333 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS DE CRUCIFERIS. 



334 



natura ad illam theoriam posse revocari, ideo rem iterato examini 

 subjicere constitui. 



Tales, quarum modo mentionem feci, variationes prae ceteris 

 in genere Lepidii occurrunt et stamina imprimis quoad numerum 

 atquc situm afficere solent. Contigit, permultis Lepidii ruderalis, 

 virginiani et latifolii floribus examinatis, magnum earum numerum 

 componere, quern schematibus sequentibus lectoris oculis subjicio. 

























• • 



• 



• 



• 







• • 



• 



• • 



• 







t* 



2 



3 



4 





























• • 



• 



• • 



• • 



• 



• 



• 



• 











• 



• 



• • 



• 



• • 



• 



5 



6 



7 



8 



9 



10 



Ut rite haec intelligas , moneo , punctis situm atque nume- 

 rum staminum, siglo o superscripto axem inflorescentiae (racemo- 

 sae) indicari. Sub schemate 1, quod frequentissimum est in 

 Lepidio latifolio, simul normalem apud Crucif'eras rationem con- 

 spicis; schema 2 et 3 eadem in specie crebrius , 4 rarius ob- 

 servabatur. Exempla 5 — 10 ad Lepidium ruderale et virginianum 

 spectant ; ita quidem , ut 10 ad normam, 7, 8 et 9 sat frequenter, 

 5 et 6 autem rarius (solo in Lep. virginiuno observata) occurrant. 

 Simile quid in aliis quoque generibus; ita in Senebiera pinnatifida, 

 diversis Capsellae et Nasturlii speciebus schemata 7 — 10, in Car- 

 damine hirsuta saepissime 7, in Crambe maritima (id quod cl. 

 Godron 1 ) nuperius notavit) subinde 2—4 observari possunt. Me- 

 moria denique est dignum, in Lepidiis illis, si stamina ut in sche- 

 matibus 5, 7 et 8 distributa erant, loco paris postici nonnunquam 

 stamen semifissum me invenisse. 



Siquidem haec schemata secundum theoriam abortus explicare 

 tentaveris, statuendum tibi erit: 



Opprimuntur per abortum: 



In 1) Stamina mediana verticilli extimi. 



„ 2) Stamina 2 antica verticilli intimi, atque medianum 

 posticum extimi. 



„ 3) 2 postica verticilli int., 1 median, anticum extimi. 



„ 4) Totus verticillus interior. 



„ 5) 1 medianum posticum et 1 laterale dextrum verticilli 

 exter., 2 antica inter. 



„ 6) 1 laterale dexterum verticilli exter., totus verticillus 

 interior. 



„ Y) Totus verticillus exterior. Etc. 



Accepta hac theoria, naturam hie more inaudito et sane mirabili 

 ludere statuendum esset; siquidem in uno eodemque genere, in floribus 

 fere identicis nunc organa explicarentur, quae in reliquo ordine vix 

 unquam in floribus monstrosis ante oculos habere non scis sed 

 arbitraris, nunc contra alia opprimerentur, alioquin fere constanter 

 praesentia! Aborirentur autem et explicarentur absque omni lege 

 et ordine! Longe contra simpliciorem esse theoriam diremtio- 

 nis, concedere haud haesitabis ; nam haec (ratione haud habita sta- 

 minum lateralium, quae revera in schematibus 5 et 6 ex parte, in 7 — 10 

 qmnino aboriri statuere debet, aeque vero ac theoria altera), quo- 

 minus abortu aliquo vel evolutione quadam abnormi suffulciri debeat 

 tantum abest, ut potius omnia explicet eo, quod organum origine sim- 

 plex nunc simplex persistat, nunc diremtione affectum in duo dividatur. 

 Quam sententiam formae transitoriae, quarum supra mentionem feci, 



1) Ann. Sc. nat. 1. c. 292. 



stamina nempe semifissa, eo potius connrmant, quippe quae propter 

 filamentum commune basi nimis angustum pro connatis duobus ori- 

 ginitus 7 4 peripheriae ab invicem distantibus, qualia theoria abortus 

 statuenda sunt, haberi nequeant. 



Nihilominus auctores supra citati talia exempla ratione ilia 

 artificiali explicare 1 ), quam theoriam diremtionis admittere maluerunt, 

 argumento innitentes, stamina, siquidem diremta essent, antheris 

 unilocularibus instructa esse debere; neque hac theoria flores 

 octandros, quibus stamina accessoria mediana slant et in verti- 

 cillo exteriore, intelligi posse contendunt. In eo autem non vident, 

 tales flores annuente natura ita quoque explicari posse, androeceum 

 hie in utroque verticilio exceptione quadam capessivisse typum tetra- 

 merum , qualem in praecedente corolla ad normam observamus, di- 

 remtionem vero haud usu venisse. Quam sententiam exemplis ana- 

 logis facile confirmare possimus. 



Quod vero prius attinet argumentum, jam a ell. Moquin- 

 Tandon et Wkbb (1. c. p. 7.) sat bene demonstratum est, nullius 

 esse valoris. Duas nempe in natura existere diremtionis varietates; 

 altera organum simpliciter diffindi, ita ut partes segmenta re- 

 ferant conjunctim tantummodo integrum aequantia; altera contra, 

 quae quoque Chorisis appellatur, organum quasi multiplicari, 

 parte unaquaque formam integri induendo hoc repetente. Chorisin au- 

 tem esse, quae in formatione staminum Cruciferarum valeret. Pariter 

 autem, ac in aliis quibusdam plantis fieri solet, ut diremtio per 

 divisionem simplicem , tamquam gradum intermedium, ad chorisin 

 quasi progrcdiatur''), simile quid etiam inter Crucif'eras observatur. 

 Ita loco staminum breviorum jam paria inventa sunt staminum quasi 

 dimidiatorum nempe antheras tantummodo uniloculars gestantium, 

 et altera ex parte eodem loco etiam paria staminum quasi integro- 

 rum; adeo in genere Atelanthera stamina longiora antheris uni- 

 locularibus et symmetrice dispositis instructa ad normam obser- 

 vantur et tali modo perfectum sistunt transitum inter integra et ea 

 quae per chorisin dirimuntur. 



Quae quum ita sese habeant, ut objectiones omnes contra 

 theoriam diremtionis proiatae refutari possint, et porro, ut haec 

 theoria, ceteris paribus, siinplicior sit et magis naturalis, quam al- 

 tera: nil restat, nisi quod historia evolutionis earn probemus. Haec 

 autem de evolutione floris Cruciferarum observavimus. 



Flos emergit sub axis apice forma corpusculi semiglobosi, ut- 

 plurimum absque bractea vel ullo ejus vestigio. Primum in eo 

 efformatur sepalum anticum, tunc posticum , demum bina lateralia 

 quae simultanea apparent (Fig. 3.). Insequuntur quatuor petala, quae 

 item eodem quasi momento pronascuntur et loca quatuor cum sepalis 

 superioribus diagonaliter cruciate occupant. Formam habent origine 

 semilunarem, perexigua sunt et ita persistunt usque ad absolutam fere 

 floris explicationem (Fig. 4.). Post ea orta androeceum initium capit. 

 Primum efformantur gibberes duo lati obtusi, qui sepalis lateralibus 

 opponuntur, simplices persistunt et stamina breviora fiunt ( F.5.). Paullo 

 post eos pronatos similes apparent gibberes etiam in mediana floris, 

 altius inserti, latiores adhuc et obtusiores (F. 6). Qui, quum simul 

 magis magisque dilatentur, in medio instruuntur sinu levi et tali 

 modo in gibberes duos distinctos dividuntur, qui abhinc 

 incrementum continuant peculiare et demum in stamina longiora abeunt 

 (F.7 — 12. st. m.). Haecjuvcntutepetalis nunquam exacte anteposita 

 stant, sed medianae floris eo propiora quo juniora sunt, licet plcrumque 

 situs in statu explicato parumper tantum a juvenili discrepet, quum 

 jam primordium commune satis latum sit. Siquidem autem con- 

 trarium contenditur a ell. Chatin, Krause et Duchartre, iis cum 



1) Cf. e. g. Wvdlkb in Flora 1. c, Godron 1. c. 



2) Cf. hac de re etiam Moquin-Tandox, Teratologic vegetate. 



