215 



MENISPERMACEAE: TABULAE ANATOMICAE EXPLIC. ET GEOGRAPHIA. 



216 



TABULAE ANATOMICAE KXPL1CANTUR. 



Fiff. 



Fig. 



Pig. 



Fia:. 



Fit 



Fig. 



Fij-. 



Fig. 



Fig. 



Fig. 



Tabula L. 



1 — 8. Caules natu majores in sectione horizontali. 



1. SomphoxtilonWullschliiyeliiEichl. Priniariain solummodo fasci- 

 culorum zonam explicatam videmos, fasciculis per radios paren- 

 chymaticos latissimos ah invicem separatis. (4. auct.) 



2. Coscinium fenestratum Cu/ebr. Omnino hie caulis ad tj pum 

 Dicotylearum vulgarern enatus atque explicatus est. (Magn. nat.) 



3. Cissampelos Vareira L. Caulis undique subaequaliter explica- 

 tus plures zonas concentricas exliibet. ^Magn. nat.) 



4. Abuta rufescens Aubl. Zonae secundariae omnes incompletae 

 atque in uno solum caulis latere evolutae , caulem subtaeniae- 

 forniem reddunt (bis auct.). 



5. Abuta rufescens Aubl. (?) Zonis valde irregulariter evolutis 

 priniaria ad peripheriam consita, ambitus lobatus evadit. (Magn. n.) 



6. Abuta rufescens Aubl. (?) Priniaria zona incompleta posterio- 

 ribus demum amplectitur-, ita ut caulis primum subcylindricus 

 zonis completis coucentricis, demum atitem, zonis extimis in uno 

 solum latere pronascentibus ovalis reddatur (bis auct/). — Fere 

 contrariam igitur ac in praecedentibus increment - ! rationem ob- 

 servamus. # 



7. Cissampelos Vareira L. Crassissimus , quern vidi inter Meni- 

 spermaceas caulis; ambit u lobatus , celerum subregularis evo- 

 lutus (Magn. nat.). 



8 — 11. Radices quarundam Menispermacearum, natu majores, in 

 sectione horizontali. 



8. Cissampelos Vareira L. (?) (bis auct.). Fig. 9. Menisperma- 

 cea ignota (ter auct.). Fig. 10. Cissampelos glaberrima St. 

 Hit. (?) (4. auct.). Fig. It. Abuta rufescens Aubl. (2. auct.). 

 In figuris 8. 9. et 11. zonae complures evolutae et plus minusve 

 irregulariter distributae conspiciuntur , quum in fig. 10. unica 

 zona priniaria offendatur , quam verisimiliter in hac specie ulte- 

 riores baud consequuntur. 



12. Sectio horizontals per partem caulis senilis Cissampeli Va- 

 reirae L. (25. auct.). — It. I. Zonae primariae pars extinia, 

 It. II. Zona secundaria, It. III. tertiaria. Lg. Lignum vel fasci- 

 culus fibrovascularis , It. p. Radius parenchymatous, Cbf. Cam- 

 biformium , Lb. Liber, P. Parenchyma inter zonas diversas con- 

 situm, quod ,,medulliforme a significavimus, P*#. Parenchyma, 

 quod librum exteriorem in fasciculis primariis subinde conse- 

 quitur, Scl. Sclerenchyma, annulos constituens libriformes zona- 

 rum altiorum ordinum. 



Tabula LI. Cocculus laurifolius DC. 



Fig. 13. Sectio horizontals per caulis apicem. Fasciculi vasculares 

 juveniles in zonam unicam (primariam) conspirant (20. auct.). 



Fig. 14. Sectio horizontals per caulem circiter annuum. Fasciculi 

 ad Dicotylearum normam explicati cambio adhuc vigente gau- 

 dent; zona secundaria nondum conspicitur (auct. 10.). 



Fig. 15. Sectio horizontalis per caulem circiter biennem. Incremento 

 zonae primariae definito (R. I.)., in ambitu zona secundaria eflbr- 

 matur (R. II.). Mst. Meristema corticale , Sb. Suber (7. auct.). 



Fig. 16. Fasciculus vascularis zonae primariae valde juvenilis in sectione 

 horizontali (150. auct.). 



Fig. 17. Idem, paullo magis explicatus in sectione radiali-longitrorsa 

 (150. auct.). 



In his et in figuris insequentibus Uteris adhibitis haec signi- 

 ficant velimus: E. Epidermis; Co. Collenchyma j Mst. Meristema 

 (parenchyma meristematicum in cortice); Scl. Cellulac scleren- 

 chymaticae, quae annulos constituunt diversas fasciculorum zo- 

 nas circumscribentes; A. Mst. Annulus meristematicus , qui zo- 

 nae secundariae efformandaeMnservit; P. Parenchyma, quo di- 

 versae fasciculorum zonae separantur; P**. Parenchyma, quod 

 librum saepe comitatur; Rp. Radius parenchymatous, I. prima- 

 rtus , II. secundarius etc. ; Lb. Liber exterior ; Lb'. Liber inte- 

 rior; Cbm. Cambium, I. primarium, II. secundarium etc.; Cbf. 

 Cambiformium ; Lg. Lignum, I. primarium, II. secundarium etc. ; 

 Prs. Prosenchyma; V. p. Vas porosum. 



Fig. 18. Sectio horizontalis per corticem circiter biennem. Series cel- 

 lularum periphericae paucis tantum sunt auctae neque in iis hoc 

 tempore, quo cambium primarium adhuc viget, aliquae jam 

 differentiae occurrunt nisi earn forte excipias, quod extimae so- 

 lummodo cellularum series 6 — 7 chlorophyllo sint praeditae, in- 

 timis contra hyalinis (auct. 180.). 



Fig. 19. Sectio horizontalis per corticem eo tempore, quo cambium pri- 

 marium incremento defungitur. Observamus cellularum series 

 periphericas multiplicatas, quum eae 3 — 4, quae seriehus chlo- 

 rophyllo praeditis conterminae sunt, crassesci coeperint (Scl.), 

 illis contra 2 — 3 huic annulo sclerenchymatico contiguis (A. 

 Mst.) incrementum adhuc continuantibus (150. auct.). 



Fig. 20. Eadem corticis pars in sectione radiali-longitrorsa (auct. t50.). 



Fig. 21. Corticis pars in sectione horizontali , stadio paullo provectiori 

 ac in fig. 19. et 20. Novi fasciculi cambiales ex annulo meri- 

 stematico vix bene sunt enati (auct. 180.). 



Fig. 22. Sectio radiali-longitrorsa per eum fasciculum vascularem in 

 fig. 21., qucm significamus Lg. II. Ex hac figura intelligi po- 

 test, quomodo parenchyma meristematicum in cambium praelon- 

 gum transformetur (auct. 250.). 



DE MENISPERMACEARUM RATIONIBUS GEO- 



GRAPHICTS. 



Ordinis Menispermacearum Fimitcs insequente fere 

 modo circumscribi possunt: Lineam ducas in hemisphae- 

 rio boreali, quae, America persecata sub 50° lat. bor., 

 in Africa et Asia occidentali ad 30° deprimitur, ut in 

 Asia orientali ad 55° denuo erigatur; in hemisphaerio 

 contra australi omnino circulus parallelus 35 terminum 

 constituit. Quum quidem totam inter hos limites terrain 



Menlspermaceae incolant, regiones tamen aequatoria- 

 les praediligunt paucisque tantum formis Tropicos ex- 

 ceduut vel omnino extra eos offend nut ur. 



In vetere orbe Menispermaceae igitur sola ex 

 Europa penitus exulant, quum terrae reliquae omnes 

 iis ornentur. In Africa vix ultra 20 species inveutae 

 sunt, quas prae ceteris regio alit Capensis, sed in 

 Madagascaria quoque, Guinea, Senegambia i us u Usque 

 adjacentibus haud deficiunt. Unde per Abyssiniam et 

 Aegyptum in Arabiam vagantes, paucis tantum formis 



