 111. t. 496. f. 3. 



*) E ret natura patet, quod pedunculus cujusvis ordinis primarius, 

 qui supra involucrum statim ahii in florem, praeter involucrum 

 suum primarium ulteriore baud sit instructum. 



Var. /3. grandifolia: foliis majoribus, ternatis: foliolis baud 

 petiolulatis, 3— -4-lobatis inciso-dentatis. 



Tabula nostra XXXV. Fig. II. m — o. 



Anemone bicolor Piipp. Diar. 104. in Schcd. Coll. pi. Chit. 

 150. 



Anemone sphenophylla Piipp. Fragm. Syn. pi. Chi I. Diss. 

 27. Sehed. Fl. Chil. Coll. I. n. 151. Pritzel in Linnaea XV. 626. 

 Anemone chilensis Spreng. Mss. (ex Pritzel). 



Simili modo ac foliis radicalibus etiam involucralibus haec 

 planta et aliis quoque partibus maximopere variatur. Statura ludit 

 inter teneram 3-pollicarem usque scsquipedalem validam. Rhizo- 

 mate parvo tuberoso fibras emittente e squamis obsoletis paucis 

 folia surgunt 2 — 5 et pedunculus solitarius (rarius plures, rhizo- 

 mate pleiocepholo). Folia petiolo suffulciuntur plerumque longius- 

 culo et piioso haud vaginante, lamina, cujus formam supra signa- 

 vimus, membranacea plus minus pilosa plerumque ciliolata, dia- 

 metro inter 3 lin. et 3 poll, varia. Pedunculus folia multum su- 

 perat , teres est et praesertim sub flore et involucro appresse pi- 

 losus. Plerumque solitarium gerit florem, sed haud raro ex in- 

 volucro pcdicellum sccundarium 1- vel 2-florum emitlit (quamob- 

 rem planta sectioni Anemonospermo adscribenda est, ut recte mo- 

 nuit ill. Hooker in Bot. Beechey 4., contra Canoollii et Pritzelii 

 opinionem, qui plantas tantum 1-floras ante oculos habuisse videntur). 

 Involucrum et involucella conspicua, plerumque longe. a flore 

 rcmota, trifoliolata: foliolis sessilibus et basi breviter connatis, re- 

 petito-ternatim in lobos lineares vel setaceos divisis. Flores ma- 

 gnitudine codem modo ac tola planta variant, 3— 10-lincares. Se- 

 pala oblongo-obovata obtusa rottindatavc, sub 7-nervia, interioribus 

 gradatim diminutis, alba vel dilute caerulea, extrinsecus saepius 

 sericeo-villosa. Stamina glabra pcrigonii dimidiuin aequant. Gy- 

 naeceum sub anthesi conicum sub fructu elongatur, toro lineari- 

 C)lindrico. Acaenia orbicularia lenticulari-compressa, stylo glabro 

 oblique rostrata et cum illo in lana densa sordide albida e basi 

 praesertim exeunte involuta. 



Intimam praebet affiuitatem cum An. palmata L., Europae medi- 

 terraneae cive. Hanc olim casu fortuito cum frumento in Novum Orbem 

 immigrasse et ex ea tamquam varietatem An. triternatam enatam esse, 

 suspicatus est eel. St. Hu.aihk. Quod omnimodo non absonum nobis 

 videtur, quum forma originaria C-An. decapetala Auctt.) cum planta eu- 

 ropaea plerisque noiis optime conveniat et quum tantum circa Buenos 

 Ayres et Valparaiso observata sit, locis quidem remotissimis at portubus 

 frequentatissimis. Unde hinc in ditionem Montevidensem regionesque fini- 

 timas disseminata in varietatem a. fvliolosam (An. triternatam Vahl) sen- 

 sim abiisse, illinc per regnum Cbilense et Peruviam conterminam vagans 

 formam /?. grandifoliam (An, sphenophyllam Popp.) progenuisse haud 

 improbabile est. Attamen, quum ad rite demonstrandam hanc sententiam 

 omnia hucusque deficiant quibus Innitamur, quum neque constitutum sit, 

 plantain revera ex Europa importatam esse, neque omnibus notis An. pal- 

 mata perfecte in formam originariam An. decapetalae quad ret (folia An. 

 palmatae ambitu orbicularia et secundum typum ternarium ita Incisa, ut 

 lobi minores serraturae admodum regularis speciem praebeant, flores autem 

 multo majores ofTenduntur): ratum videtur, pro tempore eas specierum 

 distinctarum titulo salutare. Botanicis autem Brasiliensibus commendatum 

 esse velimus, ut veram An. palmatam disseminent plantasque enatas per 

 plures generationes examini contiuuato subjiciant, unde patebit, num re- 

 vera in formas supra descriptas transeat necne. — Etiam similitudinem 

 fert cum An. multifida Poir., quae per Andes Americae australis et in 

 magna parte Americae borealis disseminata est. Perperam autem ill. J. D. 

 Hookkb in Fl. antarct. II. 223. utramque sub una conjunxit specie; dif- 

 fert enim An. multifida gravioribus notis g3 nophori maturitate hemisphae- 

 rici , involucri foliolis petiolulatis , foliis in rhizomatis collum perspicue 

 vaginantibus (cf. Deless. Ic. Sel. I. t. 16. 17.), rhizomate elongato obli- 

 quo-repente. 



Habitat in America extratropica calidiore et in montosis Peru- 

 viae. In prov. Rio Grande do Sul, e. gr. in gramineis aequatis par- 

 its australis, praesertim prope vicum S. Francisco do Paula, in prov. 



