331 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS DE CRUCIFERIS. 



332 



Hanc theoriani, quam quoque „theoriam direm tionis" 

 appellabimus, licet non oranimodo probandam, quum de altiore sta- 

 mimini longiorum insertione rationem reddere haud valeat neque 

 quoad carpidiorum positioncm cum phyllotaxeos legibus quadret 

 (carpidia enim staminibus directe opponuntur), priore tamen tem- 

 pore longe plurimi auctores secuti sunt. Inter alios commemore- 

 mus viros ill. Seringe '), Aug. St. Hilaire 2 ), Moquin-Tandon 3 ), 

 Webb 4 ), Asa Gray. 5 ) Et profecto ! observationes , quibus Can- 

 dolleus innixus earn superstruxerat, suae theoriae prae omni alia 

 arridere videbantur. Monuerat ille, diremtionem ab ordine minime 

 abhorrere, sed petala quoque Cruciferarum quando flores pleni 

 fierent afficere, et docuerat, stamina longiora saepe occurrere per 

 paria symmetrice formata indeque quasi unicum repraesentantia ; 

 adeo prorsus simplicia vel formas inter simplicia et diremta inter- 

 medias, instar staminum semifissorum , loco parium revera non- 

 nunquam apparere et tali modo , quod morphologice haec aequi- 

 paranda essent, demonstrare. Talia exempla deinde ell. Moquin 

 et Webb 8 ) multa cum cura collegerunt et insuper addendo, sta- 

 mina quoque breviora subinde diremta obtingere (id quod jam antea 

 a ell. Seringe et Lestiboudois observatum erat), theoriam ulterius 

 confirmarunt. 



Quoad vero pistilli explicationem hi auctores plerique a Can- 

 dollei sententia desciverunt. Censuerunt enim, carpidiorum quoque 

 verticillum, pariter ac reliquos in hoc flore, originitus esse tetra- 

 merum; duobus autem carpidiis in floris mediana consitis fere con- 

 stanter aborientibus (exceptis Tetrapomate , Holargidio) demum 

 specie dimerum reddi. A phyllotaxeos legibus vero hunc verticillum 

 aberrare positione staminibus opposita, hi quoque auctores praeter- 

 viderunt. 



Memoria denique dignissimum est, cardinem hujus theoriae, 

 nempe staminum longiorum originem, Payeri 7 ) observationibus 

 organo^cneticis perfecte confirmatum esse; demonstravit enim ille, 

 par unumquodque revera pronasci e primordio simplici. 



Nihilominus rccentiore tempore botanici earn deseruerunt 

 aliaeque e diametro oppositae accesserunt. Quam, ab ill. Lesti- 

 boudois 8 )» Kunth 9 ) et Lindley 10 ) conditam deinde cl. J. Gay ' '), 

 C. Schimper 12 )j WydlEr' 3 ), Chatin 14 ), Godron ,5 ) aliique diversis 



1) Quelques considerations sur l'elat ordinaire de Tandrocee dans la 

 famille des Cruciferes, Bull. bot. de Geneve 1830. p. 112. 



3) A. St. Hilaire et Moquin- Tandon : Me'moire sur la symmetric des 

 Capparidees et des families qui ont le plus rapports avec elle, in 

 Ann. Sc. nat. I. Ser. XX. 318. 



3) Locis sub 2) et 4) citatis. 



4) Moquin-Tandon et Webb : On the structure of Cruciferous flowers, 

 in Hook. Lond. Journ. VII. 1. et in Me'm. Acad, de Toulouse 1849. 

 t. V. 364. 



5) Gen. Fl. Am. bor. ill. I. 125., Bot. Text-Book, 3. edit. 250. 



6) L. sub 4) cit. 



■ 



7) Organoge'nie comp. de la fleur 209. t. 44. 



8) Sur l'insertion des examines des Cruciferes, in Observat. phy tologiques, 

 Lille 1826. 



9) Ueber die Bliithen- und Fruchtbildung der Cruciferen, Berlin 1833. 



10) Introd. to bot. I. ed. 14., Veg. Kingd. 351. 



11) Fumariae officinalis adumbratio etc. in Ann. d. Sc. nat. II. Ser. 

 xvni. 214. 



12) Ueber den Bau der Cruciferenbliithe, in Me'm. du congres scientifique 

 de France, X. session, Strasbourg 1843. p. 62. 



13) Flora 1859, p. 296. 



14) Sur l'androce'e des Cruciferes in Bull. Soc. bot. de France VIII. 0861), 

 p. 370., 471. 



15) Me'moire sur l'inflorescence et les fleurs des Cruciferes, in Comptes 

 rendus 1864 et in Ann. Sc. nat. V. Ser. II. 281. 



fulti argumentis suam fecerunt. Haec praecipue a theoria direm- 

 tionis eo differt, quod octo stamina duobus verticillis tetra- 

 meris sibi invicem et corollae alternis addicta pro typo primordiali 

 floris Cruciferarum statuat (cf. Fig. 2.). Quae stamina autem ad 

 6 reduci censet eo, quod duo mediana verticilli exterioris constanter 

 aboriantur. Unde elucet, quatuor longiora altius inserta esse 

 debere ; rationem autem cur haec per paria medianae approximata sint, 

 licet origine petalis opposita stare necesse esset, secundariae eorum 

 dilationi deberi perhibetur. Simul haec theoria etiam calycis, co- 

 rollae et carpidiorum verticillos pro tetrameris declarat et tali 

 modo, quum omnes hi regulariter alternent, floris constructionem 

 rite ad leges taxologiae explicat. Monemus, hos quoque auctores, 

 aeque ac supra nominatos, ratum habere, in carpidiorum verticillo 

 membra duo mediana aboriri; solus ill. Lindley 1 ), atque qui eum 

 secutus est cl. Kunth 2 )> quatuor adesse, mediana placentas cum 

 dissipimento constituere, lateralia valvas steriles arbitrabantur ; quae 

 vero sententia jamdudum refutata est. 



Haec, quae „theoria abortus" quoque vocari potest, ob- 

 servationibus innititur, quae sequuntur : Stamina longiora subinde 

 haud evidenter per paria stare approximata , sed petalis paene 

 opposita ; flores autem jam observatos esse octandros, quorum sta- 

 mina accessoria ilium sibi situm capessiverint, quern ilia, quae secun- 

 dum theoriam in flore normali aboriantur, servare deberent. Porro 

 affirmatur, stamina diremta, qualia theoria Candolleana statuit, an- 

 theras tantummodo uniloculars nee biloculares gerere posse; quod 

 autem ad gravissimum hujus theoriae argumentum attineat, stamina 

 simplicia vel semifissa paris vicem gerere, hoc rectius posse expli- 

 cari staminum originitus distinctorum coalitione. Denique, quod gra- 

 vissimum sane, — Payeri observationibus diremtionis theoriam con- 

 firmantibus obstitit Chatin 3 ), affirmans, inaccurate eas esse institu- 

 tes et rem ita sese habere, ut stamina longiora origine distincta et 

 petalis opposita pronascantur. Cum Chatinio vero consentiunt ell. 

 Krause 4 ) et Duchartre 5 ) observationibus jam prius promulgatis. 



Reliquas , quae de flore Cruciferarum in lucem prodiere, 

 theorias commemorare vix opus erit. Hae enim omnes, neglecta 

 pcrianthii interpretatione infausta, quam cl. Krause olim proposuit 6 ), 

 ortum ducunt ex hypothesi: glandulas hypogynas pro staminum 

 haud explicatorum rudimentis habendas esse. Inde v. g. cl. Bern- 

 hardi ') sententiam emisit, florem originitus stamina 12 verticillis 

 duobus (externo 4-, interno 8-mero) disposita habere, cl. W. G. 

 Smith s ) vero vel 16 stamina Cruciferarum -typum absolvere arbi- 

 trate est. Quam vero hypothesin prorsus rejiciendam esse, jam- 

 dudum constat. 



His quae adduximus elucet, theoriam abortus non solum 

 plerisque botanicis receptam sed tribus testimoniis innixam, quum con- 

 trariae unicum tantummodo faveret, pro satis stabilita habendam esse. 

 Intentus autem in illustrandis variationibus quae in diversis Cruci- 

 ferarum generibus observantur, mox intellexi, non omnes annuente 



1) Botanical Register XIV. fol. 1168 QEschscholtxia californicd). 



2) 1. c. 



3) I. c. 



4) Einige Bemerke uber den Blumenbau der Fumariaceen und Cruci- 

 feren, in Berlin. Bot. Ztg. 1844. p. 121. 



5) Revue botanique 1846. vol. I. 208. 



6) 1. c. — Sepalum enim anticum hie auctor pro vera bractea , posti- 

 cum pro bracteola, verticillum sepalorum internum tantummodo pro 

 calyce declarare studuit. 



7) Ueber den Bliithen- und Fruchtbau der Cruciferen, in Flora 1838. 

 vol. I. p. 129. 



8) On the normal structure of Cruciferous flowers in Seemann's Journ. 

 of Botany 1864. p. 269. 



