213 



MENISPERMACEAE : ANATOMIA. 



214 



revera ut supra jam notavimus, zonae huic secundariac adscribi et 

 tamquam ejus medulla haberi potest. 



Fasciculi secundarii, postquam enati sunt, prorsus ac pri- 

 marii sese habent vel potius ac pars primariorum secundaria (der 

 Epentheil Nageli). Introrsum prosenchyma effingunt, vasis inter- 

 mixtum punctato- vel reticulato-porosis; extrorsum vero nil depo- 

 nunt, quum extimae semper sint series, quae incrementum conti- 

 nuant. Carent igitur hi fasciculi non solum libro , scd omnino 

 parte vere corticali et denique stratum solummodo cambiformii ad 

 latus externum exhibent; quam ob causam etiam radii parenchyma- 

 tici parte coFticali destituuntur. Vix denique *opus est, ut comme- 

 moremus, vasa spirifera devolubilia fasciculos secundarios deficere 

 earn ob causam, quia in caulis parte hi pronascuntur, quae non 

 amplius in longitudinem accrescere valet. 



Etiam fasciculi secundarii post aliquot tcmpus 1 ) 

 incremento dcfunguntur. Tunc in cortice primario extra an- 

 nulum sclerenchymaticum cadem repetitur evolutio, quam in effor- 

 manda zona secundaria usu venire exposuimus. Augentur series 

 cellularum periphericae et exteriores quaedam in annulum scleren- 

 chymaticum transeunt; interiores autem conterminae conspirant in 

 zonam meristematicam , qua denique fasciculi cambiales tertiarii 

 pronascuntur. Etiam in his e meristemate efformandis eaedem ac in 

 secundariis valent leges. Fasciculi autem hi tertiarii et qui ex iis 

 pronascuntur contextus omni ratione cum secundariis conveniunt. 

 — Ita, hac evolutionis lege iterum iterumque repetita, stirps Me- 

 nispermacearum incrementum continual indefinitum. Rationem igi- 

 tur intelligimus , quod zona solummodo extima cambio prospere 

 vigente adhuc gaudeat, quum contra reliquae omnino cambium emor- 

 tuum vel canibiformium ad latus externum offerant. 



Pariter ac caules Menispermacearum etiam radices sese ha- 

 bent , quantum pertinet ad fasciculos secundarios. Primaria zona 

 solito Dicotyledonearum more differt defectu medullae gcnuinae 

 (fig. 8 — 11.) et cambii evolutione primo initio centripeta; quum 

 vero postea ad peripheriam accrescere coeperint radices, omnino 

 cum caule conveniunt. Monendum solummodo , in radice etiam 

 primarios fasciculos libro genuino carere et ejus locum annulo ob- 

 tiueri sclerenchymatico ejusdem indolis, quam in zonis secundariis 

 observamus. Praeterea inter Menispermaceas pariter ac caules 

 in nonnullis etiam radices obtingere videntur, quae omnino zonas 

 secundarias non effingunt (Jalcorhiza lobata sive Radix Colombo 

 et al. — fig. f 10.). 



Hac Menispermacearum structura et evolutione cum Dicoty- 

 learum normaliter crescentium comparata, imprimis earn differre 

 intelligimus co, quod fasciculi cambiales incremento gaudeant haud 

 ut in illis continuo, sed dcfinito. Neque vero cambio primario 

 defuncto incrementum quiescit, sed novis suscipitur cambii fasci- 

 culis, e corticis primarii parenchymate pronascentibus; quos, quum 

 pariter ac primarii incremento definito praediti sint, tertiarii de- 

 mum sequuntur aeque definiti itemque e cortice primario proficiscen- 

 tes ; et tali modo pergitur. 



Evolutione abnormali non solum Menispermaceae gaudent, 

 sed alias quoque stirpes praesertim scandentes atque volubiles a 

 legibus Dicotyledonearum solitis plus minus aberrare constat. Tales 

 inveniuntur inter Dilleniaceas , Leguminosas , Polygaleas , Phyto- 



t) Aequum circiter, ac in zona primaria, turn in secundaria turn in 

 sequentibus evolutionis spatium videtur, quum diversae zonae per 

 totam stirpem eandem fere conservent latitudiuem.. 



creneas, Ampelideas, Malpighiaceas, Bignoniaceas , Sapindaceas, 

 Phylolaccaceas, Nyclagineas, Piperaccas et Gnelaceas. Ita, quum 

 hae stirpes ad diversissimos ordincs et in regno vegetabili longe 

 remotos pcrtincant, patebit, talem indolcm nullius esse systematica 

 valoris et haud posse asscntiri iis, qui hoc charactcre innixi syste- 

 matis ordincm immutare studuerint. Ne autem ex altera parte 

 hujus evolutionis causam in illarum stirpium, quia pleraeque sunt 

 Lianae, ratione vivendi indubitanter ponamus, ut pluribus placuit 

 scriptoribus; non solum enim in omnibus fere his ordinibus stir- 

 pes revera erectae abnormalem offerunt structuram, sed contra 

 etiam multae Lianae omnino ad typum vulgarem crescere soli- 

 tae sunt. 



Ex omnibus, quas ipse examinavi vel quae aliter cognitae 

 sunt, stirpibus, maximam cum Menispcrmaceis structurae confini- 

 tatem Gneti species praebent. Revera eo tantum differunt (ncglecta 

 singularum partium indole subtiliore), quod Gnetum in omnium 

 ordinum fasciculis librum genuinum exhibet. Idem teste cl. Cri - 

 ger 1 ) obtingit in Rhynchosia scandente ex ordine Leguminosa- 

 rum. Quae igitur stirpes, quum in iis fasciculi cambiales secun- 

 darii et sequentes e cortice primario originem ducant, earn se- 

 quuntur incrcmenti legem, quam ill. Nageli significavit : „Dicoty- 

 ledonentypus mit successiven begrenzten Cambiumstrangen in der 

 Protenrinde." ? ) 



Alia res habetur in scandentibus Dilleniaceis *) , Legumino- 

 sis (Bauhinia, Caulolrctus), Polygaleis (Securidaca, Comesper- 

 maj, Ampelideis (Cissus, auctorc Cri ger 1. c.) et Phytocreneis *), 

 quaiem quoque in stirpe erccta, Phytolacca nempc decandra ob- 

 servamus. His enim plantis ea inest ratio incrcmenti, quam cl. 

 Nageli illustravit subtitulo: „DicotyIedonentypus mit successiven 

 begrenzten Cambiumstrangen in der Epcnrinde." Ex hac denomi- 

 natione clucet, cambium primarium aeque ac in illis per tcmpus 

 tantum defmitum vigere, quum ulterius incrementum suscipiatur 

 novis cambii fasciculis, qui in cortice, et quidem in ejus parte 

 secundaria denuo pronascuntur. Ita autem structura caulis natu 

 majoris praecedentibus subsimilis evadit. 



Etiam in Malpighiaceis et Bignoniaceis caulis vetustior saepe 

 cum praecedentibus quandam offert similitudincm, earn nempe, ut 

 corpus ligneum per strata indolcm corlicis subsimilem praebentia 

 in partes discretas divisum videatur , quarum extimae solummodo 

 incrementum adhuc continuarc valent. Multum vero quoad evolu- 

 tionem hae differunt; haud enim, ut in illis, e fasciculis novis ex- 

 tra praecedentes pronascentibus originem ducunt, sed, quum poste- 

 rior aetate in radiis parenchymaticis et iis parenchymals stratis, 

 quae transversaliter lignum pcrcurrunt (Holzparenchymschichten) 

 saepe cellulae velocitcr multiplicari incipiant , ita ut singulae ligni 

 partes plus minus ab inviccm scmoveantur et irrcgulariter disio- 

 centur, nil nisi zonae primariae segmenta singula haec cor- 

 pora lignea rcferunt ; undc apparet , quod extima solummodo vi- 

 -geant, quum solis in his cambium adhuc inveuiatur. 



Sapindaceae, Piper aceae et Xyc/ayineac quoad structuram 

 et cvolutionem, licet a Dicotylearum tjpo normali abludant, cete- 

 rum tamen cum Menispcrmaceis- mil lain praebent confinitatem, ita 

 eas ulterius haud prosequamur. Aug. Ouil. Eichler. 



1) Hall. Dotanische Zeitung 18.50. p. 141. 



2) Bcitrage zur wissenschaftl. Botnnik Heft F. 16. 



3) Cf. appendicem ad monographiuin noslram Dilleniacearum in hac 

 Flora Brasil. fuse. XXXI. p. 115. 



4) Mkttkmus, Beitnige zur Botauik, Heft I. 50. 



Menispermac. 



29 



