335 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS DE CRUC1FERIS. 



336 



asseveratione repugnare debeo et pro ulteriore niearum observatio- 

 num confirmatione etiam in Capparideas quasdam hexandras remitto, 

 quihus illae evolvcndi rationes magis aperte et distincte, ac in Cruci- 

 feris plerumque fieri solet, ante oculos versantur (cf. tab. LX VIII. C). 

 Adjicio etiam observationem in Lepidio latifolio institutara. 

 Eadem enim primordia, quae plerumque ad staminum longiorum 

 paria fiunt, eo quod hand divisa sunt ad simplicia esse explicata 

 vidi, quae parium locum hac in planta subinde occupant (cf. sche- 

 mata 2— 4. supra p. 333.). Qua re demonstrate, simplicia haec sta- 

 mina et paria morphologice aequiparanda esse , neque priora pro 

 organis alioquin aborientibus, hie autem contra nor mam explicatis 

 haberi posse. Simile quid etiam in Crucifera diandra, Lepidio 

 nempe virginiano, observare contigit. In androeceo nempe ex- 

 ceptione triandro, cui stamen accessorium laterale stabat (ut con- 

 spicitur in Fig. 6. supra p. 833.), hoc situm demissiorem obtinebat 

 et tali modo demonstrabat , et in his plantis stamina mediana ver- 

 ticillo superiori, neque ut theoria abortus statuit inferiori, addicta esse. 



Igitur fas erit, theoriam diremtionis pro vera 

 statuere. Neque vero omnimodo immutatam; quum enim Can- 

 dolleo iisque qui eum secuti sunt placuisset , totum androeceum 

 unico tantummodo verticillo tetramero adscribere, nos, evolutione 

 simul et situ staminum in statu explicato innitentes, dimerum id 

 habemus et duobus verticillis compositum, verticillo breviorum 

 infero, longiorum supero. Quia autem secundum leges phyllotaxeos 

 hos decussatim stare necesse est atque inferior corollam tetrame- 

 ram insequitur, quae ipsa verticillum dimerum sepalorum lateralium 

 secuta erat, iste sepalis lateralibus iterum opponitur; unde superior 

 stat in floris mediana. 



In his igitur plantis phyllotaxis transeundo a corolla ad stamina 

 de ratione altiore, typo nempe 2-}- 2- v. 4-mero, ad inferiorem 

 dimerum relabitur. Hoc memoria eo dignius est, quod plerisque 

 aliis in plantis phyllotaxis aut contrariam sequatur aut eandem 

 servet rationem in staminibus ac in corolla; animadvert! autem 

 potest, naturam hanc a norma declinationem , ut ita dicam, ipsam 

 quasi corrigere eo, ut diremtione numerum staminum augeat. 



Quum autem theoriam abortus ita refntalam esse censcamus, 

 patet, nos quoque theorias de causis abortus accipere non posse. 

 Clar. Kunth et nuperrime cl. Godbon arbitrabantur, ex pressione 

 nimis arcta, quam alabastra juvenilia contra sc invicem exerceant, 

 omnem quem fingunt abortum pendere. Imprimis cl. Godron huic 

 theoriae indulsit multisque artificiis earn ad explicandas omnes inter 

 Cruciferas variationes coegit. 



Quas variationes maxima ex parte jam in antecedentibus com - 

 memoravimus; eas autem qua ratione explicemus e nostra theoria 

 patet. Ita in schemate 10. (v. supra p. 333.) stamina mediana integra 

 nee diremta perstitisse, in 9. anticum, in 8. posticum, in 7. utrumque 

 medianum diremtum esse, statuitur, lateralibus omnino abortis; in 

 1 — 4 autem stamina lateralia adessc, medianis pariter ac in 7 — 10 

 nunc diremtis nunc integris, censemos. — Restat vero, ut mentio- 

 nem adhuc faciamus Cruciferarum duarum valde memorabilium, 

 quippe quae poly and rae sunt, Megacarpaeae nempe bifidae et 

 polyandrae. Numerus staminum variat in illis inter 8 et 16. Valde 

 quidem doleo, quum specimina tantum sicca mihi praesto fuissent, 

 neque floris evolutionem examinare neque staminum dispositionem 

 perfecte extricare me potuisse ; nihilominus tamen crcdiderim, hanc 

 pol)andriam e primaria Cruciferarum tetrandria ortum ducere, et 

 quidem eo, quod stamina mediana chorisi in plus quam bina 

 dirimantur, lateralibus fortasse item chorisi quadam affectis. Hoc 

 enim revera in stirpibus proxime affinibus usu venire, in Cappari- 

 dearum nempe genere Polanisia, observavi et infra expositurus 

 sum; praeterea anlmadvertendum habeo, tertiam hujus generis spe- 



ciem, Meg. lacinialam DC, vulgari gaudere ordinis androeceo, 

 denique etiam inter Cruciferas ceterum normales simile quid sub- 

 inde posse obtingere, quum in Iberide et Matlhiola annua loco 

 paris staminum longiorum tria stamina non ita raro invenissem. 

 Qualium exemplorum unum in Fig. 13. adumbravi. 



Jam ad pistillum Cruciferarum nos convertentes, primum 

 de eo disputandum habemus, utrum ejus typo carpidia 4 conveniant, 

 quorum 2 mediana aboriantur, id quod plerique statuerunt auctores, 

 an e duobus tantummodo carpidiis conflatum sit, ut ipsa res loqui 

 videtur. Argumenta enim, quae pro sententia priore auctores pro- 

 duxerunt , formis quodammodo abnormibus innituntur, ut Tetra- 

 pomate, cui carpidia constanter 4, paucisque aliis., quae exceptione 

 3 v. 4 instructa et medianis carpidiis diminutis demumque obsole- 

 tis transitus ad vulgarem pistilli morphosin exhibere observalae 

 sunt. Siquidem vero evolutionem prosequamur, etiam in stadiis 

 maxime juvenilibus observari duo tantummodo carpidia possunt. 

 Quae sub axis apice, qui instar coni vel hemisphaerii e staminum 

 primordiis exsertus est, forma duorum organorum semilunarium 

 pronascuntur, cito in mediana confluunt et tali modo saccum con- 

 stituunt qui in ovarium denuo abit (Fig. 10 — 12; cf. etiam Fig. 

 10., 11. et 18. in tab.LXVIII. C). Quum autem porro in pistillis 

 illis tetrameris carpidia mediana fere semper situm altiorcm quam 

 lateYalia obtineant, ita ut absque haesitatione verticillo superiori 

 dimero adscribi possint, quem quidem pro norma Cruciferae haud 

 effingere solitae sint: omnino non video, cur typo pistilli 

 plus quam 2 carpidia adjudicemus. 



De formatione septi et stigmatis omnes auctores, quantum 

 video, hodie consentiunt. Statuitur, prius eniti e processubus pla- 

 centarum ultra ovula protrusis, igitur origine quatuor lamellis com- 

 poni. Itaque haud salutandum erit „spurium" sensu ordinario, 

 neque vero, quum ovula parietem pistilli constanter occupent, no- 

 tioni septi „genuini" perfecte respondet, sed formam sistit sui ge- 

 neris, quam septum „s ecundarium" forsan haud inepte appellare 

 possimus. Incompletum id restat, ubi processus placentarum scse 

 haud attingunt (Selenia etc.); ubi omnino haud efformantur, pi- 

 stillum habetur perfecte 1-loculare (Jsatideae et al.), ita ut in 

 ordine ipso omnes transitus inter hoc et peculiarem illam bilocula- 

 ris formam inveniantur. 



Stigmata eo efformari auctores consent, Rob. Brown 1 ) secuti, 

 quod quodvis carpidium origine stigma offerat bilobum v. bicrure, 

 lobis autem invicem oppositis in unicum coalescentibus ita, ut pla- 

 centae respondere oporteant. Haec sententia, licet ex historia evo- 

 lutionis haud evidenter probanda sit, quum stigmata jam ab origine 

 speciem simplicium offerant, tamen non solum analogia Papave- 

 racearum, sed imprimis eo probatur, quod carpidia, quando antho- 

 lysi ab invicem solvebantur, revera stigmate dicephalo exornata 

 saepissime observantur. 



Variationes graviores, quas pistilla inter Cruciferas subeunt, 

 jam in antecedentibus suo quaeque loco commemoratae sunt. Addi- 

 mus, transverse quoque bi- et plurilocularia occurrere (Cahilineae 

 et al.) eaque originem trahere e processubus inter se confluentibus 

 et e valvarum compage oriundis, itaque haec septa trans versalia 

 ,. spuria" esse, quae quidem in quibusdam jam prima pistilli juven- 

 tute efformantur, aliis contra peracta anthesi demum apparent. No- 

 tamus denique, dimorpha singulas species exhibere pistilla, ut 

 Cardamine chenopodif'olia supra (p. 301.) descripta, Aethionema 

 heterocarpum, cui siliculae ex parte 1- ex parte 2-loculares, deni- 

 que Diptychocarpus strictus Trautv., qui superne exhibet fructus 

 siliquosos inferne contra lomentaceos. 



1) PL Jav. rar. 107. in ad not. ad Loxoniatn. 



