391 



VIOLACEAE: LEONIA. 



392 



Arbores Peruviae et Brasiliae aeqnatorialis, 

 ramulis teretibus, folus alternis simplicibas sub- 

 inteyerrimis v. repando-serratis , pennato-nervosis, 

 peliolatis, ptgaciter bistipulatis , floribus parvis 

 ochroleucis in cymas dichotomas axillares v. ra- 

 cemose dispositas colleclis, pedicellis medio arti- 

 culatisy parte inferior e obsolete bibracteolatis , bast 

 bractea dentiformi fultis. 



Obs. I. Folia a cl. Martio iisque auctoribus, qui eum secuti 

 sunt, pellucido-punctata describuntur , sed errore , qui in eo pro- 

 babiliter originem habet, ut venarum ramuli ultimi laqueos valde 

 angustos forment, inter quos diachyma punctorum fere ad instar 

 pellucidulum est. 



Stipulas, quae a cl. A. DeCandolle denegantur, juventute 

 adesse et cicatricem bene visibilem relinquere, jam adnotavit cl. 

 Bentham in Hook. Kew-Journ. I. c. 



Flores, quos ill. Ruiz et Pavon polygamo-dioicos suspicati 

 sunt (ex adnot. Flor. Peruv. 1. c), in nostris speciuiinibus omnes 

 hermaphroditos sese praestiterunt. 



Obs. II. Leoniae affinitates naturales varie intelleclae sunt. 

 Cl. Martius, qui primus generi (apud priores in systemate Linnaeano 

 collocato) locum in systemate naturali assignavit, Myrsineis 

 id adscripsit. His tamen ob placentationem parietalem, petala libera 

 et stamina pctalis altcrna ita alienum sese praestabat, ut eel. 

 Endlicher (licet errore stamina petalis opposita habuisset) locum 

 ei post Myrsineas, titulo generis dubii, attribueret, cl. Meissner 

 autem tribum propriam ex co componere ratum haberct, adnotando 

 simul, Leoniam forte pro typo ordinis proprii habendam esse. 

 Quam sententiam postea ill. A. De Candolle (Prodr. I. c.) et eum 

 secutus cl. Schnizlein (Iconogr. t. 157 a.) acceperunt; affinitatem 

 novi hujus ordinis Leoniacearum cum Theophrastaceis, Sapotaceis 

 et lliniceis nee non cum Tetrathylacio indicarunt. Recentiore 

 denique tempore cl. Bentham (Hook. Kew-Journ. 1. c.) alium iterum 

 locum in systemate proposuit, in Violaceis nempe apud Alsodeieas, 

 quibuscum Leoniam foliorum indole, stipularum praesentia, et Boris 

 universal! conformatione pcrfecte convenire contendit, quum singu- 

 laris androecei structura in Paypayrola analogon sufficiens haberet. 



Quae omnia ita sese habere lubenter agnosco; nihilominus 

 cl. Benthamii sententiam penitus sequi haesito. Ut enim supra 

 jam adnotavi (in observatione post characterem ordinis), Leoniae 

 corolla praefloratione gaudet quincunciali vel irregulariter imbricata; 

 quam notam haud levem censeam, quum in Violaceis genuinis 

 omnibus praefloratio descendenti-imbricata sit. Accedente porro 

 numero placentarum a normali alieno, et deficiente charactere, qui 

 evidentem cum Violaceis affinitatem indicaret (ut e. gr. appen- 

 dices antherarum etc.), pro tempore magis ratum mihi videtur, 

 Leoniam Violaceis tamquam genus dubiae affinitatis adnectere, 

 quam directe iis earn inserere. 



1. LEONIA GLYCYCARPA Ruiz et Pav. floribus per cymas 

 parvulas in racemos axillares folio plq. longiores dispositis. 



Tabula nostra LXXX. 



Leonia glycycarpa Ruiz et Pav. Fl. Peruv. 11. 69. I. 222 

 DC. Prodr. VIII. 668. 



Leonia racemosa Mart. Nov. Gen. II. 86. t. 168. et 200. 

 fig. IV! (Steudelia racemosa in tabulisj. 



Theophrasta glycycarpa Spreng. Syst. I. 671. 



Clavija sparsif'olia Miq. in hac Flora Brasil. f'asc. XVI. 278 ! 



Arbor 40 — 50-pedalis, praeter inflorescentiam glabra, trvkco erecto 

 cinereo, ad basin 1 ped. diam., in ramos laxos patentes v. deflexos diviso. 

 Hamuli teretes, adulti cinerei, novelli virentes. Folia oblonga, breviter 

 acuminata, basi acuta obtusa v. rotundata, 12—25 cm. lg., 5—10 cm.lt., 

 subintegerrima v. distanter repando-dentata, dentibus glandulosis, firmule 

 membranacea, concolora, supra lucidula, subtus opaca, utrinque prominulo- 

 nervosa. Petiolus teretiusculus supra canaliculars, ! / z — 1 cm. lg.; sti- 

 pulab lineari-lanceolatae, ad gemmas tantum visibiles, ubi in conum su- 

 bulatum cc. 1 cm. longum convolutae sunt. Racemi cymahum axillares, 

 passim 2 — 3-ni superpositi, spithamam — ultra pedem longi,plus minus penduli, 

 toti tenuiter puberuli, rachk gracili angulata subflexuosa, pedunculis alternis 

 5 — 15 mm. longis in cymas 3 — 7- rarius usque 10-floras abeuntibus, 

 pedicellis propriis 1 — V/ t mm. longis, medio articulatis, bracteis omnibus 

 minute dentiformibus deciduis. Flores cc. 6 mm. diam. ; alabastra obovoideo- 

 globosa. Calyx 2 mm. lg., cum pedicellis minute puberulus, lobis sub- 

 orbiculatis margine attenuatis. Corolla cum reliquis floris partibus gla- 

 berrima; petala cc. 5 mm. lg. obovato-oblonga, basi attenuata, carnosula, 

 ochroleuca et inferne maculis striolisque fusco-rufis dense adspersa. Ge- 

 nitalia corolla subtriplo breviora; filamentorum tubus carnosulo-membra- 

 naceus, secus lineas 5 cum petalis alternas (filamentis ipsis rcspondentes) 

 crassior et (sicut petala) dense fusco-rubro-maculatus. Antherae majus- 

 culue, ovoideo-subglobosae, rimulis transversis distincte extrorsis dehiscen- 

 tes, effoetae bilabiato-quadrivalves. Pistillum stamina subaequans, stylo 

 perbrevi. Bacca in pedunculis et pedicellis tunc incrassatis et elongatis 

 depresso-subglobosa, magnitudine Mali persicae v. minor, lutescens, aspera, 

 came molli albida subgelatinoso-viscosa, semina pauca usque 10, forma 

 et magnitudine nucis Avellanae intra pulpam viscosam nidulantia continens. 

 Descriptionem seminis fusiorem cf. supra in charactere generis et apud 

 Mart. 1. c. 



Habitat in sylvis fluvio Amazonum conterminis ad Serpa, prov. 

 do Alto Amazonas , Sept. et Oct. flor.: Martius; prope Tarapoto 

 Peruviae orientalis : Spruce 4613.; et in sylvis calidis Andium Peru- 

 vianarum ad vicum S. Antonio de Playa: Tafalla. — Najas et Peruviana. 



2. LEONIA CYMOSA Mart, floribus in cymas axillares folio 

 multoties breviores dispositis. 



Leonia (Steudelia) cymosa Mart. Nov. Gen. II. 88. 1. 169 1 

 DC. Prodr. Vlll. 669. Benlh. in Hook. Kew-Journ. V. 215. 



Arbor 10—15 ped. alta, ab omni parte glabra, ramis pluribus 

 densis patentibus, ramulis teretibus epidermide cinereo-fusca laevigata aut 

 lenticellis punctiformibus albidis obsita. Folia oblonga v. elliptica, ob- 

 tusiuscule attenuato-acuminata, basi in petiolum attenuata, 10 — 15 cm. Ig., 

 4 — 6 cm. It., ceterum ut in antecedente, petiolo tamen tenuiore longiore 

 (1—2 cm. lg.) superne a limbo decurrente subalato. Stipulae non visae; 

 cicatrices earum semilunatae. Cymae in axillis 2 — 3-fasciculatae , sub- 

 regulariter dichotomae, 3 — 7-florae, totae V/ 2 — 2 cm. lg., pedunculo cc. 

 10, pedicellis ultimis (propriis) 2—3 mm. longis, bracteis minimis v. ob- 

 soletis. Flores ut in antecedente, sed paullo minores (3—4 mm. Ig.), 

 maculis destituti, antherae minores introrsum oblique birimosae. Bacca 

 (bene niatura nobis non visa) globosa, vertice acutiuscula, magnitudine 

 fere Juglandis regiae, coriaceo-carnosa , tandem mollis, fovens semina 

 aliquot dorso convexa, ventre planiora, pulpa molli involuta, testa fusca 

 membranacea firmula (ex Mart. 1. c). 



In sylvis ad Ega prov. do Alto Amazonas, Dec. flor.: Martius; 

 forsan ibidem etiam a Poeppigio sub n. 9369. lecta, ex DC Prodr.; 

 ad Mandos ejusdem provinciae in sylvis Capoeiras: Spruce n. 18*7. 

 — Najas. 



Obs. E Leoniae genere excluditur L. paniculata Mart. (Hb. Fl. 

 Bras. n. 460!, DC. Prodr. VIII. 669.), quae potius Leretia paniculata 

 ex Olacinearum ordine. Cf. Martius in hac Flora Bras. fasc. XIX. 

 CEbenaceae), p. 17. in adnotatione. 



