337 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS DE CRUCIFERIS ET CAPPARIDEIS. 



338 



De perianthio bracteisque id primum notamus, caly- 

 cem revera dimerum et verticillis duobus superstructum, corollam 

 contra tetrameram et unico tantum cyclo conflatam esse. Quae rei 

 ratio, licet quoad corollam ab omnibus quidem auctoribus probetur, 

 paucis tamen placuit quoad calycem, quern item tetramerum pleri- 

 que salutare malunt. Cui quidem sententiae omnia adversantur: 

 non solum aestivatio biserialis, diversa sepalorum in utroque ver- 

 ticiilo indoles, quum lateralia saepe basi saccata vel gibba sint 

 semperque fere magis concava minusque lata ac sepala mediana, 

 sed etiam historia evolutionis et positio, ratione axis inflorescentiae; 

 cum hoc enim, siquidem verticillus esset vere tetramerus, cal\cem 

 diagonaliter cruciatum stare necesse esset, neque ut re vera est 

 oppositum. Quod autem subinde observamus, sepala- lateralia, licet 

 ortu superiora, statu tamen explicato paullo demissius inserta esse 

 ac mediana, id efficitur ulteriore tori evolutione, quae plerumque per 

 glandulas ad bases filamentorum brevioriim oriundas producitur, 

 sepala lateralia quasi deorsum dimovens. 



Quum vero sepala mediana ortu inferiora sint, phyllotaxeos 

 legibus jubetur, ut duo adhuc foliola lateralia, quae iis praecesse- 

 rint, in typo floris statuamus. Quorum quidem in longe plerisque 

 his plantis neque in statu explicato neque in juvenili ne levissimum 

 observatur vestigium; quia autem in singulis forma bracteolarum 

 revera adsunt ') Qlberis semper fior ens, Stenopelulum) et quia calyx 

 in omnibus eandem scrvat positionem , demonstratur , in prioribus 

 haec organa prorsus esse oppressa. Unde porro sequitnr, pariter 

 ac in Fumariaceis, quum etiam in Cruciferis sepalum anticum ortu 

 sit primum, spiram phyllotaxeos in flore esse opisthodromam. 



Aeque ac de bracteolis etiam de bracteis constat, eas in 

 typo floris adesse, sed plerumque penitus aboriri. Qua de re tam 

 saepe jam disputatum et ita earn sese habere probatum est, ut 

 equidem in eo acquiescere possim. Abstinere tamen me nequeo, 

 quominus cl. Goprom repugnarem, quum abortum quoque bractea- 

 rum e nimis arcta alabastrornm pressione pendere contendat -). 

 In singulis nempe (Heliophila, Matthiola) alabastra tam pauca et 

 laxa sunt, ut sese omnino hand premant, et tamen hae plantae 

 bracteas non habent; in aliis contra aeque conferta sunt ac in ebrac- 

 teatis, et bracteis hae gaudent (Ib'eris semperflorens, etiam Cleomae) ; 

 denique autem fieri qmnino non potest , quum bracteae alabastris 

 suis praecedant, ut ulteriore horum pressione tam perfecte 

 supprimantur, ut ne levissimum earum vestigium etiam in stadiis 

 maxime juvenilibus observari queat. 



Sequitur schema floris Cruciferarum, quale ex antecedentibus 

 elucet (cf. Fig. 14.): 



Typus omnium praeter corollam vcrtici llorum dime- 



rus est, corollae tetramerus; spira phyllotaxeos 



opisthodroma. 



Bractea, vulgo oppressa (B.). 

 Bracteolae, duae laterales, vulgo oppressae (/3./3'). 

 Calyx: 1) Sepala 2 mediana verticillum constituunt inferum 

 (s. a. et s.p.). 

 2) Sepala 2 lateralia verticillum constituunt superum (s. 1.). 

 Corolla: Petala leum sepalis superioribus diagonaliter cruciata (p.). 



Obs. In varietatibus quibusdam et saepe quoque in floribus 

 depauperatis specierum deficiunt petala per abortum. 



1) Hue absque dubio etiam spectant multae,, nisi omnes, e formis, quas 

 cl. Norman (Quelqaes observations de Morpholog. ve'ge't., Christiania 

 1857) titulo „stipularum bracteae" descripsit, quas etiam adesse 

 posse statuit, siquidem ipsa bractea deficiat. 



2) Ann. d. Sc. nat. V. Ser. I. c. 

 Fumariac. Excurs. morpliol. 



Androeceum: 1) Stamina 2 breviora, lateralia, int eg ra, verticillum 

 sistunt inferum (st. 1.). 

 2) Stamina 2 longiora, mediana, per chorisin col- 

 lateralem in duo paria diremta, verticillum 

 sistunt superum (st. m.). 



Obs. Variationes in androeceo, tamquam typi specierum 

 quarundam vel generum constantes, hae sunt: 



1) Stamina 2 lateralia aboriuntur (saepissime in Cardamine 

 hirsuta.). 



2) Stamina 2 lateralia aboriuntur et mediana integra persistunt 

 (Lepidii, Senebierae, Capsellae spec. etc.). 



3) Stamina mediana in plura quam 4 (usque ad 14) dirimuntur. 

 An quoque hie lateralia chorisi afficiuntur? QMegacarpaea 

 bifida et polyandra.J. 



4) Stamina mediana in duas dimidias tantum dividuntur, parti- 

 bus antheras 1-loculares gestantibus (u4telanthera.). 



Gynaeceum: Carpidia 2 lateralia, valvatim connata itaque pistillum 

 placentatione parietali et origine 1-loculare formantia, quod 

 quidem per processus e placentis oriundos et in unicum 

 septum confluentes biloculare demum fit (cp. et d.). Stigma 

 cujusvis carpidii origine bicrure est, cruribus autem invicem 

 oppositis coalescentibus totum stigma bilobum evadit, lobis 

 cum placentis respondentibus (stg.). 



Obs. : Variationes gjnaecei in generibus speciebusque 

 singulis typicae: 



1) Accedunt adhuc carpidia 2 verticillo altiori addicta itaque 

 mediana, quae cum lateralibus in pistillum 4-valve con- 

 flantur (1'etrapoma, Holurgidium.). 



2) Septum incompletum restat (Selenia aliaeque), aut omnino 

 deficit ( l.sutidcuc). 



III. DE FLORIBUS CAPPARIDEARUM. 

 CAccedit tab. LXVIII. Fig. C). 



Stabilita antecedentibus morphologia floris Cruciferarum, de 

 ea, quam hoc loco prae ceteris ante oculos habebimus, Cappari- 

 dearum tribu, Cleomearum nempe, jam brevis erit disputatio. Hae 

 enim plantae generibus hexandris, v. g. Cleome, Gynandropside et 

 al., tam perfecte cum Cruciferis conveniunt, ut vix stamina haud 

 tetradynama et pistillum uniloculare discrimina praebeant. ') Igitur, 

 hae analogia per viros ill. Aug. St. Hilaire et Moquin-Tandon 7 ) 

 demonstrata, botanici haud haesitarunt, theorias de Cruciferarum 

 flore admissas etiam pro Capparideis statuere. Xequc vero directa 

 investigatione eas probare studuerunt; solo excepto cl. Payero 3 ), 

 qui observatione organogenetica thcoriam diremtionis stabilivit. 



Idem meis investigationibus evincitur. Superfluum vero esset, 

 hoc, saltern quoad genera hexandra, fusius demonstrare, quippe quae 

 non solum forma explicata sed etiam omnibus evolutionis stadiis 

 cum Cruciferis conveniant; igitur sufficiat . in figures 1 — 11. tab. 



1) Haec discrimina, quam frequenter inter Cruciferas occurrant formae 

 haud tetradynamae et pistillo uniioculari, limitem certum inter hos 

 ordines sistere non valent. Talem autem seminis structura praeberi, 

 patet. Embryo enim inter Capparideas constanter ita curvatus est, 

 ut radicula per endopleurae duplicaturam a cotylertonibus separetur 

 (cf. e. gr. sectiones seminum in tabulis nostris LIV — LXV.), in Cru- 

 ciferis contra radicula cum cotyledonibus ubique est contigua (cf. 

 tab. LXVJ. et LXVII.). L'nicam sistit , quantum novi , exceptionem 

 inter Cruciferas genus Leavenworthia, sed in hae embryo omnino 

 est abnormis, nempe rectus. 



2) Ann. d. 8c. nat. I. Ser. XX. 823. 



3) Organoge'nie comp. de la fleur. 



45 



